Violets are Blue

Hero

Matamlay na lumabas ako sa silid-aklatan. Plano ko na magpunta sa locker upang kuhanin ang aking ibang mga gamit. Napatigil ako sa paghakbang mula sa hagdanan nang may narinig akong bakas ng yabag sa isang pasilyo.

Maingat ko na hinakbang ang paa ngunit napatigil ako nang makita ko si Dinah at Henrick. Hindi ko maalala kung kailan nawala si Dinah sa paningin ko. Napa-atras ko ang paa. Akma akong babalik ngunit tila ba may sariling utak ang mga paa ko at ayaw sumunod sa isip ko. Nakapako ang mga ito habang nakamasid sa kanila.

"Mr. President!" Sinundan ni Dinah ang direksiyon na tinahak ni Henrick.

Tumigil sa paghakbang si Henrick na binalingan si Dinah. "It's Henrick, Miss Alfonso can you stop calling me that way?"

"I'm sorry hindi lang ako sanay." Ngumiti si Dinah ng pagkatamis tamis. "S'ya nga pala, heto." Inabot ni Dinah ang isang maliit na presentableng lagayan.

Tinanggap iyon ni Henrick. Bakas sa mukha niya ang naguguluhan. "What is this, Miss Alfonso?"

Tumikhim si Dinah na animo'y nahihiya. "I baked some cookie, I made too much sa'yo na iyang iba."

Ngumiti si Henrick na tinapunan ng tingin si Dinah. "Well, thank you, Miss Alfonso."

"Dinah na lang, Henrick," mayuming saad ni Dinah na maarteng hinawi ang ilang hibla ng buhok niya.

"Salamat, Dinah," ulit ni Henrick. Hinakbang nito ang paa pasulong ngunit muli itong tinawag ni Dinah.

"Henrick!"

"Miss Alfonso, may kailangan ka ba?"

"Am, kasi—"

Nag-angat ng kilay ang lalaki na tinititigan si Dinah.

"Well, may s-sasabihin sana ako," nabubulol na sabi ni Dinah.

"And what is it?"

Nablanko si Dinah na napakuyom ang palad. Ilang segundo rin namayani ang katahimikan na hindi nagbitaw ng salita ang kaibigan ko. Nagkibit-balikat si Henrick na muling hinakbang ang paa.

"G-Gusto kita, Henrick!" pasigaw na pag-amin ni Dinah na kinatigil ng hakbang ni Henrick.

Binalingan niya si Dinah na may ngiti sa labi. Bumalik siya saka yumuko upang matapat ang mata kay Dinah. "Is that so?" saad niyang tinapik ang bunbunan ng dalaga at pinakatitigan ito.

Bago ko pa marinig ang sagot ng lalaki ay umatras ako mula sa kanto na kinublihan ko. Hindi ko alam pero ayokong marinig ang sagot ng lalaki. Muli akong bumalik sa dinadaanan. Sobrang ingat na ayokong makagawa ng ingay. Pinilit ko na umarteng natural.

Sino ba siya para pagtuonan ko ng pansin? He's a weirdo! Kumbisi ko sa sarili ngunit tila ba hindi iyon tumalab at mas lalo lang akong nanghihina.

Bumalik ako sa mesa na inuukupa namin ni Mia na parang walang nangyari.

"Saan na ang gamit mo?" tanong ni Mia nang makita ako na wala man lang bitbit maski isa. "Violet, napansin mo ba si Dinah. Nawala bigla eh."

Umiling lang ako. Umupo ako sa silya na hindi pinansin si Mia. Pinagbubuklat ko na lang ang ilang aklat kahit wala roon ang diwa ko. Makalipas ang sandali ang bumalik si Dinah na may ngiti sa labi.

"Saan ka ba galing, beh?" tanong agad ni Mia nang maka-upo si Dinah sa tapat ko.

"M-May pinuntahan lang ako saglit."

"Anong saglit? Eh ilang minuto kang nawala, beh?"

Sumulyap si Dinah sa gawi ko. Nagkunwaring abala ako sa binabasa ko na libro.

"Ano...kasi... I did confess my feelings t-to him." Namumula ang mukha ni Dinah na yumuko. Hindi makatingin sa amin ng deritso.

"What?!" bulyaw ni Mia na umangat bahagya ang pang-upo mula sa silya.

"Miss Dela Cruz, minimize your voice, please," saway ni Gng. Emelde ang librarian na masungit nang marinig ang malakas na tili ni Mia. "Nasa silid-aklatan tayo kung hindi mo alam." Binaba nito bahagya ang suot na salamin sa mata at pinandilatan si Mia.

