Chapter 8: Stubborn
1245 Words
“Huwag kang makipag-away sa school, okay?” bilin ko kay Klea.
Tumango siya bago niyakap ako nang mahigpit.
“Bye,” kumaway siya at tumakbo papunta sa school bus.
“Tara na, Brayden,” sabi ko habang sinusubukang buksan ang pinto ng kotse, pero natigilan ako nang may dalawang sasakyan na pumasok sa compound.
They rushed out, opening a door for him as he stepped out. Napatingin agad ang mga mata niya kay Brayden. Napasimangot ng todo si Zayn.
“I can’t remember offending this guy,” Brayden muttered, looking away from me.
“Doon ka sumakay sa kotse ko,” sabi ni Zayn. His tone more like an order
Umismid ako.
“Hindi. Sa kotse ni Brayden ako sasakay,” matapang kong sabi, hindi pinapansin ang galit sa kanyang mga mata.
Galit siya kapag hindi ako sumusunod.
“Sera, gagawin mo ang gusto ko, or else—”
Pinutol ko siya agad.
“Ang kapal din ng mukha mo? Pumunta ka lang dito para takutin ako!” sigaw ko.
Nalilitong tinignan ako ni Brayden, halatang sinusubukang intindihin ang nangyayari. Zayn smirked at me, and I narrowed my eyes, studying him carefully. Alam kong may binabalak siyang hindi maganda.
“Fine,” I hissed, spinning around.
“Magkita na lang tayo mamaya, Brayden,” sabi ko bago pumasok sa sasakyan.
✽✽ ꧁ °°•✽•°°꧂ ✽ ✽
✽✽ °°•✽•°° ✽✽
Napangiti ako habang pinagmamasdan si Sera na nakaupo sa tabi ko. Her presence always had this effect on me. Kaya hindi ko maiwasang humanga sa kanya. My gaze lingered, and I had to bite my lips to stop myself from leaning in for a kiss.
She was dressed sharply today, purple jeans and a crisp white long-sleeve, looking every bit the professional she was. Pero kahit mukha siyang walang pakialam, ramdam kong naiilang siya sa mga titig ko. Dahan-dahan kong inilapit ang kamay sa hita niya. Agad niya itong tinampal.
“Get your f*****g hands far away from me,” she warned, her eyes flashing.
Napatawa ako. Fine, I wouldn’t touch her, at least for now, but my gaze stayed locked on her. Ibinaling niya ang tingin sa bintana.
“Pwede bang tigilan mo ang kakatitig sa akin?” masungit niyang sabi nang bumaling sa akin.
“Nope,” napangisi ako nang malapad. “You’re just so pretty.”
Tumingin siya sa akin sandali bago lumingon sa kabilang direksyon. I could feel the tension in the air, and honestly, it only made me want her more.
“Sir, nandito na po tayo,” sabi ng driver nang iparada ang sasakyan.
Parang tatalon si Sera palabas. Nagmamadaling binuksan ng guard ang pinto ko. Habang papasok kami sa kumpanya, napansin ko ang mga staff na nagulat sa nakita. Wala akong pakialam.
“Sera!” sigaw ng pamilyar na boses. Nakita ko siyang bumaling at kumaway kay Jeda na nakangiti.
Pero biglang napadako ang tingin ni Sera sa isang sulok at nakita ko ang mga mata niya na nakatitig kay Karina. Kumunot ang noo ko. May problema ba siya kay Karina?
Pagpasok namin sa opisina, ibinaba ko ang coat sa upuan.
“Check my schedule for today, and get me some coffee,” I said, settling behind my desk.
Inilabas ni Sera ang notepad niya at
binuksan ito nang maayos.
“You have a business date with Mrs. Noreen at 1 p.m., a meeting at 4:30 p.m., and you’re visiting Mrs. Gonzalez at the hospital,” she read aloud.
Tumaas ang kilay ko. Ramdam ko na ang tanong bago pa man niya itanong.
“Wait… isn’t that my mother?”
