Ever Been Mine

CHAPTER 25

Unti-unti nawala ang ugong ng motorsiklo ni Kiko nang itigil na niya ang makina sa parking lot ng isang establisyemento. 

Parang ngayon lang naramdaman ni Julie ang paghingal. She got down from the motorcycle and fixed her hair as she looked at Kiko who was looking back at her. 

"Thanks." She replied. 

Nakatingin lang din sa kanya si Kiko. "Of course." 

Now she needed to explain to him why she was running away from Elmo and all of that. 

"I'm guessing you're wondering why I just used your motorcycle as a getaway car." 

Kiko chuckled as he looked to the side then back to her. "I was yeah. Bakit? Ano nga ba ginawa sayo ni Elmo?" 

Hindi kaagad nakasagot si Julie at napatingin pa sa sahig. 

Narinig niya pang napabuntong hininga si Kiko kaya naman tiningnan niya muli ito at nakita na nakatingin pa rin ito sa kanya.

Saka naman mahinang ngumiti ang lalaki. "I know what happened." 

Sinimangutan ni Julie ito. "Alam mo naman pala bakit nagtanong ka pa." 

Hindi natuloy natiis ni Kiko ang mapatawa. "Ang cute mo kapag nakasimangot." 

Julie sighed and shook her head. "Anyways thanks for getting me out there." 

"E bakit ka ba tumatakas kay Magalona?" Tanong pa ulit nito habang naglalakad sila paikot ng mismong block. Dinadaanan lang nila ang mga shop na nakaikot sa building na iyon. 

"Ayoko pa siya kausapin muna." Julie asked. 

Kiko looked at her. "Bakit? Kasi natatakot ka na kapag kinausap mo siya e babalik ka kaagad?" 

Napatingin si Julie sa lalaki. Bakit parang alam nito ang nararamdaman niya? 

Muli ay tumawa si Kiko. Muhkang nababasa nito ang nasa isip niya. "Hindi mo ba na-notice na matagal din ako hindi lumalapit sayo?" He continued walking while looking at the buildings ahead of them. "Umiiwas lang din ako kasi basted kaagad ako." Saka ito tumawa. 

Julie forlornly thought to herself. "I'm sorry Kiko." 

"Nah, it's okay." Sabi pa ng lalaki. "Aamin ako na hindi pa naman ganun ka-strong ang feelings ko sayo. I mean, unlike siguro ng nararamdaman mo para kay Magalona." 

Nanatiling nananahimik si Julie habang hinahayaan niyang magsalita ang lalaki. "Ang sa akin lang, just get over with it. Para isang sakitan na lang. Tapos move on. Alam ko hindi madali na ganun ganun na lang pero that's just how life is."

She looked at Kiko yet again and saw that he was seriously looking at her right now. 

Pero alam niyang tama ito. Kailan ba kasi siya magtatapang? 

"Thanks Kiko." Sabi niya dito habang nakangiti. "Swerte talaga ng babaeng magugustuhan mo." 

"So swerte ka?" Tawa pa ni Kiko. 

Nanlaki mata ni Julie kaya mas lalong natawa ang lalaki. "I'm just joshing. Wala pa kasi ako nagugustuhan na iba. I mean yung legit na naaattract ako. Pero di bale, malay mo naman diba?" 

Julie looked at the guy. Who wouldn't fall in love with Kiko right? Gwapo ito. Mabait, at maalaga. Pero kay Elmo lang kasi talaga gumagana itong pesteng puso niya eh. And she didn't want to give him false hope. Not until she knew her feelings were still not ready for another man. 

"Thanks Kiko. Life saver ka." She said as they continued walking. 

"No problem." Sagot naman ni Kiko. They continued walking and just let the sun set for the mean time. 

Sa bahay nila sa village nagpauwi si Julie. Oo doon pa rin siya umuuwi hanggang sa magtapang na siya. She thanked Kiko who made his way back to the city to their apartment building. 

"Hi po lolo." Bati ni Julie at humalik kay Lolo Jim na nagbabasa ng libro sa may living room ng kanilang bahay. 

"O apo, medyo ginabi ka ah. Akala ko ba hapon ang tapos ng klase mo?" Tanong nito na para bang hinuhuli siya. 

"Uhm, naglakad lakad lang po ako lo." She explained as she stood next to the couch. 

"Talaga? Sino naman kasama mo?" 

Julie looked at her lolo. Kilala nama nito si Kiko diba? "Si Kiko po." 

That got lolo's attention. Napaayos pa ito ng upo bago siya tiningnan. "Really..." Saka ito parang napaisip. "Is he treating you good?" 

"Lolo it's not like that." Alam kasi ni Julie ang tono ng kanyang lolo. 

And Lolo Jim merely shrugged. "He's a good kid. Team Elmo pa rin ako pero he's a good kid." 