"Sorry po." Yumuko si Mia na inismiran si Dinah. "Akala ko ba magpapatulong ka? Ba't di man lang kami na-inform, beh!" mahinang wika ni Mia na inirapan si Dinah.

Isang pilit na ngiti ang pinakawala ni Dinah ta's ngumuso. "Eh, excited ang kiffy ko, beh," biro niya na kinahagikgik ni Mia. Sumabay na rin ako kahit na ba hindi iyon abot sa aking mga mata.

"Miss Dela Cruz, Miss Alfonso and Miss Ramirez! Get out of the library now!" taboy ni Gng. Emelda nang marinig ang aming mga bungisngis.

***

Tumatakbo ako pababa ng hagdanan at hinahabol ko sina Mia at Dinah na nauna nang bumaba ngunit napinto ko rin ang hakbang at napabuntong hininga. Nakita ko na nag-uusap sina Henrick at Dinah sa unahan. Sadyang hinintay ko muna matapos silang mag-usap bago ko nilakihan ang hakbang upang mahabol sila subalit may kung sinong humagip sa braso ko mula sa likuran.

Pabigla akong inunat at pinapapasok muli sa loob ng classroom. Nang mag-angat ako ng tingin ay tumambad si Dylan sa harapan ko na may matamis na ngiti sa labi.

"For you, babe." Nilahad niya sa harap ko ang isang tangkay ng rosas.

Lihim akong napasinghap. Sumusukong tinanggap ko ang bulaklak. "Salamat."

"Sabay na tayo, ihahatid na kita pauwi," mungkahi niya. "Let's spend time together, Violet."

"Sure." Alam ko na naman kung saan ang imbitasyon nito patungo.

Hindi ako tumutol sa halip ay hinayaan ko siyang sakopin ang aking palad at giniya ako papalabas ng gusali. Nakita kami ni Mia at Dinah pinandilatan ko lang ang dalawa hanggang sa tumapat kami kay Henrick na sandaling ito ay nakatayo sa tapat ng motorsiklo niyang nakaparada.

Nagtama ang aming paningin. Isang malamig na titig lang ang binigay ko sa kanya. Hindi ko malaman pero tila hindi ko gusto ang eksina pero hinayaan ko. I have to.

Hanggang sa nakasakay ako ng kotse ni Dylan ay nakasunod tanaw si Henrick sa amin. Dinig ko pa ang pagmumura ni Dylan. "What a moron! Ano bang pangalan ng nerd na 'yon, babe?" tanong ng lalaki bago binuhay ang makina ng kotse.

"Henrick Russell."

"He is such a weirdo, he looked at me as if I did something wrong! f**k that nerd!" Inusad niya ang kotse na nakatuon ang mata sa rearview mirror—sa repleksiyon ni Henrick.

Hindi na lang ako nagsalita. Nilisan namin ang paaralan na sadyang inalis ko si Henrick sa isip. Gaya ng inaasahan ko ay hindi ako pinakawalan ni Dylan nang hindi makaraos. Of course, hindi ko pinagbigyan ang lalaki. I pleased him instead. Hanggang doon lang.

Hanggang lumipas ang araw. Ganoon palagi ang sitwasyon sadyang inilayo ko ang atensiyon kay Henrick at si Dylan ang pinagtuonan ko ng pansin.

"Dylan!" paos kung anas nang madama ko ang labi ni Dylan sinibasib ang tuktok ng dibdib ko.

Pinilit ako ng lalaking magpaiwan sa loob ng classroom dahil may activities sa Gym. May mga kung ano-anong patimpalak—sportsfest.

Naging malikot ang mga kamay niya at dumapo iyon sa gitnang bahagi ng aking hita. He was about to pull down my thong underwear when I automatically pulled away.

Dylan lethargically straightened up. "I am so sick of this damn game of yours, Violet!" His deep baritone voice echoed in the empty classroom we were in. "Let's end this here, you're boring!" Inayos at itinaas niya ang zipper ng kanyang pantalon. Inilayo niya ang sarili sa nakabukaka ko na mga hita. "What do you think of me, an idiot? Akala mo kung sino kang santa na pa-ayaw ayaw, isa ka rin namang haliparot!"

I smirked and drew a mocking smile on the corner of my lips. "Not my loss, anyway."

"Anong sinabi mo, Violet?!" Umigting ang bagang ni Dylan na binalingan ako.

