Kabanata 10
1063 Words
Kabanata 10
Siblings (2)
....
Nagtagal pa kami doon, naiihi na rin kasi ako, at ang ito naman ay umihi na rin dahil ayaw daw nitong ma UTI. Nang makalagpas kami ay nandoon pa rin Ang dalawa. Bat ko ba to naging kaibigan?
“Alis na tayo guys, may kailangan kasi kaming iprepare bukas. Bye.” Sabi ko at nakipagbeso na sa mga Ito. Sumama na sa akin si Eva, ida-drop ko na lang ang isang Ito. Ang dalawa naman ay nandoon parin nagpa-iwan.
“So kita na Lang tayo bukas ha. Bye!” sigaw ko dito habang papasok na Ito sa gate Ng bahay nila. Tumango na man Ito in response at kumaway sa akin.
Pinaharurot na ni Manong ang sasakyan papuntang village namin. “Manong pakisundo naman po si Eva bukas sa kanila, baka hindi ako suputin nun eh. Please po Manong.” Paalam ko dito.
Tumango naman Ito. “Sige po ma’am.” Sabi nito.
Bumaba na rin ako ng sasakyan Ng matapos kong sikupin ang mga gamit ko. Pumasok na ako sa kwarto ko at naupo sa sulok ng kama ko.
Is this the way how God makes me suffer? Is the payment for being a spoiled brat? Is this how he makes his child change? I cannot take this anymore. It’s making me think ill…
This life sucks! Bakit ba kasi hindi nila ipinaglaban ang love story nila pareho? And right now ako pa Ang nagsa-suffer? How can a parent leave their children and marry another man just so they won’t get hurt? If I were them I would fight for my love, that would be my marriage and I don’t want anyone to choose someone for me I should be the one who choose, because I would be the one getting tied hindi sila. Ako Ang makikisama sa lalaking papakasalan ko then why are they bothered at the thought na may gawin Ang mga Lolo at Lola ko na masama sa mga anak nila na Apo rin naman Ng mga ito?
I close my eyes and ears my head on the bed side. I wish this would end. I wish I could’ve amnesia.
ANG LAMIG naman dito sa kina Lex. Bakit kasi nagsleep over pa ako dito eh alam ko naman na aalis rin sila papuntang city. Pupuntahan kasi ng mga Ito ang kapatid nito sa Ina. Kasi Sabi daw nung half sister nito ay magkaroon sila ng meet.
Good luck na Lang dito. Isasama daw nila si Tito Miguel. Balik daw Ito pagkatapos Ng weekend. Hay nako sana naman okay Lang dun sa kapatid Ng mga Ito.
“Karo, pakidala nitong bag na dala ni Lexxa. Baka madapa.” Utos sa akin ni Alex.
“Oo na. Saan ba to ilalagay?” tanong ko dito.
“Mag-antay ka nga. Hindi pa nga dumarating yung kinuha ni Papa na van papuntang siyudad.” Si Lex.
“Bat ba kasi pina-papunta pa kayo doon? Baka alipustahin Lang kayo doon.” Nag-aalala Kong turan.
Alam ko kasi Kung anong hirap ang pinagdaanan Ng mga ito nung iniwan sila ng Nanay ng mga Ito. Palagi itong binubully sa school, at palaging napapahiya pag may foundation day dahil yung papa Lang nila ang a-attend.
“Ewan ko rin eh, basta sabi daw ni Mama na kailangan daw naming pumunta dahil gusyo raw kaming makilala nung anak niya.”
“Tss… siguradong mapapahiya lang kayo doon.” Negative na kung negative mag-isip, pinuprotektahan ko Lang naman Ang mga Ito.
Umiling Ito sa akin. “Wag kang mag-isip Ng ganyan, malay mo, civil naman ang pakikitungo nila sa amin, at tsaka nandoon Naman si Papa, hindi kami pababayaan.”
May sasabihin pa sana ako pero dumating na Ang sasakyan nila. Lumabas sa drivers seat si Tito Miguel. “Ilagay na ninyo yang mga gamit sa van at nang maaga tayong makarating sa kanila.” Utos sa amin ni Tito Miguel.
Mabilis kaming tumalima at inayos ang pagkakalagay sa mga gamit. “Okay na to, salamat Karo.”
“Wala yun no, basta para sa inyo.” Sabi ko kay Lex.
“Sige at tutulak na kami.” Kaway nito at sumunod na rin sa mga kapatid na nasa loob na Ng sasakyan. Kumaway rin ako sa kanila.
“Mag-ingat ka pauwi Karo!” sigaw ni Lexxa habang kumakaway. Kinawayan ko Ito pati na rin sila Tito Miguel at Alex.
“Ingat kayo!”
Nakatayo ako sa gilid ng kalsada habang pinagkamasdan ang papalayong sasakyan. Sana naman hindi sila alipustahin doon. Sana nga magiging okay lang ang pagkikita nila Ng kanilang kapatid.
Nang hindi ko na makita ang sasakyan nila ay nagsimula na akong maglakad papunta sa bahay namin.
NAKATINGALA Lang ako sa kesame Ng kwarto ko. Kailangan siguro magpalit na ako ng pintura ng kwarto ko. Hindi ako nakatulog ng maaga kagabi. Halos maiba ko na Ang posisyon ng higaan ko para lang makatulog, pero wala, hindi parin ako makatulog, kaya gaya Ng dati ay umimik ako Ng sleeping pills.
Kahit nakainom na ako nito dapat walong oras ako dapat nakatulog pero nagising ako ng mag alas kwatro ng madaling araw.
Mag a-alas singko na ngayon, susunduon ko na lang kaya di Eva? Para narin hindi ako napraning sa kakaisip. Yeah, it’s a good idea.
Kaya kahit ayaw magfunction ng katawan ko ay pinilit ko paring tumayo at lumayo sa napaka komportableng higaan at dumeritso sa banyo.
Mabilis kong hinubad ang damit ko at pumailalim sa shower. As the cold water run down my body, it sent shivers. This is what I need, para magising ang diwa ko.
Nang matapos akong maligo at nagbihis ako ng isang buwan mini skirt at isang mid night colored blouse. Pinarisan ko rin ito ng isang white shoes. Wala na akong nilagay sa mukha ko, I just blow dried my hair and put a hair pin.
Nang ma satisfied ako sa sarili ko ay kinuha ko na Ang purse ko na lamang ang cellphone at wallet ko. Lumabas na ako sa kwarto ko at pumunta sa kusina. Iinum na Lang ako ng gatas, hindi naman kasi ako marunong magluto eh.
Binuksan ko Ang refrigerator at kumuha doon ng fresh milk. Habang umiinom ako Ng gatas ay naabutan ako ni Nay Manang.
“Vain ba’t di mo ako ginising? Di na sabi ko sayong bata ka na sabihin moko kung maaga Kang gigising?” pinagalitan tuloy,
............
ALUMPYLOVESTORY
- Writer
