DEVIL SERIES #6: Falling for the Mafia's Deal

Kabanata II

"Tama naman talaga sila, Cly. Kahit ako namimiss na kita sa IG. Goodness! Nakakapagod ka na rin i-message tungkol sa kung ano-anong ganap sa school." Noémie huffed before taking a long sip from her milk tea.

I took a bite of my burger, chewing slowly as I examined her expression. Same as always– nakasimangot, nakakunot ang noo, obvious na naiinis sa akin.

Napabuntong-hininga ako. I feel bad for her. Sa kaartehan kong gusto ng peace of mind at tahimik na buhay, hindi ko naisip kung paano naapektuhan ang kaibigan ko. I'm being selfish.

Huminga ako nang malalim bago nagsalita.

"Sorry," I said sincerely, then took a sip of my tea. "And thank you. I'll tell you naman kung kailan ako babalik sa IG."

She just rolled her eyes at me. Napailing na lang ako.

"Uuwi ka na after this?"

"Not yet. Dadaan ako sa restaurant."

"Si....anong pangalan niya ulit?"

"Diwata."

Noémie nodded, tapping her fingers against her cup.

"Diwata... bagay sa kanya ang pangalan niya." She sighed dramatically. "Mukha talaga siyang diwata. Nahihiya akong lumapit sa kanya, Cly. Baka kasi mabahiran ng kad-monyohan ang kalinisan niya. She's too innocent–like an angel."

Napailing ako sa eksaherado niyang tono, but I let her continue.

"Tapos ako? Kapatid ni Satanas." She smirked. "Baka nga s-ccubus ako sa past life."

Napahalakhak ako. Goodness, only Noémie can talk like this.

She really is dirty-minded, palaging bukambibig ang how she pleasures herself at kung paano raw mas okay magkaroon ng alternatives kaysa umasa sa lalaking mataas ang pride at ego, no comment. She even asks me if I do it.

It's normal, though. There are times when you're in heat, and you just have to deal with it. Whether by using t-ys or–well, f-ck by someone.

At the end of the day, how you deal with it is up to you.

And my answer? It’s a no.

But… that’s a lie.

I’m not ashamed to admit that I use v-brator to ease the heat in my body. Why should I be? It’s natural. It’s my body.

Pero ayoko lang talagang pag-usapan. I don’t see the point. Hindi ako katulad ni Noémie na kayang gawing casual topic ang ganitong bagay. I respect myself, and I don’t want to be the talk of the boys.

Alam naman natin kung paano mag-isip ang ibang lalaki, ‘di ba? Kapag hindi mo sila kailangan—kapag hindi mo sila pinili—parang kasalanan mo pa. As if using toys instead of them is an insult.

As if their egos are more important than a woman’s own pleasure. And that’s why some of them make up stories. Stories designed to humiliate, degrade, and shame us.

I don’t want to talk about it—because we all know how that goes.

“I have new stock, Cly. Baka magbago isip mo. Hmm, wag na lang, ibibigay ko na lang sa’yo next time.”

Natauhan ako nang marinig ko ‘yon mula sa kanya. New stock?

Napakunot ako ng noo. Bakit ba ang tapang niya magsalita ng ganyan sa public? And why is she so obsessed with those toys? Well, knowing Noémie, wala naman talaga sa plano niya ang magkaroon ng boyfriend—let alone mag-asawa.

See? Pero kung makapayo sa akin na kailangan ko ng bagong boyfriend, akala mo naman siya mismo may jowa!

Tsk. Bakit hindi na lang siya ang maghanap ng boyfriend? Tutal, ang atat niya sa love life ko.

"Lower your voice, Noémie." I hissed, feeling my face heat up. We’re in a public place, for God’s sake!

Napairap siya at nag-flip ng buhok. The audacity.

"Don’t care. Whatever."

Matapos naming maubos ang binili namin, tumayo na kami at lumabas ng park. Noémie insisted on dropping me off at the restaurant before catching another taxi. Ganyan talaga siya—lagi akong inaalala, lalo na kapag alam niyang may posibilidad na mabastos ulit ako.

Kapag nab-bastos kasi ako… parang nawawala ako sa sarili ko. Lutang. Tulala lang. Just like a statue—mind completely blank. Bumabalik lang ako sa reality kapag nasa bahay na ako. Doon ko lang mararamdaman ang lahat ng nangyari, doon lang sisink-in ang sakit, takot, at inis.

Yeah, I have the worst case of late reaction. And honestly? I don’t even know why.

Mabuti na lang talaga, may tumulong sa akin noon at nireport ang nangyari sa police station.

