Violets are Blue

Paradise

Ang malakas na pagsara ng pandalawahang pinto ng bahay ang umaalingawngaw sa aking diwa. Napinto ko ang akmang pagbaba ng baitang ng hagdanan habang nakatuon ang aking paningin kay mommy Rowena na nasa malawak na sala ng mansion. My father left the mansion after the divorce got finalize.

Isang buntong hininga ang aking pinakawala. Ano naman ang aasahan ko? Tanggapin ang dapat tanggapin. Kampanteng pinagpatuloy ko ang napintong hakbang hanggang sa tuluyan akong nakababa. Sadyang hindi ko pinansin si mommy at nagtuloy-tuloy ako patungo sa pinto.

"Are you happy now?"

Sa halip na harapin ko siya ay pinagpatuloy ko ang hakbang na hindi siya binalingan. Ngunit umaalingawngaw ang sigaw niya sa buong kabahayan dahilan upang mabitin ko sa ere ang palad na akma sa sanang pihitin ang doorknob.

"Masaya ka na, ha... masaya ka na, Voilet!? Your wish granted!"

Napabuntong hininga na hinarap ko siya. She was in a mess. Gulo ang kanyang buhok. Kumalat ang mascara niya sa gilid ng kanyang mga mata. Her elegant dress is not in place, lumaylay bahagya ang manggas niyon. She looks insanely desperate and lost. I can't blame her to look this way; she spent her entire life loving the wrong person, which left her feeling hopeless.

"Your dad left, Violet!" Matalas niya akong binato ng tingin.

"I know," malamig ko na sabi. Walang emosiyon na ginala ko ang mata sa kabuuan niya.

"Ito ba ang gusto mo?"

Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga. "Mom, tanggapin mo na hindi siya para sa'yo. Let's move on?"

"No! Kung hindi dahil sa'yo hindi siya aalis sa pamamahay na 'to, Violet. I blame you for this—"

"Mom! Tang ina gumising ka na! You are the one to blame for this... sa... sa tang-inang buhay na 'to!" sadyang hinayaan ko na gumaralgal ang boses. "Sa simula't sapol hindi ka niya minahal at kahit kailan hindi ka niya mamahalin... hinding hindi niya tayo mamahalin!" madiin ko na sabi na ikinawindang ng ulirat niya.

Isang malakas na sampal ang lumagapak sa kaliwang pisngi ko pagkatapos. "How dare you, Violet! Mahal niya ako... tayo!" giit ni mommy na nangingislap ang mata dahil sa luhang nais umalpas.

Pinilit ko na binawi ang tayo na pinigilang hindi bumalong ang aking luha. Nanginginig na binato ko si mommy ng tingin. "Please, wake-up! Gumising ka na sa kahibangan mo! H'wag mo ipagpilitan ang sarili sa tao na hindi ka naman mahal, mommy!" makaawa ko sa kanya.

"Tang ina!" Muli na naman niya akong tinapunan ng sampal. Tila namamanhid ako't wala na akong madamang hapdi sa pisikal kundi mahapdi ang puso ko, kumikirot ito na tila ba habang buhay nang hindi hihilom. Kusa ko na pinakawala ang luha na nakatuon ang mata ko sa kawawa kong ina. I pity her for her faithful love for my dad.

"Violet, mahal niya tayo alam ko... mahal niya tayo di ba?" nahehestiryang wika niya. Tuluyang pinakawala ni mommy ang mga luha. Yugyog ang balikat na napadausdos siya papa-upo sa sahig. "Mamatay ako, Violet! I can't bear to lose your dad. He means everything to me, Violet!"

Sinundan ko si mommy papaupo. Kusang ko siyang niyakap ng mahigpit at hinayaan ko siyang umiyak sa aking mga bisig. She became selfish of loving my father for so long. Nagmahal lang siya... alam ko... naiintindihan ko.

Nagdaan ang ilang buwan mula nang nilisan ni daddy ang bahay tila si mommy ay nawalan na rin ng gana sa buhay. She became intoxicated from consuming alcohol. Her sense of desperation and hopelessness intensified. Napag-alaman ko rin na ang mga pinamahalaan ni mommy na mga negosyo ay lahat ng mga iyon nakapangalan kay daddy.

Walang gabi na hindi siya nagkukulong sa silid at hinayaan ang sariling languin ng alak at umiyak nang umiyak. She somehow forgot that I am still here... her daughter longing for her care. Sa tuwing kinakatok ko siya ay wala man lang akong makuhang magandang pakikitungo kundi puro sisi at mura.

"Tang ina, get out!"

Nakasanayan ko ang ganitong sitwasyon hanggang isang gabi ay sinugod si mommy sa hospital. Inatake ng depression at anxiety. I rushed to my dad's place however he wasn't there. Eager to see him, I hurried to his office, but he had someone else meet me instead. He wasn't there when I needed him the most—Hinayaan ko lang. I gaslighted myself into believing he was busy, even though it wasn't true. We weren't exactly his priority—that's the truth. Kailangan ko na rin gumising at tigilang umasa na may pakialam siya sa 'min. Ultimately, he wed the woman he cherished the most.

Pahid-pahid ang namamasang pisngi matamlay akong pumasok sa mansion. Gaya nang dati ay sinalubong ako ng nakakabinging katahimikan. The enormous house is empty... very empty. Hindi ko mapigilang mas lalong bumalong ang aking mga luha nang tumama ang mata ko sa mga larawan nina mommy at daddy noong kinasal sila na nanatiling nakapaskil sa pader. My mother's lips bore a beautiful smile, while my father's expression was quite the opposite.

