Chapter 51
Savannah Napatigil ako sa paglapit sa pwesto nila, Maxton, napalunok. Alam ko hindi masama ang narinig ko. Pero tumigil ang ikot ng mundo ko sa narinig ko, sa mga taong ayaw kong marinig na pagusapan nila. Masakit! Masakit! Parang hindi ako makahinga sa naririnig ko saka nila. Kaya mabuti kong umalis at nagtungo sa kwarto namin ni Maxton. Naglandas ang mga luha ko sa akin mga mata, pagupo ko palang sa kama. Bakit! Bakit! Ganito ang nararamdaman ko ngayon?! Akala ko okay na ako?! Akala ko nakalimutan kona sila?! Pero hito bumabalik ang nakaraan ko noong bata pa ako. Ang bigat sa pakiramdam. Gusto kong sumigaw, para maibsan ang sakit na nasa puso ko. Gusto kong sabihin kila Maxton, na ayaw ko pagusapan ang pinaguusapan nila pero wala akong lakas gawin iyon. Hinatak na ako paakyat sa taas
Great novels start here
- Writer