Pagpasok ko sa restaurant, agad kong hinanap si Diwata. Nakita ko siya sa counter, busy sa pag-aasikaso ng customers.

Hindi ko na lang pinansin ang panaka-nakang tingin ng ibang mga tao at dire-diretso akong naglakad papunta sa kanya. Nang makita niya ako, agad siyang kumaway, sabay ngiti ng malapad.

She looks so bright. Her innocent eyes widened in delight, and as always, she’s wearing her round eyeglasses and her modest, conservative outfit.

At that moment, mas naintindihan ko pa lalo si Noémie.

Nakakahiya talaga kumausap ng isang anghel—lalo na kung ikaw mismo ay kamag-anak ni Satanas.

Noémie and her words.

Pero tingnan mo naman kami—best friends. Angel and Demon. Perfect combination.

Well… if only she knew the truth. That I’m actually a demon in disguise. A s-ccubus, to be exact.

"Doon ka na lang sa kitchen tumambay habang hinihintay ako," mahinhin niyang sabi sa akin.

Ngumiti ako at saglit pang nilibot ng tingin ang paligid, hinahanap ang mga kaibigan namin.

Diwata immediately caught on.

"Kung hinahanap mo sila Selene, di na sila pumapasok. Di ko rin alam kung bakit."

Sabi nito bago inasikaso ang customer. "Thank you, sir."

Napansin ko na kanina pa nakatitig sa kanya ‘yung lalaki. Pero ngayon? Ako na ang tinititigan niya.

Medyo naiilang ako sa titig niya, kaya binigyan ko na lang siya ng isang maliit na awkward na ngiti.

Nanlaki ang mga mata nito bago biglang umiwas ng tingin, halatang nagulat at nagmamadaling ayusin ang sarili. Namula pa ang tenga niya.

Napatingin ako sa suot niyang uniform. May logo ng CIS.

Hmm. Mayaman pala.

"Okay," sagot ko na lang kay Diwata bago ako kumaway sa kanya at naglakad papunta sa kitchen.

Pero bago pa ako makapasok, may humarang sa akin.

Nagulat ako nang maramdaman ang biglang paghawak sa balikat ko.

It was the manager.

"Tutal nandito ka na rin naman at wala ang mga kaibigan niyo, ikaw ang kakanta ngayon," mataray niyang sabi. "I'll give you a tip."

Nandito siya? Weird. Palagi siyang wala dito. Or maybe....she showed up because the woman she’s insecure about isn’t around.

Halos hindi ko na nga maalala kung ilang beses na niyang pinahiya si Athena dahil lang sa insecurities niya. She couldn't stand Athena. Why? Because Athena was effortlessly beautiful, and she knew it.

And this woman? She couldn’t even compare. Not even close.

Napalingon ako kay Diwata, silently asking for help. But she only gave me an apologetic smile.

"Ahm, I th–"

"What? You don’t know how to sing? Pangit boses mo?"

The woman’s voice dripped with mockery, her words meant to embarrass me. Medyo nilakasan niya pa ang boses niya, kaya napatingin sa amin ang ibang customers.

Napakababa talaga ng self-esteem nito. She thrived on humiliating others, thinking it made her look superior.

Nakakairita ang ganitong klase na tao.

I let out a slow breath, forcing a fake smile.

"No. I'll sing."

She rolled her eyes, obviously hoping I’d back out, then turned around and strutted back into her office.

Hoping her karma is on the way.

So I really don’t have a choice, huh? Huminga ako nang malalim bago humarap sa audience. Most of them were eating, pero hindi ko maiwasang mapansin ang panaka-nakang sulyap nila sa akin.

I was still wearing my white university uniform. Talagang galing pa ako sa school, dumiretso agad dito, and now I have to sing.

What song should I pick?

I let my mind wander for a few seconds before settling on a choice.

"False God" by Taylor Swift.

---

"Pasensiya ka na kanina, huh? Di kita naipagtanggol kay Miss Kim. Pero ang ganda ng boses mo."

"No, it's fine. Namiss ko rin ang kumanta." I smiled, shaking my head lightly.

As I looked at her, napangiti ako. She looked great. The light makeup suited her delicate features, and her hair was neatly tied up—just the way she liked it.

This was exactly why I came to the restaurant tonight.

Diwata needed a makeover for her part-time job later. And as her friend, I was more than willing to help.

Nakakahiya raw kasi kung di siya mag-aayos, lalo na't mga kilalang tao ang haharapin niya mamaya. May birthday party kasing naka-schedule, at isa siya sa mga caterers. Naka-assign siya sa buffet section, kasama sina Selene.

