SHE HAS A HEART OF STEEL

Canada Kilalang detective agent si Don Arthur Williams—isang pangalan na kinatatakutan at iginagalang sa larangan ng imbestigasyon sa Canada. At tulad ng inaasahan ng lahat… ang kanyang apo na si Winter ay sumunod sa kanyang yapak. Pero hindi iyon naging madali. Simula nang mangyari ang trahedya sa Pilipinas, tuluyan nang kinuha si Winter ng kanyang lolo at lola at dinala sa Canada. Mula noon— hindi na siya muling nakatuntong sa lupang sinilangan. Iniwan niya ang lahat. Ang alaala. Ang nakaraan. Ang dalawang kapatid niyang lalaki na naiwan sa Pilipinas ang tumutulong sa kanilang mga magulang sa negosyo. Habang ang mga kapatid niya ay piniling manatili sa ligtas na mundo ng pamilya— si Winter naman… pinili ang delikadong landas. Isang buhay na puno ng panganib. Isang mundong hindi bagay sa isang tulad niyang babae—ayon sa karamihan. “Winter, hindi ito ang buhay na gusto namin para sa’yo.” Ilang beses na niyang narinig ang mga salitang iyon mula sa kanyang Ina at pamilya. Pero sa kabila ng lahat— wala siyang pinakinggan. Dahil para sa kanya, ang mundong iyon ang nagbigay sa kanya ng dahilan para magpatuloy. Kung paano siya binuo muli ng agham… ganon din niya binuo ang sarili niya bilang isang agent. Walang takot. Walang pag-aatubili. At halos… walang emosyon. Pero alam ni Don Arthur— kahit gaano pa katigas ang puso ng kanyang apo ang kalahati pa rin naman ng puso nito ay natural na tumitibok,may bahagi pa rin itong maaaring masira at di na talaga mabuo.. kahit labag sa loob niya ang gustong mangyari ng apo, sinuportahan na lang niya si Winter— binantayan, sinanay, at hinayaan… kahit alam niyang bawat misyon ay maaaring maglayo pa lalo kay Winter sa pagiging tao. Sa malamig na hangin ng Canada, nakatayo si Winter sa harap ng salamin. Tahimik. Nakatingin sa sarili. Dahan-dahan niyang inilapat ang kamay sa kanyang dibdib— sa pusong hindi na ganap na kanya. Isang mahinang tunog ang umalingawngaw— hindi t***k… kundi ugong ng bakal. At sa bawat tunog nito, isa lang ang paalala— Siya ay buhay. Pero hindi na tulad ng dati. May emosyon pa rin naman siya… pero limitado. Parang bawat nararamdaman niya ay dumadaan muna sa isang malamig na proseso— hindi kusang lumalabas, kundi pinipilit. Minsan, napapaisip siya— totoo pa ba ‘yon? O isa na lang itong ilusyon na nilikha ng natitirang bahagi ng kanyang pagkatao? Habang lalong lumalalim ang kanyang iniisip, biglang— Tok. Tok. Naputol ang kanyang pagninilay. “Señorita, pinapatawag po kayo ng lolo n’yo. Kakain na daw po,” mahinahong sabi ng kasambahay mula sa labas ng pinto. Saglit siyang napapikit. “Sige… susunod na ‘ko.” Mahina pero matatag ang boses niya. Ilang segundo pa siyang nanatiling nakatayo, bago tuluyang humarap sa salamin. Labindalawang taon… Labindalawang taon na simula nang iwan niya ang Pilipinas. Labindalawang taon na simula nang mabago ang buong buhay niya. Labinlimang taong gulang siya nang dalhin siya dito sa Canada— durog, halos walang buhay. At ngayon— Dalawampu’t pitong taong gulang na siya. Isang babae na hindi na basta-basta nasasaktan… o baka naman, hindi na lang talaga marunong makaramdam. Dahan-dahan niyang inayos ang kanyang sarili— ang ekspresyon na walang binabasa, ang mga matang tila sanay nang magtago ng lahat. Pagbukas niya ng pinto, bumungad