(Chardice’s POV)
Pagpasok ko sa kwarto ko ay hindi ko na naman napigilan na mapaiyak. I feel so hopeless at hindi ko alam kung bakit ganon. Hindi ko alam kung bakit ang sakit-sakit. Karma na ba sa akin to? Wala naman akong ginawa kung hindi ang mahalin sila kahit sinasaktan nila ko hindi ba? Kahit ang sakit-sakit ng ginawa nilang pag-abandona sa akin, umasa pa rin ako na balang araw hahanapin nila ako at babalikan pero hindi iyon nangyari hanggang sa sumuko na lang ako.
"Sabi ko wag ka ng iiyak ‘di ba?"
Napatigil ako ng marinig ko ang boses na iyon saka ako agad na napalingon at nakita ko rin naman agad si Ouji na nakatayo sa may pinto. Lumapit din agad siya sa akin at binalutan niya rin agad ako ng tuwalya.
"Ouji, ang sakit," iyak ko sa harapan niya at agad naman niya akong niyakap
