GEORGINA’S POV
Pagkatapos niyang kumain, niligpit ko na ang pinagkainan niya. Lalabas na sana ako ng kuwarto nang muli akong lumingon dahil nagsalita siya.
“Pwede ka nang umalis, George. Okay na ako. Nakainom naman na ako ng gamot. Salamat.”
Pagkasabi niya noon ay humiga na siya ulit, na parang wala lang sa kanya ang pagtawag niya sa akin ng pangalang iyon.
Napatigil ako sa may pintuan.
George.
Ito ang unang pagkakataon na may ibang taong tumawag sa akin niyan. Mas okay sa akin ang G. Ang George ay para lang sa mga taong malalapit sa akin, sa mga taong bahagi ng buhay ko bago pa ako maging ganito kaingat sa lahat. Kaya habang nakatayo ako roon at nakahawak sa dibdib kong halos bumibiyak sa bilis ng kabog, hindi ko mapigilang pag isipin kung bakit ganoon kalakas ang epekto sa akin