"Masaya ako dahil kaibigan kita. May gagawa nito sa akin. Di kasi ako marunong mag-makeup." She pouted, looking at her reflection.

"Parang kinaibigan mo lang ako dahil dito, ah," I teased, raising an eyebrow.

"Hindi ah!" Mabilis niyang sagot, defensive.

Napatawa na lang ako.

Eventually, I was left alone at home. Diwata’s house was just down the street, so it was easier for her to get ready here before heading out.

Tita left earlier and mentioned she'd be gone for two days. She’s a cook—not professionally trained, pero maraming kumukuha sa kanya dahil sa galing niyang magluto. Kaya nga mabilis silang nagkasundo ni Diwata.

Now, I was in my pajamas, curled up in bed, reading the smut novel Noémie gave me. I bit my lip as I felt something stir inside me.

I shifted in my seat, my gaze flickering toward my vanity mirror.

No.

I won’t do it.

I refused to give in to the heat creeping up my body. It would just make things worse. Luckily, I got distracted before I could dwell on it.

My phone vibrated.

A message from Hestia.

> Selene needs help.

Napakunot-noo ako, but I didn’t hesitate.

I stepped outside, still wearing my pajamas. It was already late, and the street was quiet. Then, a sleek black car pulled up in front of me.

Napalinga ako, checking if any nosy neighbors were watching. But thankfully, no one was around.

I stood there, waiting. After a moment, the door opened.

A man stepped out. I didn't recognize him… but something about him felt familiar.

His gaze locked onto mine, his expression unreadable—cold, calculating. Like he was trying to remember where he'd seen me before.

Well, back at you, boy.

I was trying to figure out the same thing. He was dressed in a sharp black suit, his posture straight and imposing.

Then, he spoke.

"I'm Belial. I'll drive you to our Madame."

Napakurap ako, caught off guard by his deep, commanding voice.

"Madame?" My eyes widened slightly.

Who the hell was that?

Napaayos ako ng tayo at tinignan siya mula ulo hanggang paa. Napaatras ito sa ginawa ko. Napatingala akong tumingin sa mga mata niya habang nagtataka.

Wala naman akong ginawa. Kahit ilaw ng poste at sasakyan ang nagsilbing ilaw namin, hindi nawala sa paningin ko ang pagpula ng kanyang leeg.

He fake cough.

"Madame Selene." Sagot niya.

Napasinghap ako. Kailan naging madame si Selene?

"Naging mayaman na si Selene?"

That was our last conversation dahil tahimik na kami sa loob ng kotse. Medyo nahihiya rin akong magsalita o di kaya magtanong.

"Ahm, Sir. Sabi ni Selene bibili daw ako ng tarpaulin and pen. May alam ka ba na store?" Nag-alinlangan kong tanong.

I asked pero no answer.

"Saan po tayo?" I asked again but no answer.

Baka kase kidnaper pala to'. So what kung pogi siya? Parang expensive lang ganern? Wala sa looks ang pagiging kidnaper niya. Ang pogi niyan naman para maging kidnaper. He have a potential na maging model. Hm! Baka ginamit niya ang kanyang physical appearance para mangidnap.

Natakot tuloy ako.

Tumingin lang siya sa akin sa rear mirror at tumango. Napasandal ako sa upuan at di mapigilang mapasulyap sa kamay niyang mariin ang hawak sa steering wheel.

Mabilis akong umiwas.

Nilibang ko nalang ang sarili ko sa panunuod ng Make up tutorials sa YouTube. Until naramdaman ko nalang na huminto na ang kotse.

Pinagbuksan niya ako. Gentleman pala siya. Paglabas ko, agad bumungad sa akin ang isang hotel. Not ordinary hotel dahil kilala ito sa buong mundo. Anong ginawa namin dito?

"Sinister Luminance Chateau." Mahinang basa ko sa pangalan ng Hotel.

Di nga ako nagmamalikmata.

"Ano ginawa natin dito? Wait, kinabahan ako." Di ko alam kung bakit nag-alala ako bigla.

"Here. Just follow me, ma'am." Binigay sa akin ang tarpaulin at pen bago he led the way papasok, pero sa parking lot kami dumaan.

Lah! He bought na pala? How? Bakit di niya sinabi sa akin? Ang gentleman niya naman dahil siya ang bumili at di ako inistorbo sa panonood ng Youtube.

Huminto kami, di ko mapigilang ilibot ang paningin sa buong parking lot. Goodness! Ang gagara ng sasakyan. Mayayaman nga ang nandito.

