Chapter 24
1790 Words
Chapter 24
NAGISING si Xaviar nang umaga na at medyo sumisikat na ang araw.
Nasa Marcos road na sila at malapit na ring bumaba.
Napansin rin niya na nakatulog si Lucas sa kaniyang dalawang hita. Wala na siyang naalala nung huling sumakay na sila ng bus at napansin din nitong nasa kabilang tenga niya ang kaniyang isang earphone.
Napangiti naman si Xaviar at nag-aalangang hawakan ang buhok ni Lucas. Huminga ito ng malalim bago hawakan ang malalambot na buhok nito.
Hinagod ng marahan ni Xaviar ang kaniyang ulo at napadiin ang lubog ng mukha ni Lucas sa kaniyang pantalon.
He is digging deeper to Xaviar’s crouch and even touching it. He felt weird and it slowly turn big and hard.
Lucas is still asleep and Xaviar is awkwardly moving his head away, pero nung makalayo ito malapit sa kaniyang tuhod ay biglang bumalik ang kaniyang ulo sa dating puwesto.
He shakes his shoulders to make him aware.
“Lucas, wake-up!” mahina nitong bulong sa kaniyang tenga at kinamot lang niya ang kaniyang ulo.
Lucas keeps on touching his crouch with his face and it is so uncomfortable with Xaviar himself.
“DITO NA TAYO!” sigaw ng konduktor at dumilat ang mga mata ni Lucas.
Bigla naman nitong nahawakan ang kaniyang ulo at may naramdamang medyo matigas sa kaniyang pisnge.
Ginudgod niya ang kaniyang ulo at nanlaki ang mga mata nung nakita si Xaviar na namumula na sa kakatingin sa kaniya.
Di ito sumigaw at sinuntok ang dibdib nito.
“Aray!” mahina ang suntok ni Lucas sa kaniyang dibdib at saktong lumalamig na ang paligid.
“Hali kana baba na tayo.” Pagpapalusot nito at nahihiyang tumingin si Lucas sa kaniya.
Shit ano yun? Potik naman Lucas!
Natatawa nalang si Xaviar sa reaksiyon ni Lucas habang sumusunod sa kaniya.
Nababalot ng hamog ang kalsada at sobrang lamig ng temperatura.
Kinikiskis ni Lucas ang kaniyang dalawang palad at hinihipan ng kaniyang bibig para manatiling normal ang kaniyang init sa katawan.
Xaviar is walking fine and they reach a private transient house.
“Excuse me? May bakante ba ngayon?” tanong ni Xaviar sa nakabantay at tumango lang ito at kinuha ang susi.
“Sakto sir at di ngayon bakasiyon solong solo niyo ang bahay.” Namangha naman si Lucas sa loob dahil maliit lang ito pero mukhang mamahalin.
Nagbayad na si Xaviar at nilapag na nila ang kanilang mga gamit.
Habang nasa bintana si Lucas at tinatanaw ang Baguio ay napangiti si Xaviar sa kaniya at kumuha ng isang cupcake at maliit na kandila.
“Happy birthday to you”
“Happy birthday to you… happy birthday… happy birthday Lucas my baby boy.”
Nakakaloko nitong pagkanta at namuumula si Lucas na nakatitig sa bintana.
Nahihiya itong tumingin sa direksiyon ni Xaviar at nasa kaniyang likod na ito.
“Make a wish birthday boy” sabi niya at saka tumingin si Lucas sa kaniyang guwapong mukha na merong bitbit na isang maliit na cupcake at kandila sa itaas nito.
Napangiti naman si Lucas at kinuha ang kaniyang phone para kunan si Xaviar ng picture.
“Look you are cute here.” bigkas ni Lucas at tumingin si Xaviar dito.
“Want to blow the candle?” tanong nito at di nakasagot si Lucas saka tumingin ng pagkaloko si Xaviar ditto.
“Or you want to blow me instead?” Lucas fist is aiming at his face but Xaviar laughed and he stopped.
“Ako nalang mag w-wish para sa iyo.”
Nakinig naman at tumayo ng matuwid si Lucas at pinikit ni Xaviar ang kaniyang mga mata.
