A Night With My Boss

Chapter 6

Its our 5th day here in Tagaytay and its was so boring.

Wala si Ckari because she's in her school. Dito nya enenroll si Ckari sa Tagaytay so ang plano nya dito na kami tumira?

That was very unfair.

"Ah ma'am Eiren."-

"Ay! A-ano ho yun nay wini. Nagulat naman po ako sainyo."-

"Sorry po ma'am."-

"Nako wag nyo na po akong tawaging ma'am Eiren nalang po."-

"Ah s-sige kung yan ang gusto mo iha. Eto na pala ang umagahan mo iha oh ipinaakyat na saakin ng mag-ama mo kanina."-ngumiti pa ang mabuting matanda.

Mag-ama? Nabulunan yata ako ng laway ko. Pero ang sarap pakinggan.

"A-ahm ah ganon ho ba? Ah sige po salamat."-

"Iha nako! ibinilin kapa nga saakin ni Charlie na asikasuhin kita. Masakit pa ba ang paa mo?"-

Charlie? nice palayaw naman ang cute.

"Ahm medyo masakit parin po eh saka medyo maga padin po pero wag po kayong mag-alala okay na naman po ako."-

"Oh sige iha teka lang at may gawain pa ako sa baba ha. Ako'y tawagin mo lang kung may kailanganin ka."-

"Sige ho salamat din ho dito sa almusal sa totoo lang po ay ito po ang paburito namin ni Ckari. Tuyo at itlog with sinangag."

"Oo nga't yan ang rekwes ng maliit na bata na kainin mo daw sa almusal."-dagdag pa nito.

"Ganon ho ba? Nako yung batang yun talaga napaka sweet po talaga non."

"Hay Oo nga't mana iyon kay Charlie napaka sweet din nong batang iyon dati."

Charlie. I find it so cute. Yun pala talaga ang palayaw nya.

"Ah sige na iha ipatawag mo lang ako pag may kailangan ka ha?"

"Sige ho. Salamat po ulit sa breakfast."

Requested pala ng anak ko ha, syempre favorite namin to eh. Angbait pala ni Nay Wini naalala ko tuloy yung mama ko sakanya.

Hayyy..

Dapat pala di ko na sya binanggit dahil nalulungkot lang ako once naalala ko sila.

Hindi ko na dapat sila inaalala dahil kapag nangyayari yun hindi ko parin matanggap ang katotohanan na sa lahat ng laban ko sa buhay mag-isa nalang akong tumutulong sa sarili ko.

Mag-isa ko nalang hinaharap ang mga problemang hindi ko kayang ilaban ng mag-isa.

Si Ckari nalang ng lakas ko sa lahat. Ang anak ko nalang ang nag-sisilbing lakas at kasayahan ko sa buhay kaya gagawin ko ang lahat para wala nang taong mawala pa sa buhay ko lalong lalo na ang anak ko.

"Ma'am wag po kayong malikot kase baka di po natin ma settle ang make up nyo."

Eh bat kase kailangan pa akong make-up-an? Wala naman akong pupuntahan this day. Saka di naman ako mahilig mag make up eh. Okay. Saka di ko naman kailangan ng mga make up artist kaya ko namang mag make up ng sarili ko.

"A-ano..ah miss bakit nyo ba ako minimake-up-an?"-

"Nako sorry po ma'am di po pinapasabi ni Sir eh."-

Nanaman kaya ang katarantaduhang gagawin ng taong yun?

Pero di nalang ako nag tanong pa at tumahimik nalang muna ako. Teka asan kaya si Ckari? Wala syang school ngayon ah, nga pala baka nasa ama nya nanaman sya.

Magtatampo na talaga ako sa batang yun. Mas dumidikit pa sya sa ama nya kesa sakin.

Magsama nga sila total naman pareho silang may topak.

*this is my heartbeat song and I'm gonna play—

"Hello Nest. Napatawag ka? miss mo agad ako ah."

(Hayy nako bakla! Naiiwan mo pala sakin kahapon ang catalouge ni ma'am florido! Kailangan mo na daw umorder ngayon kase mamimili na daw yun ng stocks nya bukas.)