Tama si Diwata. Right! Ba't ko nakalimutan na dito pala sila nagpart time job? Kung alam ko lang na rich people edi sana sumama na rin ako for allowance. Dagdag na rin for next semester.

"Here, ma'am. Madame said, you'll start wrecking those cars." Utos sa akin ni Belial.

Kumunot ang noo kong tinanggap ang papers na may nakaprint na cars. Isa-isa ang mga to'. Tinuro pa nito ang mga baseball bat and pangsira ng kotse.

Wait....anong I'll start wrecking those cars? Me? As in me? Bakit? Ang mamahal ng mga cars na yan. Even if ibebenta ko ang sarili ko, kulang pa ang pambayad kung sisirain ko ang isa sa mga to'. Baliw talaga si Selene.

"Are you kidding me? Mukha ba akong madman? And, why ba?" Tanong ko.

Bago pa siya makapagsalita ay nakita ko si Athena, naglalakad ito palapit sa amin. Nilingon ko si Belial pero wala na siya sa harap ko. Ang bilis naman niya umalis.

Muli akong tumingin kay Athena, kumuha ito ng baseball bat walang pasabing pinalo ang hood ng isang sasakyan.

Napanganga ako.

"Hala ka, Athena! Mahal yan!" Bulalas ko pa.

She just smirking.

"Go. Salubongin mo sila Narnia." Aba't inutusan pa talaga ako.

Sumunod na lang ako at hinanap sila Narnia. Lalabas na dapat ako sa hotel makita silang dumaan sa entrance. Agad akong lumapit sa kanila at hinila paalis sa lugar.

"Mga baliw kayo. Bakit kayo dumaan sa entrance? Guest lang mga bhie? Feel na feel, Narnia." Inis kong sambit sa kanila.

"What are you doing here, Clythie?" Urania asked me.

"Hindi lang naman ako nandito pati si Diwata nandito rin. I found out that they applied as a caterers for tonight's event. Tara na sa parking lot doon daw tayo. I really don't know why Selene wants me to buy tarpaulin and pentil pen." I said, half true. Di ako ang bumili sa tarpaulin and pen pero sa akin naman inutos. Nasa akin rin.

Pagdating namin sa parking lot, ginawa ko ang utos ni Athena. Pero before that, pumili ako ng car na sisirain ko. Di naman siguro ako makukulong nito diba? At di ko ito idea.

Kibit-balikat akong pumili ng sasakyan. I chose the red car, sport car po siya. Maganda pero masakit sa mata. Ayoko ng red.

Ibinigay ko sa kanila ang ibang papers na may printed car. Nandito na rin si Diwata kaya tinulungan ko muna siya sa mga pintura. Di ko na tinanong kung para saan ito, titignan ko na lang ang gagawin nila mamaya.

"So, what's the plan?" Biglang tanong ni Urania sa maarte niyang pananalita.

Napahinto ako at tumingin sa kanya. "We're here to make a riot, bhie. I mean, it was Selene's idea kaya no need to worry. Andito naman si Athena eh and Hestia sila na bahala sa atin."

I don't know kung bakit sina Athena at Hestia ang pipopoint ko na sila ang bahala sa amin. I don't know talaga. I just following my guts.

"Ow! Bakit parang mas galit ka pa kesa kay Selene? Wala pa nga si Selene but you started na." Nakakunot kong sabi dahil nagsisimula ng manira si Urania.

Eh kanina, siya pa itong super nag-alala. Nawindang ang buong pagkatao ko habang nanahimik sa tabi nang bigla niyang sinira ang isang kotse.

"And so? Athena said, I can start destroying this expensive car, duh!" pairap nitong sabi sakin na kinataas ng kilay ko.

Kita mo! Kibit-balikat kong lumapit sa red car at napamewang sa harap nito. Sinuri ko pa. Ang ganda kase! Sport car talaga siya. Pang-racing ata. Wala akong alam sa car-car na yan pero alam ko naman kung expensive ba or hindi ang isang kotse.

Well, I don't care anyway. Kailangan ko ng umuwi, inaantok na ako. I need to finish this as soon as possible.

Ang kulay red ay naging brown. I am beyond happy knowing that may color brown na paint. Pinalo ko na rin ang dalawang side mirror, ginuhitan ang kotse using gunting, flat na ang apat nitong gulong, at di ko na alam kung paano ko yun nagawa.

"This is very fun!"

Yeah. Fun.

But never in my wildest dreams did I think that this ‘fun’ would be the reason I’d end up living in hell.