Perfect Two

IRIS I am rushing to get into the office of Doc. Bryan Alvarez, he is one of the owner and CEO of Fuentebella Alvarez Colleges Foundation na pinapasukan ko. Kailangan ko kasi maibigay sa kanya ang mga papers na pinadaanan niya sa akin sa City Hall.  This is part of my job, I am a full scholar of the said University. Running errands, and doing some stuff when his secretary was on leave.  Mabait silang mag-asawa sa akin dati pa, maliban sa anak nila. Ampon yata ang isang 'to, ubod ng sama ng ugali. Nagkakilala ang family namin noong may mga ginaganap na charity events for cancer patients. Hanggang naging magkaibigan si Mommy and tita Myla. But, that was before… I am happy today because this is my last day for this semester. Tomorrow is gonna be my semester break! When I'm approaching the locker room, I already saw the devil himself, Niccolo Bryan Alvarez and the gang.. I really despise this human being! I swear! Lagi akong pinagtitripan. He said he will not stop until he sees me cry.. But.. I don't think he will get the victory he wants.  They managed to stick a gum in my hair before and at that moment I realised that I'm good at bad mouthing! No, I'm the best! Because I said bad words a million times I think but he will only return it with a smirk! Urgh! That was the first time I shaved my head! I'm just lucky to have various kinds of wigs. He actually done lot of bad things to me, pero binabalewala ko na lang. Mas marami pa akong problemang kailangan tapusin. Kulang lang siya sa pagmamahal.. Anyway.. Back to the present. Papalapit na ako sa locker ko when he blocked my way.  "Good morning Ganda!" Don't get him wrong because it was the opposite of what he meant. "Get out of the way!"  "Oooohhhhh!" Hiyawan ng mga estudyante sa paligid. "Mike pahinging tubig, mukhang mainit ulo ni Ganda."  and his friend handed him a bottled water. Binuksan niya ito at dahan dahang binuhos sa ulo ko. Buti na lang nailayo ko agad ang mga papel na akap akap ko. Napasinghap ako dahil sa lamig na tumama sa ulo ko at tumulo sa noo at mukha ko. "Hooooooo!" Sigawan ulit ng mga nag eenjoy sa eksenang pambata na ginawa ng walang hiyang ito. I was blushing like hell due to anger. Kinuha ko sa kamay niya ang bote… "You know what? I really don't get why you are doing this to me. This time, I don't care if I will get expelled!"  Sumimsim ako ng tubig at tumingkayad ng bahagya para pumantay ang mukha naman. Saka binuga sa mukha niya ang tubig sa bibig ko. Tsk! Sapul! I lift my eyebrow and smirked! He was so shocked! "Huuuuuuuuuuuuu!" The students were so loud and it caught the attention of Sir Bryan. "Niccolo! Iris! In my room right now!" His voice echoed in my ears! Nobody calls me Iris since my Mom and Dad died! "I'm sorry about this sir!" Inabot ko sa kanya ang mga papeles. "Don't be sorry, but this f*cking bastard of a son should be!" "Dad!"  "Shut up!" Dinuro siya into. "You think I didn't know what you did to her! I f*cking knew it ever since! Why? Ha? Para mapansin ka niya? You liked her, and it pains your ass cause she doesn't like you back!"  OMG! Galing magmura ni Sir, nagmana talaga ako sa kanya. Shut up girl! My inner self talking to my crazy mind. "Dad! No!" "Why are you defending her Dad? Why? Is it true that she's your mistress?!"  PAK! Nagulat ako sa nasaksihan. Sinampal ni Doc. Bryan ang anak niya. At balak pa sundan ng isa pang sampal. And my instinct takes over. Hinarang ko ang sarili ko ang kusang tinanggap ang sampal.. F*ck! Tumabingi ata peys ko. Ang lakas pala magsampal ni Sir. Sabagay hindi maipagkakaila na mahigpit ito when it comes to discipline dahil sundalong doktor siya. "I-Im sorry iha…"  "It’s okay sir, I'm used to it!" Marahas silang napalingon sa akin.  "I mean kung hindi ko po siya pinatulan hindi po sana nagkaroon ng eksenang katulad kanina. I'm sorry I'll reflect on that. Also I deserve half of the punishment." "I'm really sorry iha." I know he felt bad. May bigla rin pumasok sa office, siya si Mrs. Alvarez, she is a public school teacher, and a philanthropist. Like my mom.  "Hon? Oh my God! Nicco? Nicca?" Hinawakan niya kami sa magkabilang mukha. Napapikit ako gusto kong umiyak dahil nangungulila ako sa haplos ng isang ina. "Hon anong ginawa mo sa mga bata?" Nakita ko namang napasabunot sa buhok niya si Sir Bryan.  "Hon, sumosobra na ang Anak mo! Wala na siyang respeto sa akin! Pinagduduhan niya ako na may relasyon kami ni Nicca" Nilapitan siya ng asawa at hinagod ang likod. "Son, you remember a cute girl before that we wanted to adopt? It isher! Ufffffff!" Nasapo so Mrs. Alvarez ang noo niya.  "Let's talk about this later. Tumawag si Dana akin paparating dito ngayon si Caleb!"  "You two, fix yourselves, and come back here hmmm? Let's have our lunch together, iha sumama ka sa amin para makilala mo rin ang pinsan ni Nicco." Ani Mrs. Alvarez. "I'm sorry Tita but I have some things to do. Next time, I promise." Nalungkot naman ang mukha ng ginang. "Parati na lang ganyan sinasabi mo kapag inaanyayahan kita." Nginitian ko lang siya. Saka kumaway at akmang lalabas na, ganun din ang ginawa ni Niccolo when his father stopped us. "Wait! I cannot let this pass, as part of your punishment, the two of you will report at the shelter tomorrow!" Nagkatinginan muna kami ni Niccolo. "But Dad!" Tutol niya. "Answer me!" His voice boomed inside the room. "I'm in Sir!" Sagot ko. "Sir yes sir!" Sagot naman ni mang Kulas. Este Niccolo pala. "Dismiss!"  Kumaway lang ako kay Mrs Alvarez at nauna ng lumabas.  Habang naglalakad patungong C.R. pinunasan ko ng daliri ang bibig na may dugo. At nagtakip ng hoodie ng pagliko ko may nabangga akong tao! Ahh! s**t! Ang tigas nun ah! Bahagya pa akong nahilo. "Sorry p.." Hindi ko natuloy ang sasabihin ko ng makita ko ang mukha nito. Syet! Is that you, Adonis? Charr lang. Kausap ko lang sarili ko. He's so f*cking hot! And freaking handsome! Diyos na mahabagin! Bakit ang gwapo nitong nilalang mo!  "Sa susunod tumingin ka sa nilalakaran mo ng hindi ka makabangga!"  Lalong namilog ang dati ko nang bilugang mata. Suplado pala! Pwes binabawi ko na ang sinabi ko tungkol sayo! Pwe! Talak ng utak ko. But I think I have seen him somewhere. Nakapag retouch na ako (pulbo lang pala nilagay ko at lip tint )balak ko mag report ng maaga sa convenient store na pinapasukan ko. Hahabaan ko ngayon ang duty hours  para dagdag sahod.  Papalabas na ako ng madaan ko si mang Kulas (Niccolo) na nakaupo sa tabi ni manong guard. Tumingin siya sa akin mukhang maamo na ang mukha, hindi katulad noong nakaraan na araw araw mabangis ang itsura. "Iris!" Tawag niya ng matapat ako sa kanya. Tiningnan ko siya ng masama at nagtakip ng hood sa ulo ngunit tinanggal niya ito! "Look, I'm sorry... I didn't..." I cut him. "Let me clarify this, first don't call me Iris. Those who are dear to me can call me that!”  "But mom and dad keep on calling you Iris." Tutol niya habang nagkakamot sa batok. "Please don't start a fight again cause I f*cking swear unlike before, I'm not gonna back out. And lastly, hindi ako kumakain ng sorry.." I was cut by some random stranger. "Niccolo! Hey! 