“Laxy.”
“Mhaexie!” napabangon ako nang marinig ko ang isang pamilyar na boses na tumawag sa pangalan ko.
“Mhaexie, are you alright? Nanaginip ka.” It was Laxy. No, no. Paano nangyari ‘yon?
“U-uuwi na ‘ko.” nanginginig kong sabi at sinubukan kong tumayo mula sa pagkakaupo ko sa couch pero pinigilan niya ako.
“Bakit? Ano bang nangyari? Tell me.” nag-aalala niyang sabi. Wala sa sarili akong napailing. Hindi ko maintindihan. Bakit? Si Laxy? Siya yung bata sa panaganip ko? Hindi. Imposible. Grade 7 ko lang nakilala si Laxy.
“G-gusto ko ng umuwi.”
“Hindi pwede, Mhaex. Disoras na ng gabi. Bukas ng umaga ihahatid kita sainyo pero sa ngayon ay magpahinga ka na muna.” pakiusap niya.
“Just use my bed sa sala naman ako matutulog e.” wala sa sarili akong tumango. Gusto ko mang Sabihin sakanya na
