Chapter 26
Savannah Umiiyak ako habang iniisip ko ang sinabi ni Maxton. Pinipilit kung. Ang isipan ko, na meroon maalala pero habang ginagawa ko iyon, nakakaramdam ako ng pananakit ng ulo ko. Na hindi ko alam kung bakit? Hiningi ko kay Maxton ang papel na hawak niya at para sabihin sa kanya na may lola ako. Napapapunas ako ng luha ko sa tuwing sumasagi sa isip ko na wala akong lola. At ang taong nagsabi nun, ay kaharap ko pa. Anong alam niya sa buhay ko sa bundok? Binigay naman ng binata ang hinihingi ko sa kanya. Pansin ko rin na tikom ang mga palad niya at nagsimula na ako magsulat ulit, na dala ang emosyon sa dibdib ko. Sinulat ko na wala akong alam sa sinasabi niya, na wala akong matandaan at ang tungkol sa lola ko, sinasabi ko narin ulit. Naramdaman ko na may palad na dumampi sa likod ko
- Writer
