Mabilis na niyakap ko si Von ng makalapit ako sa kanya at hindi ko manlang napigilan ang aking luha at sunod-sunod na itong tumulo habang yakap-yakap ko siya at narinig ko naman ang kulitan ng kanyang mga kaibigan lalo na ang kanilang kantyaw sa amin. Ilang minuto pa ang nagdaan at wala akung ibang naririnig kundi ang buntong hininga nalang ni Von at ang hikbi ko habang nakayakap ako sa kanya at panay naman ang haplos nito sa aking ulo habang nakayakap ako. Sa loob ng ilang buwan nagawa ko nading yakapin siya ng totoo iyong nakikita ko siya mismo ng harapan at medyo lumiit nga si Von kasi huling alala ko sa kanya noong niyayakap niya ako is malaki siya at medyo malaman pero ngayon matindi ang naging epekto sa kanya ng pahirap doon. Hindi nga parin talaga nagbabago ang nararamdaman ko dahi