Kampanteng bumaba ako sa pagkaka-upo sa desk ni Professor Juanito Dela Paz. Inayos ko ang brassiere na bahagyang umangat at binutones ang nakabukas ko na school uniform.

His eyes are ready to torment my voluptuous being. Lumabas na rin ang tunay nitong kulay. Kung hindi lang din kay Mia hindi ko talaga papatulan ang ugok na 'to. Patay na patay ang kaibigan ko't dapit huli ginawa lang pampalipas oras. So I leveled up the game and seduced the boy to tarnish his f*****g reputation.

"I said, hindi ko kawalan kung magbreak tayo." Maarteng hinawi ko ang mahaba at kulay mais ko na buhok at sinukbit sa likod ng aking tainga. "Kawalan mo, oras na malaman ng mga ugok mong mga kaibigan na walang nangyari sa 'tin. They will mock you for sure!"

"That isn't your concern—"

"Okay lang sa'yo na kakalat na hindi mo 'ko nakuha knowing that you are a popular f**k boy in the campus? Na hindi mo naikama ang nag-iisang sikat na b***h ng San Carlos University?" May panunuya ang tono ng boses ko na sinulyapan si Dylan. "Should I start the rumor now?" Dinukot ko ang mamahaling cellphone sa bulsa. "Should I post it online?" Nangingilid ang pilyang ngiti ko sa labi. "Don't worry hindi ko sasabihin na walang nangyari sa atin, instead sasabihin ko na lang na hindi ka gaano kagalingan, cool?"

"Stop that!" Mabilis na inagaw ng lalaki sa kamay ko ang hawak na cellphone. "Or else ipagkakalat ko na laspag ka na!"

Isang nakakalokong tawa ang pinakawala ko. "I couldn't care less! Isa pa matagal ng sira ang puri ko." Sumusukong umayos ako ng tayo. Wala akong planong bawiin sa kanya ang cellphone I can buy a new one. Kinuha ko ang aking signature shoulder bag. "Boys are just the same... All you want is my tight p*ussy," dagdag ko pa.

Akma akong tatalikod nang naging mabilis ang kilos ni Dylan na bawiin ang braso ko. Marahas at bayolenteng diniin niya ako sa pader.

Bahagya akong napadaing nang tumama ang likod ko sa matigas na dingding. "What?" Nakataas ang kilay na binato ko siya ng malamig na titig.

"Yeah, totoo! Ang habol ko lang naman iyang p*ussy mo. Just want to confirm if the rumors that you're still a virgin is true!" Nanghahamon ang titig na pinukol niya. "And the only thing to do is to check it myself!" Naging mabilis ang lalaking iangat ang suot ko na palda.

"Dylan, stop—"

He forcibly blocked my mouth with his right palm. Naging mabilis ang isang kamay niyang hagilapin at pinasok ang daliri sa loob ng suot ko na underwear.

Buong sikap na iniwas ko ang sarili. Sa unang pagkakataon sa tanang buhay ko nakadama ako ng sobrang takot. Umungol ako upang makagawa ng ingay pero lubhang malakas si Dylan. He tore my blouse and hungrily sucked my breast. His fingers lingered to my cut. Akma niyang ipasok ang daliri roon nang isang kalabog ang gumising sa takot ko na diwa.

Namamalayan ko na lang na tumilapon at sumadsad si Dylan sa sahig. At nang inangat ko ang mata bumungad sa akin si Henrick. Who has always been my rescue when I am in need.

His face darker as he threw punches on Dylan's face again and again. Hanggang sa nagpalitan ang dalawa ng suntok at walang nais magpatalo.

"Henrick!" sigaw ko dahilan upang tumigil siya sa pagsuntok kay Dylan.

"What's wrong with you, moron!?" gigil na bulyaw ni Dylan na akmang gumanti ngunit dali akong pumagitna.

"We're done, Dylan!" Matalas na tingin ang binato ko sa duguang mukha ni Dylan.

"Okay, I don't mind. Magsama kayo ng weirdong 'yan!" Mapait na ngumiti si Dylan. Bago ito tumalikod ay sadyang tinadyakan pa nito ang isang bangkong nakahelera sa espasyo.

Umayos ng tayo si Henrick. Basag ang salamin niya sa mata. Pumutok ang labi at may kaunting galos sa pisngi. Kampanteng humakbang na hindi ako tinaponan ng tingin. Tumalikod at lumabas ng silid na parang walang nangyari.