“Sana maging good boy na si Lucas ko para di na ako mahirapan mag-alaga sa kaniya.” Nakangiti nitong hiling sa harap ng kandila at hinipan.
Natameme naman si Lucas sa kaniyang narinig at hinati ni Xaviar ang cupcake.
“Oh kalahati sayo, sakin naman ang isa.” Inabot nito ang kalahati ng cupcake at tumingin muna si Lucas sa kaniyang malaking kamay.
Kinuha niya ito at kinakain na ni Xaviar ang kaniyang hati saka ganun na rin si Lucas.
Mag aalas siyete na ng umaga at bumili ito ng kanilang pagkain saka ang paboritong mainit na kape ni Lucas.
“Ito oh para sayo.” Inabot ni Xaviar ang isang disposable na baso ng kape at sabay nilang ininom dalawa kasama ng pandesal na merong strawberry jam.
“Gusto mong pumitas ng fresh strawberries pag-uwi natin?” tanong ni Xaviar.
“Bakit pag-uwi agad ang tanong mo eh kakadating lang natin.” Pagbara naman ni Lucas at sumimangot si Xaviar.
“Pagbibigyan kta ngayon dahil birthday mo.” Pang-aasar naman ng isa at nangigil si Lucas.
“Ano ba wish mo ngayong birthday mo?” muli nitong tanong at huminga muna si Lucas bago sumagot.
“Simple lang… sana makita ko na si Papa o Dad kung ano man ang tawag ko sa kaniya pagnagkita kami.” sagot naman nito at natahimik si Xaviar sa reaksiyon nito.
“Mabuti kappa, there is still a hope to see them again.” malungkot na sabi ni Xaviar at tumingin si Lucas sa gilid ng kaniyang mata habang nakayuko sa sahig.
Lucas never see him like this before but this time it is so different from the teasing Xaviar Copper that he knew.
“Ano kaba? Wag ka nga mag drama jan! gusto ko masaya tayo ngayon kasi birthday ko!” masigla na sabi ni Lucas at ngumiti ng bahagya ito.
Xaviar twitches a smile and looked at him. He extends his hand to his head and pats it.
Lucas felt moved when he is seeing Xaviar that way.
“Wanna go outside?”
Sumunod naman si Lucas sa kaniya at inabot na sila ng ilang oras kakalibot sa magandang lugar ng Baguio.
They seat on a bench and Lucas is capturing the one of a kind scenery from this spot.
“Nagsabi ba si Mom mo kung saan ang tatay mo?” pagbasag ni Xaviar sa kanilang katahimikang dalawa at tumingin si Lucas sa kaniya.
“Michigan” he replied to him lifeless and Xaviar smiled.
“My home town is Ohio. Magkalapit lang pwede kitang matulungan.”
“I need to finish first my study para makapagpatayo ako ng foundation for hernia patients katulad ko.” He frowned and it is so obvious to his spot.
“Di ko alam kung ano ang mukha niya all I know is he is Jacob Patterson.”
Nagulat naman si Xaviar sa kaniyang narinig.
“Parang narinig ko na yan kay Mom dati… I think noong umuwi sila dito.”
“I don’t want to talk about it anymore. Nagugutom na ako.” Tumayo si Lucas at sumunod naman si Xaviar at kumain ang dalawa sa isang simpleng restaurant.
“You know Lucas; I like it in here ang simple ng buhay.” sabi ni Xaviar at sumang-ayon naman si Lucas sa kaniya habang nakikita nila ang mga tao na simple lang ang buhay.
“But I want to be with you” he said and Lucas kicks his feet underneath the table.
Xaviar chuckled and Lucas eats his food faster than before.
Nang matapos ito ay agad na tumayo at lumakad papalayo. Ganun din ang ginawa ni Xaviar at binayaran ang kanilang pagkain.
Nang makahabol ito ay nahihingal na kumapit si Xaviar sa kaniyang balikat.
“S-Sandali!” nauutal nitong sabi dahil kinakapos ng hininga at umupo si Lucas sa isang bato at naka dekwatrong tumingin sa kaniya.
