Ang huling eksena ng buhay namin ay parang isang eksenang tanging pinapangarap ko noon—magkasama kaming nakaupo sa tabi ng isang napakagandang ilog, malayo sa lahat ng gulo ng mundo. Ang ilog ay kalmado, may mga alon na dahan-dahang dumadaloy sa ilalim ng ilaw ng papalubog na araw. Napakaliwanag ng langit, naglalaro ang mga kulay ng kahel, rosas, at ginto sa ibabaw ng tubig. Ang lamig ng hangin ay tamang-tama, sumasabay sa paglagas ng mga dahon mula sa mga puno sa paligid namin. Sa ganitong katahimikan, wala nang iba pang mas hihigit sa pakiramdam na kasama ko si Yelena—ang babaeng pinakamamahal ko—sa huling kabanata ng aming kuwento.
Nasa tabi ko siya, nakasandal ang ulo niya sa balikat ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa ilalim ng makapal na balabal na nakaikot sa amin. Pareho kam
