Lucio’s POV
Mag-iisang oras na ang lumipas, pero wala pa rin si Skyla. Kanina ko pa siya tinatawagan pero ayaw naman din niyang sumagot. Hindi ko tuloy alam kung darating pa ba siya o hindi na. Nagbuburyo na rin ako rito sa coffee shop na kinaroroonan ko. Nakakadalawang kape na rin ako, pakiramdam ko hindi ako makakatulog mamaya sa bahay.
Sige, kapag lumipas ang twenty minutes na wala pa rin siya, aalis na ako.
Bawat bukas ng pinto ng coffee shop tumitingin ako, nagbabakasakali na nariyan na siya. Nakakasampong pasok na rin ang iba’t ibang tao. Minuto lang din ang tinatagal nila rito at pagkatapos ay aalis na. Ako lang ‘yung bukod-tanging nagtagal ng sobra.
Hanggang sa lumipas na ang nasabi kong oras, wala. Umalis na ako at nasusura na rin talaga ako. Kainis, hindi manlang siya nag-tex
