CEO's Dangerous One Night

CHAPTER 1 THIRD PERSON POV Hindi inaasahan ni Andrielle Honey Stewart na ang gabing nagsimula sa isang simpleng charity gala ay mauuwi sa isang napakagulong alaala na halos hindi na niya matandaan. Sa ballroom ng isang marangyang hotel, kumikislap ang mga ilaw ng chandelier habang dahan-dahang umiikot ang musika ng live band sa paligid. Ang mga bisita ay nakasuot ng kanilang pinakamagagarang damit mga designer gowns, tuxedos, at mga ngiting halatang sanay sa mundo ng kayamanan at impluwensya. Si Honey, dalawampu’t walong taong gulang, ay nakasuot ng emerald green gown na siya mismo ang pumili para sa gabing iyon. Bilang isang independent event stylist, sanay siyang magtrabaho sa likod ng eksena nag-aayos ng mga dekorasyon, nagdi-design ng ambience, at sinisigurong perpekto ang bawat detalye. Pero ngayong gabi, pinilit siya ng kaibigan niyang organizer na maging bisita. “Relax ka naman minsan, Honey,” sabi nito kanina habang inaabot sa kanya ang isang baso ng champagne. “Hindi pwedeng trabaho ka lang nang trabaho.” At ngayon, pang-apat na baso na niya. Medyo umiikot na ang paningin niya habang nakaupo sa isang mataas na stool malapit sa bar. “Okay… maybe I had… a little too much,” bulong niya sa sarili habang pinipilit ituon ang tingin sa dance floor. Sa kabilang banda ng ballroom, may isang lalaking nakatayo sa gilid ng crowd matangkad, naka-black tuxedo, at may presensyang hindi mo puwedeng balewalain. Si Marcie Dulado, Tatlumpu’t walong taong gulang. CEO ng isa sa pinakamalalaking real estate companies sa bansa. Kilala sa pagiging seryoso, disiplinado, at halos walang emosyon kapag nasa publiko. Ngunit ngayong gabi… iba ang sitwasyon. Dalawang oras na siyang kinukulit ng mga business partners, investors, at socialites. Isa-isang inabot sa kanya ang baso ng whiskey. Hanggang sa hindi na niya mabilang kung ilan na ang nainom niya. “Sir Marc, another drink?” tanong ng bartender..Marc let out a quiet, amused huff. “Why not,” sagot niya, bahagyang paos ang boses. Pagkatapos ng isa pang lagok, napapikit siya sandali. The music. The noise. The endless conversations nakakapagod. “I need air…” mahina niyang bulong. Sa kabilang side naman ng bar, dahan-dahang tumayo si Honey mula sa stool. Halos mapaatras siya nang bahagya dahil sa hilo. “Whoa… okay… okay…” bulong niya habang tumatawa mag-isa. Tinapik niya ang sarili niyang noo. “Note to self… Honey… next time… three glasses lang.” Sinubukan niyang maglakad palabas ng ballroom. Ang problema? Hindi siya sigurado kung saan siya pupunta..Sa hallway ng hotel, mas tahimik. Malamig ang hangin mula sa air conditioning at mas maluwag ang espasyo. Naglalakad siya habang hawak ang clutch purse. “Room… room… elevator… where’s the elevator…” bulong niya habang nakatingin sa mga karatula sa dingding. Sa kabilang direksyon, lumabas din si Marc mula sa ballroom. Bahagyang nakaluwag ang bow tie niya at hawak niya ang susi ng kanyang hotel suite. Medyo mabigat ang mga hakbang niya habang naglalakad sa hallway. “Too many people…” bulong niya. Pagdating sa elevator, pareho silang sumakay.ngunit pareho ring tahimik. Si Honey ay nakasandal sa dingding, nakapikit saglit. Si Marc naman ay nakatingin sa digital floor numbers na paakyat. Neither of them spoke..Neither of them even really looked at each other. Pagdating sa isang floor, sabay silang lumabas. Tahimik ang hallway. Makapal ang carpet sa sahig kaya halos walang tunog ang mga hakbang. Sa kalasingan at pagod, pareho silang nagkamali ng pasok sa kwarto. Si