ACCIDENTALLY MARRIED TO A STRANGER BILLIONAIRE

Hindi ko alam na sa isang pirma lang, mabubura ang buong buhay na pinlano ko. Nasa loob kami ng isang law office sa Makati. Malamig ang aircon pero pinagpapawisan ang palad ko. Ang tahimik. Yung klase ng katahimikan na parang may hinihintay na sumabog. Sa harap ko, isang folder na kulay itim. Makapal. Hindi ko binasa. Hindi ko maintindihan yung mga salitang nakasulat doon. Legal terms, English na malalim, mga numero na puro zero. "Isang pirma lang, Veronica," bulong ni Mama sa tabi ko. Hawak niya ang kamay ko ng mahigpit. Namumula ang mata niya kakaiyak. "Isang pirma lang at hindi na kukunin ang bahay natin. Hindi na tayo palalayasin." Si Papa naman, nakaupo sa kabilang upuan, nakayuko lang. Nahihiya. Isang taon na kaming lubog sa utang simula nung nalugi ang maliit naming talyer. Pati bahay namin sa Quezon City, nakasangla na. Lahat ng naipon namin, ubos na. At ang solusyon daw, nasa harap namin. Sa kabilang dulo ng mahabang mesa na gawa sa salamin, nakaupo ang isang lalaki. Ruther Del Fuego. Kilala ko siya sa pangalan lang. Sino ba namang hindi makakakilala sa kanya? Laging nasa business magazines, laging nasa balita. Tagapagmana ng Del Fuego Group of Companies. Hotels, condos, airlines. Kung may pera ang Pilipinas, kalahati yata kanya. 28 years old, bilyonaryo, at ang sabi ng mga tao, kasing lamig ng yelo ang ugali. Naka black suit siya kahit tanghaling tapat. Yung relo niya kumikislap pa. Hindi man lang siya tumitingin samin. Busy sa cellphone niya, parang may kausap na mas importante kesa sa amin. "Ruther, iho," nahihiyang sabi ni Papa. "Maraming salamat talaga. Hindi namin makakalimutan tong tulong mo." Doon lang siya nag-angat ng tingin. At doon ko lang siya nakita ng malapitan. Matangos ang ilong, makapal ang kilay, at yung mata niya, parang nanghuhusga palagi. Guwapo siya, aminin ko. Pero yung klase ng guwapo na alam niyang guwapo siya at ginagamit niya yun para manliit ng tao. "No problem, Tito. Tulong lang," sabi niya pero walang ngiti. Tumingin siya sa abogado. "Attorney, can we make this fast? I have a board meeting at 2 PM. Ayokong ma-late dahil dito." Tumango yung abogado na nasa gitna namin. Matandang lalaki na may salamin. "Of course, Mr. Del Fuego. Miss Veronica," binalingan niya ako. "Naintindihan mo ba ang kontrata na pinirmahan ng mga magulang mo?" Tumango ako. Kahit hindi. Ang sabi ni Mama kagabi, papautangin daw kami ng mga Del Fuego. Tutulungan kami makabayad sa bangko. Ang kapalit, kailangan ko lang daw pumirma bilang witness na pumapayag kami sa terms. Akala ko utang lang. Kinuha ko yung mamahaling ballpen na inaabot niya. Nanginginig ang kamay ko. Pumirma ako. Veronica L. Igel. Sa baba ng pangalan ko, may nakasulat na maliliit na letra na hindi ko na binasa. Pagkatapos kong pumirma, kinuha agad nung abogado yung folder at tinatakan ng malakas. Pak. Yung tunog na yun, parang kulungan na nagsara. "Perfect," sabi nung abogado at ngumiti. "Congratulations to both of you. As of today, June 21, 2026, you are legally married under Philippine law. The marriage will be registered tomorrow morning." Natigilan ako. Married? Dahan-dahan akong napatingin kay Mama. Kay Papa. Kay Ruther. "Ma? Anong sinasabi niya? Married? Sino?" Walang sumasagot. Si Mama biglang napahagulgol. Si Ruther, tumayo na. Sinara niya ang suit niya at kinuha ang coat niya na nakasampay sa upuan. "Anong ibig sabihin nito?" Tumayo din ako, halos pasigaw na. "Akala ko ba uutang lang tayo? Bakit may kasal? Kanino ako ikakasal?" Doon lang nagsalita si Ruther. Lumapit