Pinili kong manahimik kaysa sagutin siya. Hindi ko na kailangan ipaliwanag.
“What the hell do you think you’re doing by visiting my mother?” she demanded, anger flaring in her voice.
Huminga ako ng malalim, pilit na pinigilan ang ngiti.
“I’m giving you the money to pay today, and I want to be there.”
Pinagmasdan ko siyang nakakunot ang noo. Damn! I couldn’t look away.
✽✽ ꧁ °°•✽•°°꧂ ✽ ✽
✽✽ °°•✽•°° ✽✽
I was still standing in front of him, staring angrily. Hinding-hindi ko na siya hahayaang makapasok muli sa puso ng mama ko.
Ang tanging pagkakamali ko lang noon ay hindi ko nasabi kay Mama ang lahat ng pinagdaanan ko sa relasyon namin. Maybe she would have hated him if she had known the truth.
“Hindi kita papayagang bumisita kay Mama!” I yelled stubbornly. And stubbornness was one thing Zayn hated about me.
“Ako ang boss mo rito, Sera. Whatever I say, you can’t stop me. And you won’t stop me from visiting your mother,” kalmado niyang sagot.
I scoffed.
“So you think that because you’re my boss, I can’t stop you? Kaya kitang pigilan sa pagbisita kay Mama,” matapang kong sabi.
He leaned back in his chair, staring at me with a different expression from the way he used to look at me. Para siyang nagulat sa tapang ko.
“Kahit anong gawin mo para pigilan ako, bibisitahin ko pa rin ang mama mo,” sabi niya bago bumalik sa pagta-type sa kanyang laptop na para bang wala ako roon.
“I hate you so much, you son of a b***h,” I muttered under my breath.
Pero malinaw niya iyong narinig. Isa ‘yon sa mga bagay na ayaw niyang marinig mula sa akin. It affected him. Nakikita ko sa mga mata niya. But did I really mean those words?
“You hate me?” tanong niya habang tumatayo mula sa upuan at dahan-dahang lumalapit sa akin.
Napatigil ako sa kinatatayuan ko. Unti-unting bumabalik ang takot sa aking dibdib. Will I ever stop being afraid of him?
“Anong sinabi mo?” tanong niya ulit sabay hawak sa aking kamay at hinila ako palapit sa kanya.
Napalunok ako at pilit kumawala pero hindi niya ako binitawan.
“I hate you,” ulit ko, sabay tulak sa kanya gamit ang lahat ng lakas ko.
Nang mabitawan niya ako, tumayo lang siya roon at nakatitig sa akin.
“Get me coffee,” malamig niyang utos bago bumalik sa upuan niya.
Umirap ako at lumabas ng opisina niya.
Unti-unti nang nagiging pamilyar sa akin ang paligid. Hindi tulad noong unang araw ko na para akong naliligaw at mali pa ang taong napagtanungan ko ng direksyon.
“Sera!”
May yumakap sa akin mula sa likod at napangiti ako agad. Alam ko na kung sino ‘yon.
Pagharap ko, napangiti ako. “Good morning, Jeda.”
Ngumiti si Jeda at bigla akong hinalikan sa pisngi dahilan para mapamulagat ako. She was twenty-three years old, and anyone would think she was my older sister.
“What the hell!” I said, staring at her with a grin. Sabay kaming natawa.
Ang kaibigan ay isang taong malapit sa’yo. Isang taong pwede mong mapagsabihan ng sakit at mga alalahanin mo. Isang taong kayang magbigay ng ngiti kapag nasasaktan ka. Isang taong alam kapag hindi ka okay at nakakaalam ng karamihan sa mga sikreto mo. Natagpuan ko ulit ang ganoong klaseng kaibigan.
Kahit kakakilala pa lang namin, alam kong si Jeda ay gano'ng tao.
“You’re getting coffee for the boss?” tanong niya.
Tumango ako.
“Tara, sasama ako,” sabi niya.
We smiled at each other before walking away together.
- Writer