'Zzzup man?" Sabay kami napalingon. And for the second time, nakita ko ulit itong napakagwapong… What? Am I admiring him now? Eh ang sungit kaya niya kanina. But he really looks familiar. "And who's this gal? Is she your…" napahinto siya ng makita ako. "Let's meet at the shelter tomorrow at 7 am sharp! I need to go."baling ko kay Nicco Saka nagtakip ulit ng hood ko. Lagi naman ako nagpupunta sa shelter kasi gusto ko talaga ang nagkakawang gawa. Lalo na sa mga elderly. One time nautusan ako ni Sir Bryan para maghatid ng cheque doon nagpaalam ako kung pwede rin ba mag volunteer worker pumayag naman siya pero sinasahuran niya din ako. Kaya hindi ito punishment sa akin kundi pabor.  Buti na lang wala akong gastos ni singko sa pinapasukan ko. Basta mapanatili ko lang ang marka ko sa uno oks na. Saka baka di ko na kakayanin pa mag aral kung pati tuition fee ko ako pa mismo magbayad. May mga estudyante akong nadaanan na nagkukumpulan.  "Oo siya nga!" Tili ng isa.  "Anak daw iyon ng pinsan ni Sir Bryan! Ang gwapo I think I'm in love with him na!" Maarteng sabi ng isa. Tsssss. In love agad? "Magandang hapon sa pinakagwapong nilalang na sa store na ito!" At sumaludo pa ako. Siya si Tito Richard. Dati siyang sundalo pero dahil sa trabaho nadisgrasya siya at naputol ang mga paa. Kaya naka wheelchair siya ngayon. Ah, kaibigan pala siya ni Tito Bryan. Well maybe you got confused with the way I address Tito Bryan. At school, he is Mr. Alvarez or Doc Alvarez but out of school, I call him Tito and his wife, tita. "Did you have your lunch? Napaaga ka yata? What happened to you!" Wika nito habang ngpupunch ng items na napili ng customer nang napansin ang medyo maga kung bibig. "Uuummmm.." Nag aalangan pa akong sabihin ang pakay ko. "Come on sweetheart hindi nangangain ng tao ang asawa ko." "Uy! Tita Shin  nandito din po kayo?" Nilapitan ko siya at tinulungan sa mga bitbit. I guess,  food for her husband. "Yeah, my dear husband keeps on complaining, masyado daw busy sa store kaya ginamit ko na ang leave ko." "Ge! Tauhan mo muna ang counter!" Tawag ni Tito Richard sa isa niyang tauhan. "Hon, maghain kana gutom na ako." Tumalima agad si Tita. Hayyyy sana makahanap ako ng ganito kaperfect na lovelife! Charot! "Nicca may gusto ka bang sabihin sa akin? Ano nangyari dyan sa pagmumukha mo? Halika doon sa loob, sabayan mo ako kumain."  Tinulak ko ang wheelchair niya papasok na maliit na kwarto na ginawa niyang office.  "Wala po ito Tito." "Sa susunod, kapag may mga hindi inaasahang pangyayari katulad niyan, protektahan mo ang mukha mo, lalong lalo na ang mata. Mahirap mawalan ng parte ng katawan." Paalala niya. "Jeeezz, Tito Richard alam ko yon! Yakang yaka ko po ang sarili ko!".. Umiling na lang siya tinuran ko. Habang si Tita Shin nakangiti na nakatunghay sa amin. "Oo nga pala ano nga ulit ang pakay mo dito?" "Uhmmm pwede ko po ba habaan ang duty ko mula bukas? Wala na po akong pasok." I finally mustered up the courage to speak with him about this. "Iyon lang pala eh! Buti naman kung ganun." Ngumiti ito at uminom ng tubig. He was done with his food. "Thank you Tito, Tita!" Ngumiti silang mag asawa sa akin. And those  sympathetic look I witnessed that sometimes I don't like. "Oh come on guys don't look at me like that If you don't want me to cry when this lens is on." Biro ko sabay turo sa mata ko. So, yeah I'm always wearing contacts. Sosyal diba?!  Dahil ito ang nakakatulong sa akin para hindi umiyak. Sobrang iyakin kaya ako. Dyahe naman kung iiyak ako na may contact lenses.  Pinag iipunan ko talaga ang pambili ko nito, mahirap na baka magmukha akong marupok sa university namin. Dami pa naman mga walang hiyang Anak mayaman doon!