siya sakin, isang metro lang ang layo. Amoy mamahaling pabango. "Sa akin," sabi niya, mahinahon pero parang galit. "Sa akin ka ikinasal, Veronica. Ako ang asawa mo simula ngayon." Parang binuhusan ako ng isang balde ng yelo. "Hindi! Hindi pwede! Hindi ko alam to! Niloko niyo ko!" Sigaw ko, pero mahina lang kasi nanginginig na ang buong katawan ko. "Huwag ka ngang ma-drama," bulong niya sakin, sapat lang para kaming dalawa lang ang makarinig. "Binayaran ko ang utang ng pamilya mo. 12 million. Lahat bayad. Pati bahay niyo, nabawi ko na. Ang kapalit lang, kailangan ko ng asawa. Kailangan ng board of directors namin na kasal ako bago nila ibigay sakin ang buong kumpanya. Kailangan ko ng wife for one year. Ikaw yung napili ko dahil tahimik ka at hindi ka taga circle namin. Less hassle." Tumingin ako kay Papa. "Papa, totoo ba? Ibinenta niyo ba ako?" Umiiyak na si Papa. "Anak, patawarin mo kami. Wala na kaming choice. Kukunin na tayo ng bangko bukas. Wala na tayong matitirhan." Gusto kong tumakbo. Gusto kong punitin yung papel. Pero huli na. May tatak na. "Veronica, makinig ka," sabi ni Ruther, at sa unang pagkakataon, medyo bumaba ang boses niya. "One year lang. Isang taon ka lang magiging Mrs. Del Fuego. Titira ka sa penthouse ko, bibigyan kita ng allowance, lahat ng kailangan mo ibibigay ko. Walang makakaalam na peke to maliban sa atin. After one year, annulment. Babalik ka sa normal mong buhay, may pera ka pa. Business transaction lang to. Walang personalan." Business transaction. Ganun niya lang tinitignan ang kasal. Ganun niya lang ako tinitignan. Isang bagay na binili. Wala na akong nagawa kundi sumunod nang hilahin niya na ako palabas ng office. Naiwan sila Mama sa loob. Sa labas, naghihintay ang isang itim na Range Rover. May driver na nakatayo at binuksan agad ang pinto pag nakita si Ruther. "Sumakay ka," utos niya. "Hindi ako sasama sayo," sabi ko, matigas pa rin kahit umiiyak na ako. Tumingin siya sakin, inis na inis. "Veronica, asawa na kita sa papel. Kung gusto mong mag-eskandalo ka dito sa Ayala Avenue, sige. Pero mas lalo ka lang mapapahiya. Sumakay ka na." Pumasok ako sa kotse dahil wala na akong choice. Ang lamig sa loob. Amoy katad at pabango niya. Buong biyahe, tahimik lang kami. Tumingin ako sa labas. Ang bilis ng takbo ng mga building. Parang kanina lang, estudyante lang ako na problemado sa tuition. Ngayon, asawa na ako ng bilyonaryo. Huminto kami sa tapat ng isang napakataas na building sa BGC. Del Fuego Prime Residences. Kanya pala to. "Simula ngayon, dito ka titira," sabi niya habang papasok kami sa private elevator. "Penthouse sa 55th floor. May sarili kang kwarto. May rules tayo." "Rules?" "Rule number one, wag kang makikialam sa buhay ko. Umuwi ako ng late, may kasama akong babae, wag kang magseselos. Hindi kita asawa sa totoo." Tumango ako, kahit parang sinasaksak ako sa bawat salita. "Rule number two, sa harap ng pamilya ko at ng media, kailangan magpanggap tayong masaya. Sweet, in love. Kaya mo ba umarte?" Hindi ako sumagot. "Rule number three, wag kang maiinlove sakin." Napatingin ako sa kanya. Ngayon siya nakangiti, pero nang-aasar. "Yan ang pinakamahalagang rule, Veronica. Dahil kahit kailan, hindi kita magugustuhan." Bumukas ang elevator. Bumungad samin ang napakalaking penthouse. Lahat puti, lahat mamahalin, lahat malinis. Parang hotel. Pero walang buhay. At doon ko na-realize. Hindi lang ako accidentally married to a stranger. Accidentally married ako sa isang bilyonaryong isinumpa yata na kamuhian ako. At kailangan kong mabuhay kasama siya sa loob ng isang taon.