Alexandrite's Pov
"Quit staring at me like that!" singhal sa 'kin ni Primo habang bumabyahe kami pauwi.
Paano ko naman s'ya hindi titignan nang titingnan kung pakiramdam ko'y nag-iimagine lang ako.
"Sinabi mo ba talaga 'yon?" I asked with a sheepish grin in my lips. The traffic light shifted from green to red. He glance at me with the same blank expression hanging in his God-like handsome face.
Bakit ang cold pa rin n'ya?
Hindi ba dapat sweet na s'ya sa 'kin kasi nag-confess na nga s'ya ng feelings?
He should be calling me baby with namumungay na mata at hindi naniningkit na matang may kasamang pagsusungit.
"Nga pala, 'di ba pinalayas ka ni Tita Nerie, saan ka matutulog ngayong gabi?" pagbabago ko na lang ng topic dahil sigurado naman ako na hindi n'ya sasagutin 'yon. He shif
