MY RUTHLESS, MASTER

Kabanata 5

"Saan ka pupunta?" Napahinto ako sa akmang pagbangon sa kama at napalingon kay Tyson.

Napaiwas ako nang tingin at napakagat ng labi.

"Kailangan kong umalis." Sambit ko.

"Saan ka naman pupunta?" Tanong niya na nakataas ang kilay.

Payagan kaya ako nito kung sabihin ko?

"I'm waiting," Naiinip niyang sabi sa akin.

"Yong anak ko. Si Colt na-naaksidente k-kasi siya. Kailangan ako nang mga anak ko." Nauutal kong saad.

"Hmm, kailangan ka pala ng anak niyo ng kambal ko. Paano naman ako? Hindi mo man lang ba naisip na kailangan din kita? F*cking you in a month is not enough, Catherine."

Napaawang ang labi ko sa sinabi nito.

"Pero..." Pagtutol ko.

"No Buts, Catherine. Stay here. Kung aalis ka at iiwan ako. Tsk, patay ka sa akin. O baka naman gusto mong idamay ko ang anak niyo ni Tyron. Dahil kung 'yun ang magiging rason para manatili ka. Then, gagawin ko 'yon, Catherine. Dahil p*t*ngina. Magkasama na nga tayong dalawa. Pero iba pa ang nasa isip mo!" Hindi ko na napigilan ang luha ko na tumulo dahil sa sinabi niya.

Hanggang ngayon ba ay pinipilit pa rin niya na anak namin ni Tyron ang anak niya. Kahit na ang totoo ay ito naman talaga ang tunay na ama nang dalawa. Hindi ko na talaga alam kung baket niya ayaw maniwala sa akin.

Umiwas siya ng tingin sa akin nang makita ang pag luha ko. Nakita ko na lumambot ang ekspresyon niya sa akin.

"Tyson, pwede bang payagan mo na ako. Kahit ngayon lang." Ngunit nagbalik ang matigas niyang ekspresyon at umiling sa akin.

Ngumisi pa siya, "Baliw ka ba, Catherine? Sinong tangang lalaki na pagkatapos bilhin ang isang babae na 10 milyon ay basta na lamang pakakawalan o papayagan ng kahit isang araw? Tingin mo ba ganun ako katanga? Hindi, Catherine. Dahil ramdam ko na gusto mo ulit akong iwan. Kaya hindi, hindi kita papayagan."

"Tyson, patawad. Pero-- "

Hindi ko pa man natatapos ang sasabihin nang hinigit ako ni Tyson upang mahiga ulit at kubabawin niya.

Madilim ang mukha niya at nagtatagis ang bagang nang tinignan ako, "Sa tingin mo talaga papayagan kita, Catherine? T*ngina dalawang beses, dalawang bases akong nagpakatanga at pinatawad ka kahit na nagtaksil at nagloko ka. Tapos ngayon na sinasabihan lang kitang manatili. Aayaw ka pa at gusto pa akong iwan. Hindi ko gusto na iniiwan ako, Catherine. Lalo na kung ikaw 'yon."

Ipinagdikit niya ang noo namin at hinaplos ang mukha ko.

"Tyson, I-Ikaw ang--- " Sasabihin ko na sana ulit sa pangalawang pagkakataon. Ngunit inilagay niya ang daliri sa labi ko.

"Ako ang ama ng anak mo? T*ngna, Catherine. Please, 'wag mo na 'ko lokohin. Ilang beses ko pa dapat sabihin sa'yo na quota na ko riyan."

"Ba't ba ayaw mong maniwala, Tyson?" Tanong ko rito.

Nahihiwagaan na kung baket at nag-iisip narin kung paano makakaalis upang puntahan ang mga anak ko.

"There are certain problems na ayaw kong sabihin sa'yo matagal na. Dahil t*ngna takot akong husgahan mo. Ngunit sa palagay ko panahon na para malaman mo. Kase hindi na naman magbabago na niloko mo ko at nagkaanak pa talaga kayo."