Ito na ang buhay ko. Hindi ko alam kung kailan pa ba ako sasaya. Sa tanang buhay ko'y hindi ko alam kung ano ba ang pakiramdam nang may mga magulang na mapagmahal at maalaga. Wala naman akong pagpipilian, ito ang binigay sa akin—sila ang mga magulang ko. Sila ang nagbigay sa 'kin ng buhay, at least I should be grateful for that. That will be what I hold on to in order not to hate them.

Dinala ako ng sariling paa sa mini bar ng mansion. I took the most expensive wine there. Nilango ko ang utak ng alak. I wished to let go of the bitterness within my heart.

Walang tigil ang pagtungga ko ng alak nang ilang oras. I got drunk and wasted, and the only person who came to my mind was our Student Council President, Henrick Russell.

Sa isang iglap natagpuan ko ang sarili sa harap ng pintuan na inuukupa ng binata nang madaling araw. Kung paano ko iyon narating ay hindi ko na maalala dahil sa aking kalasingan. Lasing na pinagpipindot ko ang doorbell nang makailang ulit hanggang sa iyon ay nagbukas.

I swallowed hard as my gaze shifted to Henrick. Without his glasses, he was strikingly handsome. He was clad only in his pajama pants. His Adonis V-cut was slightly visible. His tousled hair only added to his attractiveness.

Nakapako ang paa niya sa nakabukas na pinto. Gulat ang mga mata niyang pinaglakbay sa mukha ko pababa sa suot ko na pulang pantulog. Wala na akong oras upang mag-ayos. I rushed to his place without prior thought.

"V-Violet," bigkas niya sa pangalan ko. Napalunok siya. Ang mga mata niya ay bumaba sa puno ng dibdib ko.

"H-Hi." Lasing akong ngumiti. "M-Mr. President, a-ang guwapo mo sha paningin ko," sumisinok na pag-amin ko. Inabot ko ang panga niya. Nakatingalang pinakatitigan ko ang kanyang mukha. "You look... very... very handsome." Nagpapuppy eyes ako na nginuso ang labi.

Henrick felt a lump in his throat as he swallowed nervously. "V-Violet, you're drunk!" Naging mabilis siyang suportahan ang beywang ko nang mapansin mawawalan ako ng balanse.

Ngumiti ako ng malapad. Inangat ko ang daliri at lasing na kinumpas sa ere. "Y-Yesh, lashing ako kaunti, Mr. President! Kaunti." Kumindat pa ako. Muntik akong mawalan ng balanse ngunit todo ang suporta ni Henrick. Sobrang lapit namin na dama ko ang pagdaiti ng hubad niyang pang-itaas sa akin.

"What led you to drink so much?" usisa niya na nanatiling nakayakap sa akin.

Sa halip na sumagot ay ngumiti lang ako. "Muk-hang marami talaga ang nainom ko't biglang naging gwapo ka sa paningin ko, Henrick." Pag-iwas ko ng paksa. Yumuko ako't sadyang dinala ang daliri sa ilang hibla ng balahibo niya sa dibdib at nilalaro iyon.

"May problema ba? You've become flirty, Violet." Henrick's voice is hoarse.

"I am flirty."

"Kilala kita, did something happen at home? Are you doing alright? Sabihin mo upang may magawa ako para sa'yo—"

Pagkarinig ko sa sinabi niya kusang nangilid ang luha ko sa mata. Henrick spoils me so much that I've become dependent on him whenever I face trouble. Hinayaan ko ang luhang na umagos sa aking pisngi. Pinagpahinga ko ang noo sa dibdib niya.

Saglit dama ko ang paghagod niya sa likod ko. Mas lalong akong nagngangawa at pinakawala ang luha na kanina ko pa pinigilan.

Hinayaan niya akong ilabas ang hinanakit ko sa mundo. "Why does the world seem so cruel? I seek happiness, even in the little things... pero hindi ko man lang makuha-kuha." sumbong ko na sumisingot.

Umungol lang siya. Patuloy niyang hinagod ang likod ko. Soothe me amidst my uncertain thoughts. Natagpuan ko na lang ang sariling dumadaing ng mga hinanakit ko sa mga bisig n'ya.

"Tell me everything. I am here to listen, Violet. My ears are all yours."

"Henrick!"

"You can rely on me. Is there anything else you need? I am ready to assist further if you desire."

Nag-angat ako ng paningin. Ngumiti ako ng mapang-akit na kinatikom ng labi ni Henrick. My mind is still under the influence of alcohol, and I am not in control of my actions.

"V-Violet, don't look at me like that." Napalunok si Henrick. Ang mga mata niya ay tumama sa nakaawang ko na labi at bumaba iyon sa sumilip ko na cleavage.

Maarte akong ngumiti. "C-can I ask some favor, Mr. President?"

Henrick gulped. "Y-Yes sure, what is it?" Binalik niya ang paningin sa mata ko.

Tumingkayad ako upang ilapit ang labi sa tainga niya. "Dalhin mo ako sa paraiso."

I heard Henrick's soothing groan. Naging mabilis ang kilos niya. He pulled me inside his condo without any hesitation. Nang minulat ko ang mata ay nakasandal na ako sa pader kung paano nangyari ay hindi ko alam dahil sa sobrang bilis.

His gaze burns with intense desire. "Are you serious?" He playfully puckered his lips while gazing into my eyes intently. "Hindi kita aatrasan, Miss Ramirez."

***

Violet, itago ang kiffy girl.