Honey, hawak ang key card na ibinigay ng kaibigan niya kanina. Swipe. Green light. “Yesss… success…” bulong niya habang tumatawa. Hindi niya alam na hindi iyon ang dapat niyang kwarto. Samantala, si Marc naman ay pumasok din sa parehong suite ilang sandali matapos. Nang mabuksan niya ang pinto, madilim ang kwarto maliban sa ilaw mula sa city skyline na pumapasok sa malaking bintana. At may nakaupo sa gilid ng kama. Marc narrowed his eyes slightly. “…Hello?” Napalingon si Honey saglit siyang napakunot ng noo habang sinusubukang mag-focus ang paningin. “Ay… oh… hi…” Tahimik na sandali pareho silang lasing, pareho ring litong-lito. “Is this… your room?” tanong ni Marc, medyo mababa ang boses. Umiling si Honey habang tumatawa. “I… honestly… don’t know.” Napahawak si Marc sa noo niya, bahagyang napatawa. “That makes two of us.” Lumapit siya nang ilang hakbang. Sa liwanag mula sa bintana, mas malinaw nilang nakita ang isa’t isa Honey blinked slowly. “Oh wow…” Marc raised a brow. “What?” “You’re… very handsome.” Diretsahan. Walang filter, lasing na lasing. Napailing si Marc habang napangiti nang bahagya. “That’s… very straightforward.” “And you’re very tall,” dagdag pa ni Honey, parang may malaking discovery. Sandali silang nagkatinginan tahimik ang kwarto. Sa labas ng bintana, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod. “You okay?” tanong ni Marc, mas mahinahon ang boses, Honey shrugged lazily. “Medyo tipsy… maybe drunk.” Naglakad siya papalapit sa bintana at halos madapa. Mabilis siyang nasalo ni Marc sa braso. “Careful.” Nang mapahawak siya sa kanya, saglit silang natigil. Malapit sobrang lapit. Nararamdaman ni Honey ang init ng katawan ng lalaki kahit malamig ang kwarto she looked up at him. “You smell nice,” sabi niya, halos pabulong, Marc exhaled slowly. “You’re very honest when drunk.” “Apparently.” Pareho silang natawa sindi nila alam kung bakit… pero parang biglang naging magaan ang atmosphere. Walang pressure, Walang expectations. Just two strangers… in the wrong room… on a quiet night. “Do you… want water?” tanong ni Marc. Honey tilted her head. “Do you?” Napangiti siya. “I think we both do.” Lumapit sila sa mini bar at nagsalin ng tubig. Habang umiinom, paminsan-minsan ay nagkakasalubong ang mga tingin nila. May kakaibang spark na hindi nila maipaliwanag. “You know what’s funny?” sabi ni Honey habang nakaupo sa couch. “What?” “We don’t even know each other.” Marc leaned back slightly. “Marcie.” She smiled. “Andie.” Tahimik na sandali pagkatapos ay napangiti si Honey habang nakatingin sa kanya. “You have very intense eyes.” Marc chuckled softly. “And you talk a lot.” “That’s the alcohol.” Lumapit siya nang bahagya. Hindi niya alam kung bakit… pero parang gusto niyang mas makita ang mukha ng lalaki. Marc didn’t move away sa pagitan nila, halos ilang pulgada na lang ang distansya. Honey looked at his lips then back to his eyes. “You’re… dangerously attractive,” bulong niya Marcs’ voice lowered slightly. “You’re not exactly safe either.” Parang biglang bumagal ang oras. The city lights flickered behind them Honey laughed softly. “This is probably a bad idea.” Marcs’ gaze softened. “Probably.” Pero wala ni isa sa kanila ang umatras. Sa gabing iyon sa maling kwarto, sa gitna ng kalasingan at katahimikan ng lungsod may isang desisyong nabuo sa pagitan ng dalawang estranghero. At kahit hindi pa nila alam ang pangalan ng isa’t isa kanina… Pareho nilang alam na ang gabing iyon ay magiging simula ng isang alaala na hindi nila basta makakalimutan.