"Ayy oo nga no! Nako nakalimutan ko pa. Oh sige nest punta nalang ako jan later."

(Owkie! Tapos uyy ren oorder pala si Ma'am Jimarie syo ng dalawang box ng cookies kung pwede daw next next day ang deliver.)

"Copy bakla."

(Okay sige mag-lalaba pa ako bakla patayin ko na to)

"Oh sige salamat baks hah? Byei!"-

Okay! May order nanaman ng cookies so I need to go to super market later. Abala din naman kase tong make-up session na to eh ayaw din naman sabihin kung bakit nila ako inaayusan.

"Ma'am halina po kayo."-inaya naman  ako ni kuya gilbert na sumakay sa kotse.

"Eh teka kuya gilbert san po tayo pupunta?, saka bat naka formal dress ako? May party ba?"

"Ah ma'am pasensya na po di po pwedeng sabihin sabi ni Sir eh."

Nanaman.

"Ah ma'am pipiringan ko nga ho pala kayo."

"A-ano?! Panong-... Kuya hah? Ano ba ho talaga ang nangyayare? Saka ang we-weird nyo kanina pa. Asan sila nay Wini? Si tay Bado? Si Ckari di din nagpakita sakin ang batang yun."

"Ma'am please po sumakay na po kayo dahil po kung hindi kayo sasakay—

"Mawawalan ka ng trabaho. Oh sige na tara na nga. Pero naguguluhan parin talaga ako sainyo."-padabog ko pang sinarado ang pinto ng kotse.

Piniringan ko na rin lang ang sarili ko habang nasa byahe at baka may mawalan na naman ng trabaho ng dahil sa akin. Actually marami rami na rin sila. Well, wag na kayong magtaka kase demonyo ang boss nila.

Matapos ang mahigit 30 minutes yatang byahe naramdaman ko namang huminto ang sasakyan namin.

Naku-curiouse na talaga ako kanina pa eh. Di ko naman makita ang lugar kasi nga nakapring ako.

"Ma'am andito na po tayo."-masigla pang sabi ni Kuya Gilbert.

Binuksan nya ang pinto ng kotse at inabot ang aking kamay.

Abaa impernes kay kuya gilbert ang lambot ng kamay. Pero bakit parang bumilis naman yung pintig ng puso ko?

Ng maka labas ako ng kotse muntik lang akong matapilok kaya naman pinuluputan ako ng braso ng mahigpit sa bewang n-ni kuya gi-gilbert?

Pilit kong tinanggal ang brasong naka pulupot sa aking bewang ko kinakabahan ako kung Sino man ang taong to.

"Don't. Its me."-

God.

Bigla naman akong pinanginitan ng katawan at bumilis ulit ang t***k ng aking puso. As usual ganito tàlaga ang nararamdaman ko kapag katabi o kasama ko sya. Bakit ba kase? 

So pano na? Kailangan ko nanamang tanggapin ang katotohanan. Well, di ko naman ginusto ng lahat kusa lang naman nararamdaman.

Yes, I will admit this time. Im in lo-love with him, again. Ang bilis bumalik ng nararamdaman ko sa kanya na at the same time naiinis parin ako.

Sa loob ng halos isang buwan naming pinagsamahan dito sa Tagaytay at sa iisang bahay. He was so thoughtful and caring to us. Well, oo minsan masungit sya but I use to that.

Halos isang bwan pala ang tanging kailangan para maramdaman ko ulit ang naramdaman ko noon. Sana lang this time wala nang dahilan para di ko hintayin ang damdamin na para din saakin galing sakanya.

    Sana lang this time pag nag hintay ako di na ako masaktan ulit.

Narinig ko ang dahan dahang pag bukas ng pnto para saamin at dahan dahan din naman akong inakay ni Damien papasok sa loob which is making me more nervous.

 Ano ba talaga ang nangyayare?

 Pag -dating namin sa loob, he is removing my blindfold.

"SURPRISSSSSSEEE!!"

"HAPPY BIRTHDAYYYY!"

Sinong may birthday? Ako? But I'm not into celebrating this day.

P-pero hi-hin.. Ka-kase...