ang malamig na hangin ng mansyon. Tahimik. Malaki. Pero walang init. Katulad niya. Habang naglalakad siya pababa ng hagdan, isa lang ang nasa isip niya— Sa kabila ng lahat ng nangyari, ng pagbabagong hindi niya pinili… Buhay pa rin siya. At sa mundong ginagalawan niya ngayon— ang pagiging buhay… ay hindi sapat. Kailangan niyang lumaban. Kahit pa unti-unti siyang nauubos. Pagkarating ni Winter sa hapag-kainan, agad niyang napansin ang isang estrangherong nakaupo katabi ng kanyang lolo. Isang matandang lalaki na may matalim na tingin, pero may kakaibang awra ng kapangyarihan. Saglit siyang nagtaka… pero hindi iyon nagtagal. Lumapit siya at magalang na yumuko. “Mano po.” Magalang niyang bati habang inaabot ang kamay ng dalawang matanda. “Arthur, siya na ba ang apo mong si Winter?” tanong ng bisita. “Oo… siya na nga. Siya rin ang nagmana sa akin,” sagot ni Don Arthur, may halong pagmamalaki sa boses. Bahagyang umangat ang kilay ng bisita at muling tinitigan si Winter—parang sinusuri ang bawat galaw nito. “You mean… a detective agent?” dagdag nito. Bago pa makasagot si Don Arthur, sumingit si Doña Belinda na may ngiting puno ng kumpiyansa. “Oo. Hindi lang ‘yan… isa siya sa pinakamahusay. Class A, Rank 1.” Sandaling natahimik ang paligid. Ngunit si Winter— hindi man lang nagbago ang ekspresyon. Sanay na siya sa ganitong usapan.hindi alam nang mga ito na bukod don ay kasali din sya sa special forces, ayaw nyang ipaalam pa yon dahil baka magalit na ng tuluyan ang lolo nya. “Impressive…” mahinang saad ni Don Alfred, habang hindi inaalis ang tingin sa kanya. “Hindi ko inaasahan na ganito siya…” “Hindi rin namin inaasahan,” sagot ni Don Arthur. “Pero wala na kaming magagawa… pinili niya ‘yan.” Saglit na nagtagpo ang tingin ng lolo at apo. At sa sandaling iyon— parang may gustong sabihin ang matanda. Isang bagay na hindi pa nito inilalantad. Umupo si Winter sa kanyang upuan, tahimik, ngunit alerto ang isip. Ramdam niya— hindi basta pagbisita ang pakay ng lalaking ito. At hindi rin basta hapunan ang gabing iyon. “May sadya ako, Arthur,” biglang saad ni Don Alfred, seryoso na ang tono. “Tungkol ito… sa mga apo natin.” Saglit na tumigil ang galaw ni Winter. Mga mata niya ay bahagyang kumunot— isang maliit na reaksyon… pero sapat para ipakitang interesado siya. “Ay naku, amigo… mamaya na natin pag-usapan ‘yan. Kumain muna tayo,” maagap na putol ni Don Arthur, halatang ayaw munang palalimin ang usapan. Ngumiti si Don Alfred at bahagyang tumango. “Napakaganda ng iyong apo,” puri nito habang muling sinulyapan si Winter. Nanatiling kalmado ang dalaga, walang bakas ng hiya o tuwa sa kanyang mukha— parang ang mga salitang iyon ay wala nang epekto sa kanya. “Salamat,” maikling sagot ni Don Arthur. Saglit na natahimik, bago muling nagsalita si Don Alfred, tila may naalala. “Yung ampon mo nga palang si Ben… may anak din ‘yon na babae, hindi ba?” Napatingin si Don Arthur, bahagyang nag-iba ang ekspresyon. “Oo…” “Isa na ring professor ngayon sa pamantasang pag-aari namin sa Pilipinas,” dagdag ni Don Alfred, may halong pagmamalaki. Tahimik lamang na nakikinig si Winter habang dahan-dahang kumukuha ng pagkain. Pero sa kabila ng kanyang kalmadong anyo— gumagalaw ang isip niya. Pinoproseso ang bawat detalye. Bawat pangalan. Bawat koneksyon. Isang ugali na hindi