Huminga siya nang malalim at tinignan ako sa mata.

"Baog ako, Catherine." Huminto yata ang takbo ng utak ko sa pag-iisip dahil sa sinabi niya.

"Hindi na rin ako naniniwala na posible pa kong makabuntis."

Tinitigan niya ako sa mata, "Sa totoo lang 'nong nakita ko ang mga anak mo. Nakikita ko ang sarili noon sa kanila ng bata pa ko, parang may humaplos sa puso ko. Kaya nga inakala ko na anak ko sila. Tapos kaya ko lang naman pala nararamdaman lahat 'yon. Dahil t*ngna si Tyron pala ang ama nila. Kahit sumubok man ako wala rin kwenta. Kami ni Sophia ay ilang beses nang sumubok. Ngunit dahil baog nga ako naging dahilan pa 'yon para t*ngna, maghanap ang p*t*nginang asawa ko ng iba. Sa panahon na kailangan ko siya. Naroon siya sa lalaki niya nagsasaya."

"Tyson," Sambit ko. Ibig sabihin ito pala ang dahilan nito.

"Milagro nalang na makabuo ako. So, when I saw the twins. I thought they're mine and they're miracle baby. But I was wrong."

"Baket?" Tanong ko.

Nag-igting ang panga niya, "Nag DNA Test na rin ako para patunayan kung akin ba talaga sila. But what I get t*ngna it's negative. Meaning si Tyron talaga ang tunay na ama."

Nang sabihin 'yon ni Tyson. Biglang pumasok sa aking isip, ang huling may nangyari sa amin.

--

FLASHBACK

"T*ngna! D*mn!" Napatayo ako nang makita na bumukas ang pinto at sumusuray suray sa paglakad si Tyson ang aking nakita.

Lumapit ako sa kaniya at inalalayan siya. Ngunit tinulak lamang ako nito. "T*ngina, talaga!"

Nagulat ako at nanlaki ang mata nang marinig ang sunod sunod niyang paghikbi.

"Baket ganto ang buhay na binigay sa akin. T*ngna naman!"

"Tyson." Tawag ko sa pangalan niya, Mahina lamang.

"Ca-catherine?" Nauutal niyang sabi sa akin.

"Tyson, Anong nangyari?" Tanong ko.

"Wala." Sagot naman niya at umiling pa sa akin.

Napasimangot ako ng wala sa oras.

Ba't ba hindi niya masabi sa akin na may problema siya? Dati naman nasasabi nito noon.

"F*ck, ansakit ng ulo ko." Nagprisinta akong alalayan ulit siya na hindi niya na tinulak.

Nahirapan pa ako sa pag-akay papunta sa silid niya.

Nang mahiga ko na siya. Nagulat ako nang hilain niya ang batok ko. Dahilan upang maglapat ang labi namin.

"Hmm." anas ko dahil hindi ako makahinga sa ginagawa niya. Tumigil ito at nang tinignan ko ay na tinitigan niya ako.

Napatanong ako.

Lasing ba ito? Pero wala naman akong naamoy na alak.

Namumula at namumungay ang mata niya bago ulit paglapatin ang labi namin. Pero sa pangalawang pagkakataon naging mas marahas na ang galaw nito.

"Catherine?" Bigkas niya sa pangalan ko at patanong pa.

Namula ako nang tinitigan niya akong namamangha.

"Akalain mo 'yon kahit marami na akong problema. Nananaginip pa rin ako ng maganda o dyosa." Napaawang ang labi ko sa sinabi niya.

Pinagpalit niya ang pwesto namin.

"Miss na miss na kita, Catherine. Please...paligayahin­ mo ko ngayon." Hindi ko alam kung anong dahilan. Dahil ba sa mahal ko siya o dahil sa pagmamakaawa niya.

Ngunit nagulat nalang ako dahil sa bilis ng nangyayari. Nakita ko nalang ang sarili na isinusubo ang pagk*lalaki niya. Halos mabilaukan pa ako dahil sa haba at laki niyon. Pero dahil sa nakita ko at turo sa akin noon, nakayanan ko.