Sandali lang may bibilhin lang ako. Nagulat naman ang isa nang bumili si Xaviar ng bulaklak sa isang tindahan sa kabilang kalsada.
Namumula naming nakatingin si Lucas at umaasang sa kaniyang ibibigay ni Xaviar ang biniling magagandang bulaklak.
Tumawid na ito ng kalsada at pumunta sa harapan niya.
“Halikana, may pupuntahan pa tayo.”
Naglakad na ang dalawa at di mapakali si Lucas na umaasang ibibigay ni Xaviar ang bulaklak sa kaniya.
Halos bente minutos silang naglalakad at napakapit si Lucas sa isang pine tree dahil sa pagod.
“Okay ka lang?” pag-aalala nito at naupo muna si Lucas dahil sumasakit ang kaniyang opera.
“Medyo sumasakit opera ko, pahinga muna tayo.” pagmamaka-awa nito at inabot ni Xaviar ang bulaklak sa kaniya.
Lumiwanag naman ang mukha ni Lucas pero nabawi naman ito nang mapalitan ng pagkabigla.
Xaviar crotch in front of him and he looked at it.
“Sakay ka na sa likod ko.” Nagulat naman siya nang sumakay ito at napakabigat ni Lucas.
Pinilit nitong abahin ang isa dahil sa sumasakit na opera at nakanginting nakalibre ang isa sa lakarin hanggang umabot sila sa isang highway at merong isang convenient store.
“Bili muna ako ng tubig.” Pagpapa-alam ni Lucas at binitawan siya ni Xaviar.
“Sige.” Walang halong emosiyon nitong sagot at pumasok na sa loob si Lucas pero sa kaniyang paglabas ay kumabog ang kaniyang dibdib nang wala siyang makitang Xaviar Copper sa paligid.
“Xaviar!” sigaw nito at dumiretsiyo ng lakad hanggang sa isang bangin.
Madalang ang sasakyan na dumaan dahil di naman bakasiyon ngayon at merong isang pamilyar na tindig siya nakita sa malayo.
Agad naman itong pumaripas ng takbo at nakita niya si Xaviar na naglagay ng bulaklak sa lupa at nagdadasal.
Tumingin si Lucas sa kaniya at nang dinilat nito ang kaniyang mga mata ay nakita siya nito.
“Oh?” gulat na reaksiyon nito at napahawak si Lucas sa kaniyang dalawang tuhod sa sobrang kaba at pagod.
“Pinakaba mo ako! Akala ko iniwanan mo ako!” naiiyak nitong sigaw at lumapit si Xaviar sa kaniya.
He hugs Lucas and he is shock to what he is doing.
“X-Xaviar…” Lucas stood for a moment.
“Di kita iiwanan Lucas.” His hug becomes tighter and more comfortable that makes the arrogant Lucas hug him back.
Bumitaw si Xaviar ng yakap at tumingin sa baba. Same goes to Lucas and he do the same thing na tumingin sa isang malalim na bangin.
“You are so lucky na buhay pa mga magulang mo.” Nakangiting sabi nito at na-agaw ang kaniyang atensiyon.
“My parents died here. Wala akong kwenta na anak at pinabayaan ko sila.” naiiyak nitong sambit at natahimik si Lucas habang nakikita na tumutulo ang luha ni Xaviar.
“I-I’m so sorry for your loss— “
“It is not your fault, it is now there 4th year anniversary, sakto at birthday mo pa.” hilaw na ngiti nito at niyakap ni Lucas si Xaviar.
“Thank you… Lucas” he said and the tears of Lucas came down automatically when he sees Xaviar like this.
“You are strong; I am so sorry not to know your true story.” He sobs in his shoulders but Xaviar stays a man and wiping his tears.
He holds his face and his other hand goes to his back. Xaviar gets something on his back and give to Lucas.
“Akala mo makakalimutan kita sa tingin mo sa mga bulaklak kanina? Here is for you.” He said and Lucas is surprised.
It is a white rose in a large stem held by his hand.
Lucas gets it then blankly looked at him. Xaviar pats his head and smiles to him sweetly.
“Happy birthday baby boy.”
- Writer
