"Abby!" Natigilan ako sa tawag ng isang pamilyar na boses. Nagulat pa ako at mabilis na pinahid ang mga luha mula sa mata ko. Hindi ko inasahan na susundan niya ako. "Can we talk?" She asked. Inayos ko ang sarili ko, ayokong mag mukhang kaawa-awa at talunan sa mga mata niya.
"What is it?" I asked. Hindi ko alam kung mali ba itong nakikita ko o totoo, she looks as anxious. Nagpasya kami na mag usap sa isang restaurant, hindi kalayuan. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang mangyari, o sabihin. Hiyaan ko lang siya.
"Yes, it's true na mag papakasal ba kami ni Leo." Saad pa niya. Hindi rin naman nakaka-asar na pinapaulit-ulit niya ang fact na 'yon. Oo na nga, alam ko nga na ikakasal nga sila. O edi sila na!
"Congrats, kasal well." Sagot ko, sinikap ko na itago ang pagiging