niya maiwasan bilang isang agent. “Siya nga pala, kailan n’yo balak umuwi ng Pilipinas? It’s been twelve years,” tanong ni Don Alfred habang umiinom ng kanyang wine. Bahagyang napatingin si Winter, pero nanatili siyang tahimik. “Soon… hinihintay ko lang ang apo ko na makakuha ng leave sa kanyang opisina,” kalmadong sagot ni Don Arthur. “I see…” maikling tugon ni Don Alfred, sabay sulyap kay Winter. “Mukhang busing busy ang apo mo.” “She’s always been,” sagot ni Doña Belinda. “Halos wala nang pahinga ‘yan.” “Trabaho,” malamig na sagot ni Winter. “Kailangan.” Saglit na natahimik ang mesa. Hindi na bago sa kanila ang ganitong tono ni Winter— diretso, walang emosyon… pero may bigat. Ngunit sa loob niya— may bahagyang gumalaw. Pilipinas. Isang salitang matagal na niyang hindi naririnig nang ganito kalinaw. Isang lugar na pilit niyang kinalimutan… pero hindi kailanman tuluyang nawala sa alaala niya. “Siguro, panahon na rin para bumalik ka, hija,” ani Don Alfred, mas malambot ang boses. “Marami ka nang dapat balikan doon.” Napatingin si Winter sa kanya. “Wala na akong babalikan,” diretso niyang sagot. Pero sa isang iglap— may pumasok na alaala. Isang mukha. Isang boses. Isang pangakong hindi natupad. At sa di inaasahan— Tumunog ang puso niyang bakal. Isang kakaibang ritmo… na hindi niya maintindihan. “Winter,” tawag ng kanyang lolo, seryoso ang tono. “Maghanda ka. Sa pagbabalik natin sa Pilipinas… hindi lang ito basta pag-uwi.” Sandaling tumigil ang mundo niya. “Lolo… pwede naman po siguro na kayo na lang ang umuwi. Hindi na po ako sasama. Marami pa po akong trabaho dito,” mahinahon ngunit matigas na saad ni Winter. Napatingin sa kanya si Doña Belinda, halatang hindi sang-ayon. “Hija, kung uuwi kami… dapat kasama ka,” sagot nito, may halong pag-aalala. Bahagyang napabuntong-hininga si Winter. “Saka na lang po natin pag-usapan ‘yan. Kailangan ko na pong umalis… baka sa susunod na linggo pa po ako makabalik. May mission po kasi kami ngayon.” Walang bakas ng pag-aalinlangan ang boses niya— parang mas komportable pa siya sa panganib kaysa sa usapan ng pamilya. Tumayo siya at lumapit sa kanyang lolo at lola. Magalang niyang hinalikan ang mga ito sa pisngi. “Mag-iingat ka,” mahina ngunit mabigat na sabi ni Don Arthur. “Always,” maikling tugon niya. Pagkatapos, humarap siya kay Don Alfred at bahagyang yumuko. “Ikinagagalak ko po kayong makilala,” pormal niyang paalam. “Likewise, hija…” sagot ni Don Alfred, habang pinagmamasdan siyang mabuti. “Mag-iingat ka.” Tumango si Winter. At sa isang iglap— umalis siya. Sa labas ng mansyon, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Isang itim na sasakyan ang naghihintay sa kanya. Pagpasok niya, agad siyang sinalubong ng isang pamilyar na boses. “Late ka.” “Traffic,” tipid niyang sagot. “May bagong assignment,” seryosong saad ng kasama niya habang inaabot ang isang folder. Kinuha iyon ni Winter at binuksan. Ngunit sa sandaling tumama ang kanyang mga mata sa laman ng file— bahagyang tumigil ang kanyang paghinga. Location: Philippines. Napatigil siya. Isang segundo. Dalawa. At sa hindi maipaliwanag na dahilan— mulî na namang tumunog ang pusong bakal sa kanyang dibdib. Mas malakas. Mas magulo. “Problem?” tanong ng kasama niya. Isinara niya ang folder. Muling bumalik ang malamig niyang ekspresyon. “Wala.”