Umungol sa sarap si Tyson at sinabunutan ang buhok 'ko. "Ah...tama na, t*ngna. Ayoko na."

Inihinto ko ang ginagawa. "Now, it's my turn to pleasure you, baby."

Napatingin ako sa mata niya. Bagaman pula 'yon ay may meron akong nakitang emosyon na hindi ko lubos ikapaniwala.

"Mahal kita," Mahina niyang sabi.

Magsasalita pa lang sana ako nang ipasok na niya ang p*********i sa akin.

"T-tyson..." Sambit ko. Gusto ko sanang tumigil muna ito upang kumpirmahin kung mali ba ako ng rinig o totoo 'yon. Pero dahil sa ginagawa niya ay kalunan nakalimutan ko na.

"T*ngna, " Usal niya at mas binilisan ang paggalaw sa ibabaw ko. Kakaiba ito sa nangyari sa amin noon. Ngayon kahit mabilis ang galaw niya ay may pag-iingat naman.

END OF FLASHBACK

Mali ba 'ko? Si Tyron ba talaga ang ama ng anak ko?

Dahil kung totoo man 'yon. Bale tama si Tyson. Niloko ko siya. Niloko ko ito.

Ibinaon niya ang ulo sa leeg ko. Naramdaman ko pa nabasa ang leeg ko. Nang tignan ko siya, umiiyak ito. Halos maiyak ako tulad niya.

"Pagod na 'ko, Catherine. Pagod na pagod na."

"Tyson,"

"T*ngina kase eh. Aanhin ko ang kaguwapuhan at kayamanan na meron ako. Kung 'yung mga taong mahal ko, hindi ko mapasaya. Tapos gag*hin rin ako. Lahat nalang sila iniiwan ako." Pinunasan ko ang luha niya.

"Patawad," Sabi ko at hinawakan pa ang magkabila niyang pisngi.

"Nandito na ko, Tyson." Tugon ko.

"T*ngna, nandito ka lang, Catherine. Dahil Master mo 'ko. Hindi ba?" Tanong niya, nababakasan ang lungkot sa boses.

Gusto ko sanang sabihin ang nararamdaman. Pero alam kong walang puwang 'yon sa kaniya.

Tumango na lang ako.

Dahil sa totoo lang. Mali ako, hindi ako nariyan sa kaniya. Iniwan ko nga ito noon eh.

"Sabi ko na nga ba eh!" Tumawa pa siya. Pero hindi 'yon tawang masaya.

"F*ck! Umasa lang talaga 'ko sa wala."

Tinignan niya 'ko ng mataman. "Ma--" Umiling ito sa akin at hindi na natuloy ang sasabihin.

Umiwas ako ng tingin.

Mamatay na 'ko. 'Yon siguro ang gusto niyang sabihin katulad na g sinabi niya sa amin ni Tyron.

Hinaplos niya ang buhok ko at ngumiti. "Pwede bang bago kita payagan na puntahan ang anak mo. May gawin ka muna para magbago ang desisyon ko." Napangiti ako dahil sa sinabi niya at tumango. Basta ba't payagan ako nito ay gagawin ko.

"Pinapayagan mo ko?" Hindi makapaniwalang sabi ko pa.

"Hindi ba't ayaw mo?" Tanong ko naman. Napakunot pa ang noo.

"Hindi ako ganun kawalang puso. Alam kong mahalaga sa'yo ang anak mo. Hindi mo naman ako iniwan kung hindi diba." Madiin ang pagkakasabi niya non.

Mahalaga sila sa akin, Tyson kase...

Hindi ko maiwasan na kagatin ang labi sa pagpipigil ulit na lumuha. Oo, Tyson. Mahalaga ang anak ko. Pero mahalaga ka rin.

Hindi talaga 'ko nagkamali nang lalaking minahal. Mabuti ka, Tyson. Sobra sobra pa. Mali si Tyron sa'yo nang sabihin sa aking masama ka.