Julie sighed. "Wala na po kami ni Elmo lo." 

"I know that." Lolo said with a shrug. "Maybe it's for the best..." 

"Ano po iyon?" Julie asked. 

"Ah wala wala apo. Sige na pahinga ka na muna." He smiled at her and kissed her hand before returning to his book. 

Julie merely shrugged before settling inside her own room. She immediately washed up and was about to settle in bed when she heard the familiar sound of a car. 

Alam niya yung kotse na yon kasi ilang beses na siya sumakay doon eh. Hindi niya natiis at sumilip siya sa kanyang bintana. 

And she was right. It was Elmo's car... 

Hindi pa rin siya umaalis sa pagsilip hanggang sa lumabas ang lalaki mula sa kotse at derederetso na pumasok sa sarili nitong bahay. What was he doing here? Hindi naman siguro siya nito sinusundan diba? 

Wag ka na mag feeling Julie Anne. 

She finally walked away from the window before lying back down on the bed. 

Agahan na lang niya umalis bukas kapag papasok. Yung tipong alam niya na tulog pa din ang lalaki. Mabuti na ang maingat na hindi sila magkita muna. 

And that's what she did. Hindi pa nga kumakaway ang araw sa kalangitan ay bumangon na siya at kaagad na naghanda para pumasok. 

Binulabog din niya si Kuya Jerald na ihatid na siya sa school.

May araw naman na nang makaabot sila sa university. Julie thanked Jerald and decided to spend her time inside the library. Might as well catch up on some studying. Hayaan na lang niya na ang feelings niya magkagulo wag lang ang love life niya. 

Pasimple siyang napa-angat ng tingin nang makita na may mga freshmen na pumasok. Kung hindi siya nagkakamali ay mga ka-tropa din ito ni Nessa. Balita niya kasi sikat iyon sa batch nito dahil nasa kanya na ang lahat. 

"O si ate mong Julie nag-aaral ng mabuti." 

"Well, kahit na masama ugali niya at least nag-aaral siya." 

Kung wala lang siyang previous na kagagahan na ginawa ay baka sinampolan na niya ang mga ito eh. Sadya atang pinaparinig sa kanya ang lahat.

Kaya bago pa niya patulan ang mga ito ay pinili na lamang niya umalis doon. 

She slung her bag around her shoulder and grabbed her books before walking out of there. 

Lumabas siya sa corridor at kung sasaktuhin nga naman ay nakita niya si Kiko na kakalabas lang mula sa banyo ng mga lalaki. 

Ngumiti ang lalaki at kumaway pa sa kanya. 

"Akalain mo yun, ngayon na hinid na kita iniiwasan dinadala na tayo ng tadhana sa isa't isa." Kiko laughed. 

And Julie actually smiled at that. Buti na lang nandyan din si Kiko. "So talaga pala iniiwasan mo ako non? Lakas ba ng kamandag ko?" She joked. 

Hindi niya napansin na may nanunuod na pala sa kanila. 

"Luh bilis mag move on. Di lang pinansin ni Elmo kay Kiko na pumunta."

Inis na napatingin si Kiko sa mga freshmen na naguusap. Magsasalita pa sana ito nang nagulat is Julie sa boses sa kabila niyang gilid. 

"Pwede ba, nagtitimpi na ako talaga sa inyo ah. Julie has no fault in this. Ako ang may kasalanan. Ako! Sa kanya naman talaga ako eh, di ko lang pinapakita at yun ang kagaguhan ko." 

Julie stared wide-eyed at Elmo who was still furiously looking at the freshmen in front of them. Napapatingin na din ang ibang tao sa kanila. 

"So just f*****g get off her back alright?!" Elmo yelled at them. 

Akala mo mga kawawang tuta na nanginig ang mga freshmen. 

Elmo turned to Julie. His face turning softer. "Manski...please, please I need to talk to you, please..." 

Julie sighed. Maybe it really was time. Napalingon pa siya kay Kiko na maikling ngumiti lang sa kanya. And then she turned back to Elmo and nodded her head. 

Naka hinga naman ng malalim ang lalaki bago sila sabay na naglakad palayo sa lugar na iyon. 

Basically they were going to cut their classes since they were about to begin but here they were inside Elmo's car. 

Sumakay lang naman si Julie. Hinayaan niyang magmaneho ang lalaki hanggang sa tumigil sila sa isang parke.

Elmo led her to the swings where they sat and stayed silent for a while. 

Hindi naman umiimik si Julie dahil hinahayaan niyang magsalita lang ang lalaki. 

Tutal ito naman ang hiniling na kausapin siya eh. 

"I'm sorry Manski." Elmo said. 

Nagulat na lamang si Julie nang pagkakita niya sa lalaki ay lumuluha na ito. He had his hands clasped together while he had his head bowed down. He was crying hard. 