"Happy happy birthday mama! I love you."-bati naman sakin ng mahal kong anak at bilang sagot nginitian ko ito.

"Tara na mama papa eat na tayo!."-yaya ng bata.

Pilit naman akong sumama na hindi parin maka get over. I'm quite appriciating their efforts to surprise me for this day but I'm not that h-happy. Sorry.

I have my deepest reason.

"Hey Ren ren! Long time no seeee!"-carla.

I missed her!

"Hi Carls na miss din kita!"-

"Tss. Thats why I'm here namiss din kita eh pati tong inaanak ko oh! Ganda ganda.!"-at pinisil pisil nya pa ang pisngi nito. Napa ngiwi naman si Ckari.

"Syempre mana sa nanay eh."-Maria. One of my officemate dati.

Like wow.

Parang ginawa na rin nilang reuniun tong araw na to halos makumpleto lahat eh. Sila Nestie andito din pala at the rest ng mga co-teachers ko DATI.

"Oo nga. Ganyan talaga siguro ang bunga ng pag-mamahalan nabuo ng maganda't gwapo!"- and they laugh at me.

Ganda parin ang mga ugali ng mga to. But I feel something of that. Pag-mamahalan? Baka naman meron? One sided love okay pa.

"Why so serious?"-damien

Napatingin naman ako sa gawi nya. He's holding a glass of wine and that looks hot for me.

"A-ah w-wala."

"Di mo ba nagustuhan?"

"H-hindi naman sa ganon. I'm j-just thinking about so-something."-

"Then what's that something about?"

"W-wala ka na dun."-inis ko pang sabe.

Nag-daan ang oras at medyo kaunti nalang din ang mga bisita dito sa venue. Nag-umpisa na namang mag-uwian ang mga ito.

"Eiren bes, happy happy birthday ulit hah! Hay nako tumatanda ka na haha."- Nestie.

" Maka tanda ka naman parang sisienta ànyos na ako ah haha, by the way thank you sa inyong lahat for coming."-

"Sus wala yun atleast nabusog kame diba mga ma'am?!"- Jimarie.

Nagsitawanan naman lahat ng mga teachers at pati narin kami.

"Mama tired na po ako."-lumapit naman sakin ang bata at nagpakarga pa.

"Sobra ang energy mo kanina eh ayan na ma lolowbatt ka na."

"Mama happy birthday po ulit."-at ayun na lowbatt na talaga sya.

Na touch ako sa sinabi ng anak ko bago sya natulog sa pag-kakabuhat ko sakanya. But there is something na nagiging mabigat parin sakin kapag naririnig ko ang salitang 'birthday'

Yes, this day is my birthday at ito din ang saktong araw ng death anniversary ng pamilya ko.

Yes it was.

Kaya sa ilang taong pagkatapos ng insidente ay di na ako nag-abala pang pang pag-diriwang ang araw na ito.This day is another anniversary of the most  memorable and the most painful day for me.

Ipinapa-alala lang nito kung paano ko pinapanood noon habang lumulupasay sa iyak ang bahay naming tinutupok ng apoy at sa napaka samang kapalaran ay nandoon ang aking pamilya na unti-unting pinaparusahan ng malaking apoy.

Eto nanaman ang araw na babalikan ko ang isip na mag-isa na lang ako.

Minsan nga tinanong ko ang sarili ko kung bakit di pa ako nasama sa kanila. Dahil kung mabubuhay pa ako, parang mamamatay narin ako sa lungkot at sa kakaisip kung paano ako mabubuhay ng wala ang mga magulang ko, kung paano ko ibabangon ang sarili ko sa pag-kakalugmok sa pangyayaring sa isang iglap ay pumapatay sa akin ng paulit-ulit.

Napatigil lang ako sa pag-iisip ng biglang naramdaman ko ang pag-hagod ng aking mga luha sa aking mukha.

"Why are you crying."-

Hindi ako sumagot. Sa halip ay ibinigay ko sakanya si Ckari.

"Mauna na kayong umuwi ni Ckari may dadaan lang ako."

Lalakad na sana ako ng hinagip nya ang aking braso.

"No, we'll join you."

"Hindi na kailangan. Saka tulog na si Ckari, she needs to go home."-pamimilit ko pa rito.