"Ano nga pala 'yong kapalit bago mo ko-- Hindi ko na natuloy ang sasabihin ng bilang sagot sa tanong ko ay bumaba na ang tingin niya sa labi ko at sakupin ng nakadadarang niyang halik. Halos mabaliw pa ako lalo na nang maglandas ang kamay niya sa dibdib ko.

Pinaglaruan ang mga tuktok niyon ng daliri niya.

"Tyson," Ungol ko sa pangalan niya.

"Kailangan nating magmadali." Bago paghiwalayin ang aking hita at ipasok ang p*********i niya sa basa ko pang hiyas. Napahawak ako sa braso niya at napanganga.

"Tyson, "

"Sh*t, I'll make this quick. " Binilisan niya agad ang paggalaw sa ibabaw ko.

"Ah...f*ck ansarap mo!"

"Tyson oh.. ."

"F*ck..I'm c*****g!"

Pero nang akala ko ay tapos na dahil parehas na kami nakarating sa sukdulan. Pinatuwad pa niya ako bago pasukan ulit.

Ilang beses akong nakarating sa sukdulan pati na ito. Bago siya magdesisyon na umalis na ako.

Nakatagilid lang siya habang nakahiga sa kama, "Wag kang mag-alala. Kahit walang proteksyon ay hindi ka mabubuntis."

Tumango ako kahit hindi nito nakikita at nagbihis na.

"Umalis ka na at dalian mo. Baka magbago pa ang desisyon ko at hindi nalang kita payagan." Nagmadali ako at nang matapos na sa pagbibihis. Kinuha ko ang bag. Pero bago 'yon ay lumingon muna ako.

"Salamat," Hindi ko na ito narinig na tumugon bago ako umalis.

--

KAAGAD akong naghanap nang taxi upang masakyan.

"Sandali, Cohen. Hintayin mo ako. Hueag kang aalis diyan. Paparating na si Mama." Sabi ko at hindi maiwasan na umiyak habang nasa loob na ng sasakyan.

/"Mama, please. Hurry up. I-I need you. We need you."/ Narinig ko ang hikbi ng anak ko sa kabilang linya. Dahilan para mas umiyak din ako katulad nito.

"Yes, baby. Don't cry na, please."

/"I'm not strong, Mommy. Hindi po 'ko strong pagdating sa inyo ni Colt. I don't want you to leave me."/ Napahinga ako ng malalim.

Kailangan kong magpakatatag. Hindi pwedeng maging mahina 'ko.

Pinunasan ko ang luha at pinikit ang mata. Napausal ako nang dasal.

Please God. Sana naman po bumuti at gumaling agad ang anak ko. Please. Katulad ng anak kong si Cohen ay hindi ko rin kakayanin kung sakaling may mangyaring masama sa kanila.

Wag kang mag-alala Cohen paparating na si Mama.

MABILIS lamang ang pangyayari dahil nang tinignan ko na ang paligid. Nasa harapan na kami ng Hospital.

"Maraming salamat po, Manong." Sabi ko sa driver at binigay ang bayad.

Nagtuloy tuloy na ko sa loob ng Hospital at hinanap ang anak ko. Kaagad kong nahanap o nakita si Cohen kasama si Dylan. Nasa Waiting Area ang dalawa ng madatnan ko.

"Mama!" Agad na tumakbo sa akin si Cohen upang lumapit. Lumuhod ako at niyakap ito.

Niyakap niya ako pabalik at duon binuhos ang kanina pa ulit na pinipigilang luha. Maya nga lang narinig ko na naman ang sunod sunod nitong paghikbi.

"Mama, I-I can't... believe what happened. We're just playing silently with our classmates. Then 'di ko po namalayan na nawala na po siya. Kung hindi ko lang po narinig na may edtudyanteng na aksidente. I wouldn't know that it's him. It's my faulit. If only I'm attentive or I observe him." Paliwanag niya sa akin.

"Wala kang ginawang mali, Cohen. Kaya wala kang kasalanan, okay?" Sabi ko at ngumiti. Pinunasan ko ang luha nito.

