RHIAN'S POV
Hindi ko na maintindihan ang sarili ko, kung ano ba talaga ang gusto ko. Pumunta ako rito para makita at makausap siya. Pero bakit ngayong narito na ako…bakit ngayong magkaharap na kami bigla akong natakot?
Natatakot ako sa mga p'wede kong marinig sa kaniya na alam kong hindi ko kakayanin. Ngayon pa lang na nakatingin siya sa 'kin, hindi pa man siya nagsasalita, parang alam ko na agad ang mga tumatakbo sa isip niya. 'Yong mga mata niya na parang kahapon lang, punung-puno pa ng pagmamahal at paghanga sa 'kin; ngayon awa na lang ang natira.
Lord, please, sana panaginip lang ‘to.
"Wala kang dapat ikatakot. Aayusin natin 'to." Hinawakan niya ang braso ko para alalayan ako papunta sa couch. "Knowing your situation, it's not easy for me, too. Pero kailangan na natin 'tong ayusin
