Agnes’ POV
NANG medyo nahimasmasan na ako sa pag-iyak ay tumayo na ako at kinuha ang cellphone sa aking bulsa. Ang una kong naisipan na tawagan ay si Lulu. Siya lang naman kasi ang pwede kong hingan ng tulong.
Matagal bago sinagot ni Lulu ang tawag ko. “O, Agnes, napatawag ka? Anong meron?” sa boses niya ay parang kakagising lang niya o baka nagising ko siya dahil sa pagtawag ko. Medyo late na rin kasi.
Hindi ko napigilan ang mapaiyak nang marinig ko ang boses ng kaibigan ko. Aaminin ko, parang nakalimutan ko na siya simula ng maging kaibigan ko si Monique. “L-lulu… Kailangan ko sana ng tulong mo ngayon,” sabi ko. Napahikbi ako.
“Hoy! Ano 'yan?! Umiiyak ka ba? Si Tristan ba?”
“Lulu, o-okay lang ba na diyan muna ako sa iyo makitira kahit pansamantala? Saka na ako magkukwento kapag nand
