Chapter 3

1169 Words
Marionne's POV "Sh*t, I'm already 15 minutes late." Binilisan niya ang paglalakad, habang patingin-tingin siya sa kanyang relong pambisig. Then suddenly he bumped into someone. "Sorry." He said, at nagmamadaling lumakad palayo. "Ang kapal naman ng make up nun, mag-aaral lang naman siya hindi naman siguro siya mag ta-trabaho bilang p********e. Hindi nga ba? Hay ewan." He doesn't really like girls wearing an excessive make up, at ayaw din naman niya ang simpleng babae gusto niya yung sakto lang. Bigla namang pumasok sakanyang isip si Cane. "What the h*ck, hindi naman siya yung type ko bakit ba bigla nalang siyang sumusulpot sa isip ko. ERASE! ERASE!." Panenermon niya sa kanyang isip. At pinagsawalang bahala niya nalang iyon. Ilang minuto pa ay nakarating na siya sa kanilang room. Pagpasok niya ay napatingin sakanya ang mga estudyante. Pero ni hindi man lang siya tinapunan ng tingin ni Cane, busy ito sa pagsusulat ng lectures. Nakaramdam siya ng pagkairita. "Why I am so upset? Eh ano naman ngayon kung hindi niya ako tiningnan?" Ipinilig niya nalang ang kanyang ulo. "Why are you all looking at me?" Tinaasan niya ang mga ito ng kilay. Nagkaroon ng bulung-bulungan sa buong classroom, at bumalik nalang ang mga ito sa pagsusulat. Siya naman ay tumabi kay Cane. Napansin niyang masama ang tingin ng ilang kababaihan sa kanyang katabi. "Bakit ba ganyan sila makatingin kay Cane? Sama ah, sure naman ako walang masamang ginawa sa kanila itong baby ko. Wait what baby ko? San ba yun nanggaling. Here I am again being weird." He just shrugged his shoulders. "Hello my man." Bati ni Akhiro sakanya. "Where are you from? Bigla ka nalang sumusulpot na parang multo." Aniya. "I'm just sitting beside this beautiful young lady." Anito at itinuro si Cane. Napakunot naman ang noo niya. "Close kayo?" "Oh no not really, we just met earlier." "You approached her first, right?." "Yes that's right he is the first who approached her not other way around." He said convincing himself. "Bruh, why does it matter. I think I need to visit a shrink. I'm going crazy." Marahas siyang bumuga ng hangin. "Yeah, how did you know?" Nagtaas ito ng kilay. "She's kinda shy and snob." "She's not a snob dude, surprisingly she's approachable. Baka naman ikaw lang yung pinag susungitan." Tumawa ito. "And why is that? Kung sa kagwapuhan lang, I'm more good looking and charming than you." He said haughtily. "Here comes the boastful guy." Akhiro rolled his eyes. "What? I'm just telling the truth. You'd better accept that." He look at him and smirked arrogantly. "Ok, but I'm more well mannered than you." Napangisi ito ng matigilan siya. That hits him really hard and that makes him think. "Does she like good guys? Am I too boastful? Should I change my attitude? Nah, I won't do that. And why should I do that, I am perfect." Napangiti siya sa naisip. "Am I being insecure? This is bullsh*t. And d*mn she's just a girl, I can easily find a replacement." Tumango-tango bilang pag sang-ayon sa kanyang sarili. "A replacement huh?." Sabat ng munting tinig sa kanyang isip. Napangiwi siya sa naisip. "Bakit naman kailangan ng replacement ehh hindi naman naging siya, and I'll make sure that'll never gonna happen. Girls are just the same, playing innocent and hard to get. They'll use you, and when you become useless for them they'll just throw and treat you like a trash. Mostly of girl are just like my ex, manggagamit and a freaking cheaters." Mapait siyang ngumiti nang maalala niya ang ginawa ng kanyang ex 2 years ago. (FLASHBACK) While he was walking and talking with his friends, she suddenly saw her girlfriend kissing another guy. Agad siyang lumapit sa mga ito, hinila niya ang kanyang girlfriend at pinaulanan ng suntok at tadyak ang lalaking kasama nito. "Stop." She screamed. And hold his arm. Iwinaksi niya ang kamay nito at nagpatuloy sa ginagawa. Hindi niya ito tinigilan kahit mistula na itong lantang gulay. "I said stop, that's enough Marionne." Agad nitong iniharang ang katawan sa lupaypay na lalake. "Winter, what is the meaning of this? Why are you kissing him?!" Hindi niya mapigilan ang pagtaas ng kanyang boses. Wala siyang pake kahit pinag titinginan na sila ng mga tao sa paligid. Pinilit niyang maging matatag kahit na durog na durog siya dahil sa kanyang mga nakita. His face remains stoic. "Are you numb? Or you are just that idiot? Can't you see it? Can't you feel it? I don't love you anymore. I already told you that earlier. And you're asking me why am I kissing him, well I love him more than you, besides he's more useful than you. He's not an idiot like you." Mahaba nitong litanya habang tinutulungang tumayo ang lalake. "What kind of bullsh*t are you saying? You'll leave me just like that? Because he's richer than me? Because he's smarter and academic achiever? Saan ba ako nagkulang binigay ko naman lahat sayo ah, lahat ng luho mo, lahat ng gusto mo, lahat-lahat. Hindi pa ba yun enough? Minahal at inalagaan naman kita ng mabuti." He bit his lower lip, to stop his tears from falling. "I'm just being practical, ano naman gagawin ko sa pagmamahal mo kung wala naman tayong pera. at sinong tutulong sakin sa mga activities and studies ko kung ikaw pa yung kailangan kong tulungan? Being optimistic is just a delusion. Love is just for a mumblers." Anito. "How do we end up like this? Why are you treating me like a trash now? That I'm just a senseless person for you?" Nangungusap ang kanyang mga mata na nakatitig sa kasintahang si Winter. "Let's break up, I don't love you anymore. Wake up Marionne, this is the reality, can you please just accept it? If I were you, I'll stop this nonsense sh*t. That's it." Pagkasabi nun ay tinalikuran na siya nito. Mapait siyang tumawa. "Your name suits you, Winter. Cold-hearted. Just like the cold winter season." Hinang-hina siyang napaupo sa malapit na bench. "Why did she do this to me? how can she dump me so easily? Ganon ba ako ka walang halaga sakanya? Masaya naman kami noon." He wiped the tears on his cheeks. "You'll regret this, Winter. I swear." (FLASHBACK ENDS) Napakurap siya dahilan para malaglag ang mga nagbabadyang luha sa kanyang pisngi. Then someone gives him a handkerchief. "Stop crying will you? Pinag titinginan ka nila" anang isang malamyos na tinig. Tumingala siya and a beautiful smile with matching dimples in each side of cheek welcomed his sight. That smile. "Cane." Wala sa sariling naibulalas niya. "Crying doesn't suit your beautiful grey eyes. Hush now." Muli nitong iniabot sakanya ang handkerchief. Nag-aalangan siyang tanggapin ang panyo nito kaya naman kinuha nito ang kanyang kamay at inilagay ang panyo doon. Natulala siya ng mapagtanto niyang hawak nito ang kanyang kamay, napaka lambot ng palad nito. Inalis nito ang pagkakahawak sa kanyang kamay. At agad na nag protesta ang kanyang loob. Umalis ito at iniwan siyang tila wala sa sarili.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD