Habang naglalakad ako papunta sa akung nasaan man si Von ay hindi ko mapigilan ang aking puso na hindi makabahan at mag-isip ng kung ano-ano kasi baka kung napano na siya at kung ano na ang nangyari sa kanya, aminado naman ako na masyadong nasaktan si Von at kailangan niyang magpahinga pero kailangan ko lang talaga siyang makita at makasama. Hindi ko pa gaanong nakikita ang mukha ni Von dahil sa kanyang sugat at kung ano pa ang meron sa mukha nito na mga dugo at dumi kaya hindi ko gaanong nakikita ang kanyang mukha ng mabuti. Rinig na rinig sa hallway ang aking yakap at walang sino man ang kumausap sa akin meron na binabati ako pero hanggang doon nalang talaga ito kasi kung babatiin man nila ako hindi naman ako sumasagot sa kanila. Paano ako sasagot sa kanila kung iba ang takbo ng aking
