Chapter 1
1556 Words
“Ahh!” I moan.
He was s*cking my n*p*les! Parang gutom na gutom siya. Tapos yung isang kamay niya ay kahit saan-saan na nakakarating
“Fvk me,” sabi ko sa lalaking humahalik sa akin.
“Are you sure?” tanong niya at tumango ako.
“Yes, please.” I begged.
Ang katawan ko ay sobrang init na. Kanina pa ako nakahubad tapos may AC naman pero naiinitan pa rin ako!
Bigla niyang dinilaan ang ibabang bahagi ko kaya bigla rin akong napaliyad! Naramdaman ko rin na ipinasok niya ang isang dal*ri niya!
“Hmm…ahh…” ungol ko habang mabilis niyang ginagawa ‘yon.
Nang huminto siya ay bigla niyang ipinasok ang alaga niya.
Masakit! First time ko kasi.
“Sh*t! Virgin ka pa?” sabi niya habang hindi gumagalaw.
“Y-yeah,” sagot ko.
“Pero ituloy mo na, please.” Sabi ko at hindi siya nagsalita.
Pero ramdam ko na gumagalaw na siya.
“Hmm…fvck!” ungol niya na nas kinainit rin ng katawan ko.
—
Nagising ako dahil sa matinding sakit ng ulo ko.
Pakiramdam ko may isang buong marching band na tumutugtog sa loob ng utak ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko habang nakakunot-noo. Ilang segundo akong nakatulala sa puting kisame bago ko napagtantong may kakaiba.
Hindi ito ang kisame ng kwarto ko.
Agad akong napabangon.
Nanlaki ang mga mata ko habang tinitignan ng tingin ang paligid. Modern ang design ng silid. Malinis, mabango, at halatang mamahalin ang bawat gamit. May malaking TV sa pader, kulay abo ang kurtina, at napakalambot ng kama na hinihigaan ko.
Sandali.
Kama?
Mabilis kong ibinaba ang tingin ko sa sarili.
At halos tumalon ako sa gulat.
Nakahubad ako.
Tanging makapal na puting kumot lang ang nakabalot sa katawan ko.
“What the hell?!” agad kong hinigpitan ang pagkakayakap sa kumot habang mabilis na bumilis ang t***k ng puso ko.
Nasaan ako?
Bakit ako nandito?
Ano’ng nangyari kagabi?
Pinilit kong alalahanin ang lahat pero parang may malaking parte ng memory ko na nabura.
Birthday ni Jasmine.
Club.
Inuman.
Music.
Sayawan.
Shots.
Maraming shots.
Tapos…
Blanko.
Wala na akong maalala.
Naputol ang pag-iisip ko nang may maramdaman akong nakatingin sa loob ng kwarto.
Mabilis akong napalingon.
At doon ko siya nakita.
May isang lalaki na nakaupo sa couch sa kabilang bahagi ng kwarto.
Naka-white shirt siya at black jogger pants. Relax lang ang postura niya habang tahimik akong pinagmamasdan.
Parang matagal na siyang gising. Parang hinihintay niya lang akong magising. At mas lalo akong kinabahan dahil hindi ko siya kilala.
Sigurado ako.
Hindi ko pa siya nakikita kahit kailan.
Matangos ang ilong niya, makapal ang kilay, at maayos ang pagkakagupit ng buhok. Mukha siyang model sa mga magazine na madalas kong makita sa mall.
Pero wala akong pakialam kung gwapo siya. Ang mahalaga ay bakit ako nasa kwarto niya.
“Paano ako napunta dito?” mahina kong tanong.
Hindi ko alam kung para sa sarili ko ba o para sa kanya.
“You’re finally awake.” Nanlaki ang mga mata ko.
“Ano?” Tumayo siya mula sa couch.
“Relax.” Mahinahon niyang sabi.
“Huwag mo akong sabihang mag-relax!” agad kong sagot.