"I hope Papa's here." Bulong niya na narinig ko naman. Lumayo ito at malungkot na tumingin sa isang pamilya. Ang mag-asawa ay tinutulak tulak ang wheelchair ng anak habang naglalakad

"Nandito naman si Mama, Cohen."

"But Mama you and Colt is not enough. Kung kasama lang po natin si Papa hindi 'to mangyayari."

"Hindi tayo manghihina k may masasandalan tayo. Katulad nang Papa ni Luis, Mama. Laging nariyan sa Mama ni Luis pag nanghihina at kailangan. I don't want to plant a grudge, Mama. But even though I don't wanted. I'm starting to feel those. Where is he when we need him the most? Do we need to explain to him that we existed dahil parang hindi naman niya alam, Mama. He should be here at iwan ang trabaho niya."

"Cohen," Sambit ko sa pangalan nito.

Naiintindihan ko ang opinion ng anak ko.

Nag-angat ito ng tingin sa akin. "Kailangan nating magtiwala, anak. Na babalik din ang Papa mo sa atin."

Natawa ito at umiling. "Naniniwala ako, Mama. Kaso siya kaya naniniwala." Hindi ko nakuha ang sinabi nito at gusto sanang magtanong. Ngunit tumalikod na ito para bumalik kay Dylan. Umupo para bumalik kung nasaan siya kanina at nakipag-usap sa ulit.

Habang ako ay pumunta nalang muna sa Doctor na nag examine kay Dylan.

"Doc," Sabi ko, kinakabahan.

Hindi nag react ang doctor dahilan para mas lalo akong kabahan. Pero nawala nang bigyan ako nito ng ngiti.

"Nasa mabuting kalagayan na po ang anak niyo at maaring bukas ay makalabas na rin siya kaagad ng Hospital, Ma'am." Ssmbit nito sa akin.

"Talaga, Doc?" Hindi makapaniwalang tanong ko. Naluluha man ngunit hindi dahil sa lungkot kundi dahil sa saya na maayos na ang kalagayan ng anak ko.

"Opo, Ma'am."

"Salamat po, Doc." Pagpapasalamat ko na tinanguan lang niya bago ako talikuran.

Nagbalik ako kina Cohen. Nakita kong malungkot pa rin ang anak ko ngunit napatayo ito ng makita ako.

"Ma, ano pong sabi ng doctor?" Tanong ni Cohen na atat ng malaman.

"Okay na po ba si Colt? Wala naman po bang-- " Hindi niya natuloy ang sasabihin ng unti unting sumilay ang ngiti ko.

"Is that a sign of a good news, Mama?"

Tumango naman ako rito at hinaplos ang buhok niya, "Oo, anak. Don't worry about Colt condition now. Okay na siya sabi ng Doctor and maybe tommorow pwede na siyang maka uwi."

"Is he awake?" Tanong niya ulit.

"Let's see." Sagot ko naman.

Magkasabay na tinungo namin ang silid ng Hospital kung nasaan si Colt. Napahawak pa sa kamay ko si Cohen at hinigpitan 'yon. Marahil dahil sa kaba. Nararamdaman ko pa ang lamig sa palad niya. Kaya alam kong kinakabahan ito ipeke man niya.

Pero inalis niya kaagad ang hawak sa kamay ko at patakbong lumapit kay Colt na ngayon ay gising na nga.

"Are you okay?" Tanong ni Cohen kay Colt.

"Oo naman. Ako pa ba." Sagot naman ni Colt at humakhak na parang hindi na aksidente.

Mabuti na lang daw at hindi naman ganon kalala ang nangyari kay Colt. Hindi na 'ko nag-abala pang sampahan nang kaso ang nakabunggo kay Colt. Lalo na ng mag kuwento rin ito tungkol sa nangyari bago ang aksidente. Katulad ng kuwento sa akin ni Cohen naglalaro sila 'non at dahil daw sa inasar siya nang kaklase nila na walang Pala ay galit niya sana 'yon na sasabihan ng tumakbo ang bata. Hinabol niya ito at nasakto pang wala ata ang security guard ng school na nakalabas sila at napunta sa kalsada. Imbes na ang kaklaseng umasar sa kaniya ang ma aksidente ay niligtas ito ng anak kong si Colt.