"M-mama bat ka po umiiyak?"

Akala ko tulog na to, di pa pala.

"B-baby akala tulog ka na ah. Bakit gising ka pa?"-

"Kase mama umiyak ka eh kaya nagising ako."-paiyak na rin nitong sabe.

Nilapitan ko naman ito at inalo.

"Shhh...wag kang umiyak be okay. Di naman s-sad si mama eh."-at hinalikan ko ito sa noo.

"Eh bakit ka po umiiyak mama *sniff*."

"Kase happy lang si mama dahil meron syang baby na si Ckari."-ngumiti naman ako dito at nagsimula na rin tumigil ang pag-tulo ng kaniyang luha.

Sa sobrang sabik ko sakanya nayakap ko sya. Doon ko lang napansin na karga pala sya ni Damien. It was so akward ng humiwalay ako sa yakap ko sa anak ko. Feel ko na umakyat ng dugo ko sa mukha ko.

Hayyst.

"Stop blushing, I might kiss you right here right now."-

Matagal tagal na rin akong hindi naka bisita sakanila kaya napag-disisyunan kong pumunta dito ngayon.

"Kamusta na po kayo? Sorry at ngayon lang po ako ulit naka dalaw dito."

Hinimas ko pa ang bawat isang malamig na marmol na syang inukitan ng kainilang pangalan.

"Ito nanaman po yung araw ninyo."

At may yumakap naman saaking bewang. Yung anak ko pala na kasing ganda ko.

Totoo naman.

"Hello Lola, Lolo at tita!"-bati pa nito.

"I think we need to go, its getting dark."-damien.

"Sige po Mama, papa at ate. Mauna na po kame."-

Ang tagal kong di naka-punta ng sementeryo para bisitahin sila masyado kase akong naging abala para sa amin ni Ckari at sa pag-tuturo ko. At eto nga sa wakas naka bisita din ako nag dala pa ako ng mga bulaklak para sa kanilang tatlo. Hndi ko na nga naipa-kilala si Damien pero okay na yun. Haha nakaka tawa no? Ipapakilala ko pa ba si Damien sa mga taong namayapa na, mas nakakatuwa sana kung ipapakilala ko sya sa pamilya ko kung nabubuhay pa ang mga ito.

Habang nasa byahe kami, walang nag sasalita kahit ni isa.

Si Ckaring madaldal? Eto tulog nanaman sa kandong ko.

"We're going back at the City next week and after a few weeks, mag-papakasal tayo."

"O-okay. Pero sure ka ba na-

"Yes, I'm sure about that so don't you ever to contradict about that thing again. Its for our child."

"S-sige."

"We'll meet my parents kapag naka balik na tayo sa Manila. They want to see you and specially, my Ckari."-at saglit itong lumingon saakin.

Bigla naman akong kinabahan sa kanayang sinabi.

We'll meet his parents?

Bahala na si God sakin, pero mababait naman siguro sila.

"Don't worry mababait sila and I'm sure my mom will like you."- sumulyap naman ako sakanya.

Really? Haay salamat naman kung ganun.

Nakita ko namang saglit syang ngumiti.

That makes me smile then, nadadala nya talaga ako.

Medyo gabi na rin ng maka balik kame sa bahay.

Hayy eto nanaman wala nanaman akong magawa.

I got a bright idea!

Mag-bake ng cookies para sa mag-ama ko. Napatigil ako bigla sa nasabi ng utak ko.

Kay Ckari pala at kay Damien.

"Need help?"

Muntik naman akong mapa talon sa gulat ng bigla bigla na lamang na nag salita sa aking likuran.

"H-hindi na, kaya ko na to."-nailang nalang akong bigla.

"Okay. Then tell me the exact story about your famili-

"Please, ayaw ko na silang pag-usapan pa- I mean a-ayaw ko munang mag kwento becau-

"Fine, I'm sorry."- at naramdaman ko nalang ang mga braso nitong naka pulupot sa aking baywang, ramdam ko din ang init ng kanyang hininga sa saaking leeg na mas lalong nagpabilis sa t***k ng puso ko. Di ko nanaman alam kung ano ang dapat kong maramdaman ganun Naman lagi kung malapit sya saakin nagiging uneasy ako bigla.