Tumayo rin ako sa kama habang yakap-yakap pa rin ang kumot.
“Hindi kita kilala tapos nagising akong nakahubad sa kwarto mo!” Panic kong sabi at napabuntong-hininga siya.
Parang pagod.
Parang siya pa ang nahihirapan sa sitwasyon namin.
“Did you enjoy last night?” Natigilan ako.
Napakurap ako nang ilang beses.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” Hindi siya agad sumagot.
Tinitigan niya lang ako. At doon ako nagsimulang kabahan nang tuluyan.
“Paano ako napunta dito?” tanong ko ulit.
“At anong ginawa mo sa akin?!” napahawak siya sa batok niya.
“I remembered what happened.” Pakiramdam ko biglang lumamig ang paligid.
“What happened?” tanong ko agad.
“Ikaw ang unang lumapit sa akin.” Nanlaki ang mga mata ko.
“Ano?” kumunot ang noo ko.
“Ikaw rin ang nagpumilit.” Hindi ko maintindihan.
“W-What?” parang bigla akong kinabahan.
“Makipag-sex.” Para akong binuhusan ng isang balde ng malamig na tubig.
Napatulala ako.
Parang hindi kayang iproseso ng utak ko ang sinabi niya.
Makipag-s*x?
Kami?
Hindi.
Hindi puwede.
Hindi ako ganoon.
Hindi ako iyong tipo ng babae na basta na lang makikipag-one-night stand.
“I-Ibig mong sabihin…” nanginginig kong tanong.
“May nangyari sa atin?” Tumango siya.
At doon tuluyang bumagsak ang mundo ko.
Napahawak ako sa noo ko.
Hindi.
Hindi.
Hindi.
Hindi puwede.
Virgin pa ako.
O… virgin ako hanggang kagabi.
Matagal kong iningatan ang sarili ko.
Twenty-four years old na ako pero hindi pa ako nagkaroon ng seryosong boyfriend. Lahat ng manliligaw ko noon, binasted ko. Lahat ng nanligaw, hindi ko binigyan ng pagkakataon.
Hindi dahil maarte ako.
Kundi dahil gusto kong siguraduhin na tamang tao ang unang makakakuha ng lahat sa akin.
Pero ngayon?
Isang estranghero?
Isang lalaking hindi ko man lang alam ang pangalan?
Pakiramdam ko gusto kong umiyak.
“Miss.” Napatingin ako sa kanya.
“Nanginginig ka.” Agad niyang sabi sa akin.
“Paano ako hindi manginginig?” halos sigaw ko.
Tumulo na ang luha ko at hindi ko na napigilan.
“Paano ako magiging okay kung hindi kita kilala?” Napayuko siya.
“I’m sorry.” Natawa ako nang mapait.
Sorry?
Ano’ng magagawa ng sorry?
“Wala na.” Tuluyan nang bumuhos ang luha ko.
“Wala na. Hindi na ako virgin.” Tahimik lang siya.
Siguro dahil alam niyang wala siyang masasabi na makakapagpagaan ng nararamdaman ko.
“Wasted ka kagabi,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo.
“At medyo tipsy na rin ako.”Napapikit ako.
Piliting inalala ang nangyari.
May naaalala akong mga ilaw.
Malakas na music.
May hawak akong cocktail.
May kausap akong lalaki.
Sandali.
Siya ba iyon?
Pero bago ko pa maalala nang buo ay sumakit ulit ang ulo ko.
Napangiwi ako.
Ayoko na.
Ayoko nang isipin.
Nangyari na.
Hindi ko na mababago.
Tahimik akong bumaba sa kama at hinanap ang mga gamit ko.
Mas lalo akong namula nang makita ko ang bra at panty kong nakakalat sa sahig.
Nakakahiya. Sobrang nakakahiya.
Mabilis kong pinulot ang mga iyon. Habang nakabalot pa rin sa kumot ay isa-isa kong sinuot ang mga damit ko.