"Next time don't do it again, Colt. You made us worry."

Lumiit ang mata ni Colt at umiling. Tinignan ng maiigi si Cohen. "Hindi ka ba nagbibiro?" Tanong niya.

"Do I look like I'm a kind of person who na nagbibiro? I am not a funny person or a clown.." Inis namang sabi ni Cohen at napahalukipkip pa.

"Oo nga pala haha. Sorry, Cohen. Don't worry, hindi na. Kahit na mabuti ang ginawa kong pagligtas sa kaniya."

"Our classmate is so dumb. It's his fault kung bakit 'yon nangyari sa'yo. Dapat nandito rin siya at nagpapasalamat eh." May hinanakit na sabi ni Cohen sa kakambal.

"Okay lang naman 'yon sa akin, Cohen."

"Well, sa akin ay hindi."

Hinayaan ko ang dalawang mag usap muna dahil kinausap ko rin si Dylan para pasalamatan.

"No worry po, Tita Cath." Saad nito sa akin at ngumiti.

"Basta po at kailangan ng tulong ko ay handa kong tumulong sa inyo. Sa abot po nang aking makakaya."

"Salamat talaga, Dylan. Napakabuti mong bata."

"Grabe naman kayo, Tita. Binata na po 'ko. Hindi lang halata dahil sa height ko." Sambit niya at ngumiwi.

Natawa naman ako, "Yon nga, salamat at napakabuti mo talagang binata." Ulit ko at pagtatama.

Napakamot ito ng batok at tumingin sa akin. "Ahm, pwede na po ba 'kong umuwi sa amin?" Tanong niya makaraan nang ilang minuto.

"Oo naman." Sagot ko rito.

"Salamat, Tita. May date rin kase ako ngayon. Text ko sanang hindi makakarating dahil sa nangyari kaso walang load. Nang tawagan ko naman sa cellphone na hiniram ko kay Cohen hindi sumasagot. Akala ata ni ghosted ko na." Mahabang daldal niya.

"Ganoon ba. Sige, Dylan. Mag-iingat ka. Sorry ulit.." Paghingi ko ng paumanhin.

Inuna pa muna nito ang anak ko bago ang kaniya. Kaya dapat magpasalamat ako at humingi talaga ng sorry. Kukuha na sana 'ko ng pera sa pitaka ko kaso umiling na ito at sinabing hindi kailangan bago umalis.

NANG masiguradong nasa mabuti na talagang kalagayan si Colt. Naisipan kong iuwi na ito. Babayaran ko na sana ang bills ng umiling ang babae.

"Bayad na po ang sa anak niyo, Ma'am."

Napakunot ang noo ko sa sinabi ng babae. "Baka nagkakamali po kayo. Hindi pa po ko nakakabayad." Saad ko naman.

Ngumiti ito at namula pa sa hindi malamang dahilan, "Basta Ma'am. Hindi na po kailangan na magbayad kayo."

"Ganoon ba." Tumango ako bagaman nagtataka.

Sinong nagbayad? Si Dylan ba kanina?

Napapilig ako ng ulo. Imposible namang ang binatang 'yon ang magbayad eh wala naman siyang malmlaking halaga ng pera.

"Basta po kung nagkamali kayo. Tawagan niyo nalang po ako para makabayad ako." Sabi ko sa babae at binigay pa ang number. Pero sa tingin ko ay hindi na rin 'yon kailangan dahil tinabi lang nito sa kung saan ang papel.

Nang nakaalis na lang kami ng mga anak ko ay nagtataka parin ako.

"Ma," Tawag pansin sa akin ni Colt.

"Hmm?" Sambit ko naman at inisip ang nangyari kanina. Bihira lang kase ang mangyaring ganoon. Unless, nagkamali ang babae.

