Isinama ako ni Lorden sa kaniya. Tinanong ko sa kaniya kung nasaang lugar ako para mapuntahan ko ulit sa susunod... nakiusap din ako sa kaniya na tulungan ang mga kapit-bahay na tumulong sa akin nang buong puso. Hinding hindi ko sila makakalimutan.
Pinakiramdaman ko si Lorden na tahimik lang na nagmamaneho. I was silently sitting beside him too. I was fidgeting. I was nervous for some reason... but also felt comfortable at the same time.
I didn't know how I would tell him about my miscarriage. He was already blaming himself enough for what happened to me. Ayoko na lang isipin kung gaano pa siya masasaktan sa oras na malaman niya ang tungkol doon. I wasn't blaming him. This wasn't his fault.
"L-Lorden... Nasaan si Marco?" tanong ko nang mapansin kong siya ang nagmamaneho.
Saglit na nata
