CHAPTER 36
ZHENNAIRE POV
Hindi ko alam kung paano ko isasalarawan ang lahat ng nararamdaman ko ngayon. Parang bawat araw, may bago akong dahilan para ngumiti, kahit minsan ay umiiyak pa rin ako sa tuwa.
Minsan, habang nakatingin ako sa salamin, nakikita ko ang sarili kong unti-unting nagbabago. Hindi lang dahil sa pagbubuntis ko, kundi dahil sa katahimikan ng puso kong dati ay punô ng takot at sugat.
Ang dating ako yung babaeng laging nakatingin sa nakaraan, laging may pader sa paligid ng puso unti-unti nang natutong bumukas. At ang dahilan? Si Zeke.
Si Jitsu.
Ang lalaking tinawag kong “Best Friend” noon… ngayon, asawa ko na. Ama ng anak ko. Tahanan ko.
Umaga. Naririnig ko ang huni ng mga ibon sa labas, at ang amoy ng bagong timplang kape na halatang galing sa kusina.
Napangiti ako