Tumingin ako kay Colt, "May kailangan ka ba?" Marahan kong tanong na inilingan niya.

"Kung ganoon ba't mo 'ko tinatawag, anak." Sambit ko naman.

"You seem preoccupied. Is something bothering you?" Wika naman ni Cohen sa akin.

"Please don't stress yourself." Sabi pa nito.

"Ma, okay na po ako. Wag po kayong mag-alala." Dahil sa mukha ng mga ito. Tinigil ko nalang ang pag-iisip nang nangyari kanina.

--

KATULAD nang nakagawian ko kapag nagtatrabaho ay iniwan ko ulit ang mga ito sa kapitbahay namin.

"Sigurado ba kayong okay lang?" Tanong ko sa dalawa.

"Colt, okay lang ba na magtrabaho si Mama kahit na kababalik mo lang sa bahay kahapon galing sa Hospital?" Tanong ko kay Colt na ngumuso at hindi nagdalawang isip na tumango sa akin.

Napabuntong hininga ako at binigay ang binili ko kanina.

"Thank you, Mama." Sabay nilang sabi ng makita ang laman ng paper bag. Kay Cohen ay libro. Habang kay Colt naman ay hawak ang CD para sa anime na gusto nitong panoorin.

Hinalikan ako ng mga ito sa pisngi bago ako umalis.

Nakatanggap pa ako ng message ni Tyson.

Tyson:

Hindi ako makakapasok ngayon. You know what to do.

'Yon lamang ang minessage nito sa akin. Mag re-reply na sana 'ko ng pigilan ko ang sarili na gawin 'yon. Gusto ko sanang magtanong. Pero hindi ko nalang ginawa.

Maghapon akong nagtrabaho sa kompanya. Dahil na rin sa mga tinuro sa akin ni Tyson noon. Madali kong nagawa ang pinagagawa nito at natapos. Pinasa ko nalang 'yon sa email niya para hindi mawala.

Akmang uuwi na sana 'ko ng hawakan ni Marjorie ang braso ko. Napalingon ako sa kaniya.

"Baket?" Tanong ko.

"You know he's condo right?"

Tumango naman ako. Alam kong si Tyson ang tinutukoy nito.

"Someone said to me that you should give this to to our CEO. Importante 'to at kailangan niya ng pirmahan asap. Hindi ko naman alam ang condo ni Sir. So, please?" Nagpa cute pa ito sa akin.

"Marami rin kase akong gagawin eh." Sabi niya pa.

Tumango ako at tinanggap ang binigay niyang papel.

Sumakay ako sa taxi kaagad at lulan na papunta sa lugar kung nasaan ang condo ni Tyson. Hindi naman nagtagal ang byahe ko dahil nakarating din ako.

Nagmadali nalang akong pumunta roon at kakatok na sana nang makita kong bukas ang pinto. Napaawang ang labi ko.

Hindi dapat ako nakikinig.

"Tyson, please. Forgive me. I want you back."

Pero nang tignan ko kung sino ang babae. Nakagat ko nalang ang labi at naisip na manatili.

Si Sophia! Ang dating asawa ni Tyson.

'Baket ito nandito? Hindi ba't hiwalay na ang dalawa?' Tanong ko sa isip.

"I know you still love me." Sabi pa ni Sophia kay Tyson.

Hindi nawala ang kagandahan nang babae at parang mas lalo lamang itong gumanda. Napayuko ako at natignan ang sarili. Napailing nalang ako.

Wala akong panama sa babae. Hanggang ngayon ay wala parin.

"Tyson, alam kong mahal mo pa ako so..please. Let us work our relationship again."

"No. I don't f*cking love you, Sophia." Nakaramdam ako ng saya sa sinabing 'yon ni Tyson.

Pero dahil sa pagpilit ni Sophia at sa pagluhod nito.

Hindi ko inaasahan ang susunod na sasabihin ni Tyson.

Hindi ko pinaghandaan at Hindi rin sumagi sa isip ko.