Napatigil ako sa paghalo ng mga sahog at napa singhap, parang ayaw ko nang huminga sa posisyon namin ngayon alam kong o.a pakinggang pero, hindi naman kase ako sanay na ganito sya kalapit saakin.

"I know malungkot ka, and I know its not easy for you to remember that tragedy again.  Andito naman kami ni Ckari for you, we are family."-bulong nito saakin bago ito umalis.

Di ko akalain na yun ang sasabihin nya, pero masaya ako at alam nyà pala ang nararamdaman ko sa mga oras na to, may pakialam din pala sya sakin.

Di naman sa ayaw ko mag-kwento, pero ayoko lang talaga mag-kwento ngayon I just don't feel it saka its their anniversary baka maiyak nanaman ako nyan.

I keep myself busy for the time. But I feel he still looking at me at my back dahil bumalik ulit ito at pinanonood akong mag bake.

Nag-simula nanaman akong pawisan and I feel unconcious again.

Bat kase napag-tripan nya nanamang pupwesto din dito sa kusina at panoorin ako?

"Mama inaaway mo ba si papa?"

Agad naman akong napalingon sa mapag-bintang na bata.

Naka siryoso ang mukha nya at tumingin naman ako sa ama nya na naka simangot naman.

"H-hindi baby ah. Nag-luluto ako ng cookies oh look."-anaya ko itong tignan ang ginagawa ko pero hindi nya ako sinunod sa halip ay pumunta sa ama.

Ano nanaman kaya ang topak ng mag-amang to?

Naiinis naman ako ng nagbulungan ang dalawa kaya bumalik tingin ako sa ginagawa ko. Nagiging hobby na nila lately yang pag bubulung bulungan nila na yan na alam kong ako talaga ang pinag uusapan nila kase obvious naman. Pero hinahayaan ko na lang dahil kahit naiinis ako natatawa din naman ako.

"Mama sabi ni Papa inaway mo nanaman sya."

Napaharap nanaman ako ulit sakanila

"Wala po akong ginagawa jan sa papa mo mahal kong prinsesa."

"I don't believe you mama. So dapat mag sorry ka kay Papa. Look at him he's sad again kase inawày mo nanaman sya mama,"

Tumingin naman ako.

At ayun ang hudas naka kunwaring mangot.

Ano nanaman bang problema ng mga to sakin?

Imbis na sumagot padabog akong ipinag-patuloy ang ginagawa ko.

Bilib na ako sa acting skills ng mga to grabe. Lalo na yung lalaking kapreng yun.

"Waaaaaaahhhhh! Mama bad ka! Inaaway mo nanaman si papa!"

"Ay nako bata ka stop. Wag mo akong aartehan, wala akong ginagawa jan hah nag luluto ang ng laman ng tyan nyo dito."

"Mama mag sorry ka kay papa!"

"No, thanks. Wala naman akong inaway."-at inilagay ko na ang mga cookies sa oven.

"Then I will not eat that cookies!"-nag kibit balikat pa ito at masamang tingin ang ipinukol nito saakin.

At sa likod nya naman ang naka taas ang kilay nyang ama.

Inaasar talaga ako ng tao na yan eh. Haaay nakakainis ang sarap batuhin ng trey.

"Then don't. I will it them all alone. Sayang naman at di ka pala kakain masarap pa naman yun."

"Then I will not gonna eat a whole day tomorrow pag di ka nag-sorry kay papa mama!"-di parin ito nag-pàtalo

Hayysst umaandàr nanaman ang ka O.A-han ng batang to.

"Okay sige. Mag-luluto pa naman ako ng favorite mong ulam bukas."-pang aasar ko pa dito.

"Tara na nga papa dun nalang ako mag sleep sa room mo ayaw ko na mag sleep sa room ni mama."- nag tatampo nitong sabi.

Sunodsunuran naman ang ama at di man lang ako tiningnan dito.

Pwess magsama sila! Ako kakain mag isa ng masasarap na cookies ko mabuti nga yun at wala along kaagaw.

Mga baliw.