Thirdy and I were back to where we had been before. Hindi nagpapansinan, hindi nag-uusap.
“Ang tagal naman ng LQ niyo! Dalawang buwan na kayo hindi nagpapansinan!”
Hindi ko pinansin ang sinabi ni Ate Cindy. Na-giguilty ako sa lahat nang sinabi ko kay Thirdy. Hindi ko naman intensyon ‘yon lahat, pero alam kong kasalanan ko rin kasi hindi ko kayang kontrolin ang galit ko.
I hate it. I hate that their words affected me so much that I had no control over my own thoughts. Kahit noon, hindi ko naman gusto maging maldita sa harap nila, nagagawa ko lang ‘yon dahil tinatak nila sa isip ko. Ang sakit, kasi kahit hindi ko gusto ang mga lumalabas sa bibig ko kapag galit, hindi ko pa rin naman ma-control.
Natatakot ako na baka sa susunod ay hindi ko na makilala ang sarili ko. Natatakot ako na kahit