"Yes, I f*cking love you is that enough?!" Hindi napigilang sigaw ni Tyson.

Parang bigla 'kong nanghina at napasalampak sa sahig nang labas ng condo ni Tyson dahil sa sinabi nito. Lalo na ng niyakap siya ni Sophia sa tuwa at halikan sa labi.

Ilang segundo lang at tumayo ako para tumakbo. Tumakbo ako habang umiiyak dala ang papel na ibibigay ko sana rito.

Ibig sabihin 'yong babaeng tinutukoy pala nito noon palang ay si Sophia.

Lagi naman ito eh. Laging siya ang mahal ni Tyson. Ba't kase ako umasang ako 'yon. Napakatanga ko!

Halos iumpog ko ang noo ng makapasok ulit ako sa loob ng taxi. Napahawak ako sa mukha at humagulgol. Wala 'kong pake kung nakikita pa ng driver.

Wala na 'kong pake. Gusto ko lamang ilabas 'to.

--

"YES!" Sabi ko at humalakhak habang sumasayaw.

Nasa bar ako ngayon at naisipan dito muna tumambay. Hindi pwedeng makita ng anak ko ang itsura ko. Kailangan hindi nila malaman na nasasaktan ako ngayon.

Tumawa ako pero unti unti ring umiyak. Umalis na 'ko sa dancefloor nang maramdaman ang paghaplos ng isang lalaki sa katawan ko.

Bumalik ako sa bar stool at napangalumbaba na tinitigan ang ginagawa ng lalaking bartender.

"Gusto niyo, Ma'am?" Pag-alok pa nito sa akin na kaagad kong tinanggihan.

Hindi dahil may problema ako. Iinom na ko ng alak.

Aalis na 'ko.

Hindi pwedeng magtagal pa ako. Baka nagugutom na ang mga anak ko at nag naalala na din.

Tumayo na ako.

Hindi naman ako lasing kaya hindi pasuray suray ang aking lakad at lalong hindi na kailangan alalayin.

"Juice, you want?" Alok naman ng isang babae sa akin na nakasalubong ko. Tinanggap ko tutal juice naman 'yon at nauuhaw na ako.

Pero nakaramdam ako ng pagkahilo at sunod ko na lamang naramdaman ay nagdilim na ang paningin ko.

--

DAHAN DAHAN kong dinilat ang aking mata pero pinikit ulit dahil sa nasinagan ng araw.

Akmang tatayo pa lamang ako ng matigilan.

Halos matulala ako at mapahagulgol nang mapatingin sa sarili ko.

Nakahubad ako.

Pilit kong inaalala ang nangyari kagabi. Ngunit walang pumapasok sa isipan ko.

Hindi ko na tinignan ang lalaking mahimbing na natutulog.

Kasalanan ko 'to. Hindi dapat ako tumatanggap sa mga kahit sino nang inumin.

Hindi ko na mapigilan humagulgol habang nagsusuot ng damit ko.

"Sino ka?" Bumaling ako sa lalaking nasa kama pa ng tanungin nito 'yon at halos matumba ako sa pagkakatayo ng makita ang lalaki.

"Tyson?" Sambit ko.

"It's Tyron." Sagot niya sa akin.

"What-- " Magsasalita pa lamang sana ito nang biglang bumukas ang pintuan at napatili nalang ako at mapahagulgol ng pumasok si Tyson at paulanan ng suntok biglang si Tyron.

"T*ngina mo ka! F*ck you, Tyron! Una si Sophia tapos si Catherine!"

"P*t*ngina talaga! Kapatid kita eh!"

Humagulgol sa iyak si Tyson. Bumaling ito sa akin at umiling. "I love you, Catherine. I choose you over Sophia ng dumating siya kanina sa condo ko. Pero hindi ko akalain na t*ngina lang.... Walang kwenta ang ginawa ko." Huling sabi niya bago ako tinalikuran.

Hindi lang pagtalikod. Kundi pagtalikod sa buhay ko. Dahil mismo rin ng araw na 'to pagkatapos, hindi ko na ito nakita pa.