Tahimik lang ang lalaki. Hindi siya nagsasalita at hindi rin siya lumalapit.
At sa totoo lang, mas okay na iyon.
Pagkatapos kong magbihis ay kinuha ko agad ang bag ko.
Wala na akong balak magtagal.
Hindi ko rin balak makipag-usap pa.
Pero bago ako makalabas ay may isang bagay akong napansin.
“Wala ang cellphone ko.” Napatingin siya sa akin.
“Nasa sala.” Tahimik siyang naglakad papunta doon at ibinigay sa akin ang cellphone ko.
“Thanks.” Iyon lang ang sinabi ko.
Pagkatapos ay agad akong lumabas.
Ngunit paglabas ko ng unit ay agad akong natigilan.
Nanlaki ang mga mata ko.
“What?!” katapat lang ng unit niya ang unit ko.
Literal na magkaharap kami.
Pakiramdam ko gusto ko na lang magpalamon sa lupa.
Sa lahat ng condo sa dito…
Sa lahat ng taong puwedeng makasama ko kagabi…
Bakit siya pa?
At bakit katapat ko pa?
“Damn, Bellarae.” Napahawak ako sa noo ko.
Mukhang hindi magiging madali ang pag-iwas sa kanya.
Mabilis akong pumasok sa unit ko. Pagkapasok na pagkapasok ay sumalampak agad ako sa sofa. Pakiramdam ko sasabog ang utak ko sa dami ng iniisip.
Hindi ko alam kung iiyak ba ako.
Matatawa.
O sisigaw.
Biglang bumukas ang pinto.
Napatalon ako sa gulat.
At bumungad ang taong pinakaayaw kong makita kapag sabog ang buhay ko.
Si Ryan ang childhood best friend ko.
Simula pagkabata hanggang ngayon, magkasama na kami.
Parang kapatid na ang turingan namin.
Actually, mas madalas ko pa siyang makita kaysa sa sarili kong mga pinsan.
“Saan ka nagpunta kagabi?” tanong niya.
“Bakit hindi mo sinasagot mga tawag ko?” bigla akong natahimik.
Hindi ko puwedeng sabihin ang totoo. Baka atakihin sa puso ang lalaking ito.
“Sa club.” Sagot ko.
“Alam ko.” Napaupo siya sa tabi ko.
“Pagkatapos?” pinalo ko siya sa braso niya.
“Alam mo naman pala? Bakit tanong ka pa ng tanong?” inis kong sabi.
“May hangover ka no?” Tumango ako.
“Sakto.” Ngumisi siya.
“May dala akong sinigang na baboy.” Agad akong napabangon.
“Sinigang?!” Tumawa siya.
“Grabe ka. Mas excited ka pa sa sinigang kaysa makita ako.”
“Mas importante ang pagkain.” Sabi ko.
“Tama behavior.” Pareho kaming natawa.
At sa unang pagkakataon mula nang magising ako, medyo gumaan ang pakiramdam ko.
Dumiretso kami sa kusina. Agad kong naamoy ang mabangong sabaw ng sinigang. Pakiramdam ko biglang nabuhay ang kaluluwa ko.
Tahimik kaming kumain.
Paminsan-minsan ay nagkukuwento si Ryan tungkol sa trabaho niya bilang barista. Paminsan-minsan naman ay kinukulit niya ako.
At kahit paulit-ulit akong tumatawa sa mga corny niyang jokes, may isang bagay pa ring bumabagabag sa isip ko.
Ang lalaking nasa kabilang unit. Ang lalaking hindi ko kilala. At ang gabing hindi ko maalala.
Habang kumakain ako ng sinigang, hindi ko namalayang napatingin ako sa pinto ng condo ko.
Nandoon siya.
Sa kabilang unit.
Ilang metro lang ang layo.
At pakiramdam ko, hindi pa iyon ang huling pagkakataon na magkikita kami.
- Writer
