ILANG araw pa ang lumipas nang makaramdam ng inip si Ismael.
"Bakit hindi tayo lumabas? Mamasyal tayo, manood ng sine at kumain sa labas." nakangiting aya ni Ismael kay Josefina.
Napangiti ang ginang sa pag aayang iyon ng asawa. Nakadama ng sigla. Matagal na nang huli silang nakapamasyal na dalawa. Subalit ang tuwa ay agad na nawala sa mukha nito nang may maisip.
"Hindi tayo maaaring umalis ng bahay. Ang alam ng mga kapitbahay ay nasa loob ng ating silid ang Ismael na maysakit. Kung aalis tayo ay lalabas na iniwanan natin ang inaakala nilang tiyuhin mo dito sa bahay na nag iisa.", malungkot na sabi ng ginang.
"Oo nga pala, ano.", malungkot na tinig ni Ismael.
"Kung gusto mo ay magpasyal ka na lang mag isa upang malibang ka.", suhestyon ni Josefina.
"Gusto ko nga sana ay magkasama ta