Namumula ang muhka nito. His face was also scrunhed up from the tears he was shedding. 

Muli ay gulat na napatingin sa kanya si Julie Anne. 

Pucha. Weakness niya talaga ang lalaki. 

Suminghot muna ito bago siya tiningnan. Umiiyak na at lahat ang gwapo pa din. "Ikaw naman talaga mahal ko Manski eh." Sabi nito habang lumuluha. "Ang gago ko lang kasi, hindi ko na nga masabi sayo, hindi ko pa maipakita. At ang gago ko dahil pinaramdam ko sayo na hindi ikaw ang mahal ko. Pero ikaw talaga Manski, aamin lang ako na natakot lang ako sabihin sayo. Because I didn't want to f**k things up. Natakot ako dahil sa simula hindi ko iniisip na mamahalin naman talaga kita." 

He reached out from the swing he was sitting on and held her hands. "I've always been yours. But please forgive me Manski, alam ko wala na ako karapatan humingi ng tawad sa lahat ng sakit na dinulot ko sayo but please, please forgive me."

Hindi namalayan ni Julie na umiiyak na din pala siya. "Gago ka talaga." She told him. "Nakakainis ka! Kung sana...kung sana matagal mo na sinabi eh! Nakakainis ka kasi mahal pa din kita!" She yelled yet again.

Elmo reached out and hugged her hard.

Para silang tanga na nagiiyakan sa swing na iyon.

Patuloy naman na nagsalita si Julie Anne.

"Ang sakit sakit nang naramdaman ko Elmo. Yung akala ko na hindi mo naman binabalik yung pagmamahal ko. Bakit ka ba ganyan! Ano ka naduwag?! Nakakainis ka! Edi sana...sana hindi natin nararanasan ito! Sana masaya tayo ngayon!"

She beat his chest with her fist but he continued hugging her hard. "I'm sorry I'm sorry. I was just scared. And I was stupid. I was so stupid. And I'm sorry that I let you feel that way with Nessa. I should've realized that being close to her was already hurting you."

Julie wiped her tears. "Wala na rin naman yun. Saka...sa nangyayari noon at sa alam ko, you have all the right to be with her. Kasi nga hindi ka naman akin."

"I was always yours. I know that now." Sabi pa ni Elmo. He cupped her face in her hands. "I should be working hard for this. I want to earn your forgiveness."

Julie looked back at him. "Nakakainis man,  dahil pucha mahal na mahal talaga kita. Papatawatin pa rin naman kita eh."

Elmo smiled. Pero muli ay naiiyak nanaman ito.

Huminga muna ito ng malalim hanggang sa tumulo nanaman ang mga luha sa mata nito. "I want to earn your forgiveness Julie. I want to so bad..but we don't have time anymore."

Nalilitong napatingin si Julie sa lalaki. Anong pinagsasabi nito? O ayaw lang nito talaga patawarin niya ito?

She looked back at him.

"What are you talking about?" She asked.

Elmo sighed. Para bang hirap na hirap ito sa sasabihin.

But he finally did say it.

"Aalis na ako Manski..."

Nung una ay parang hindi pumasok sa tainga niya ang sinabi ng lalaki.

"What?" She asked. Nalilito pa rin siya.

Elmo nodded his head as in confirming that what he said was true.

"I'm dropping out of SAU." He said. "Kasi sa New York na ako ipapaaral nila Mama. They want me to learn from my uncle there. At sa business schools doon para mas maayos ko na mahahawakan ang Magalona Corp."

Everything was all surreal to Julie. Hindi maproseso ng kanyang utak ang lahat. Aalis na si Elmo. Iiwan na siya nito.

Napabuntong hininga siya at tiningnan ang lalaki. She tried looking at his handsome face although tear stricken. Because this might be the last time she'd see of him.

Iisa lang din ang nasa utak niya. "Ayaw talaga ni tadhana sa ating dalawa no?" She said with a humorless laugh.

Elmo sniffed as he looked at her.

Julie then remembered that she didn't have to think of a goodbye for him then. Because he was the one saying it to her.

"Baka hindi talaga tayo para sa isa't isa." She said as she looked at him. Naiiyak nanaman siya nang makita na ganun din ang ekspresyon sa muhka ni Elmo.

"Maybe someday right?" She told him. "Pero hindi talaga ngayon eh." Saka niya yinakap ito. "You will always be my first love Elmo. Remember that, my Manski." She smiled at him. Kahit na ang sakit sakit na ng puso niya.

Elmo sobbed before pulling her face close and kissing the lights out of her. They poured their feelings into that kiss. Because that may be the last one they share.

"I love you." Iyak ni Elmo. "Gusto ko bumawi, gusto ko ipakita sayo na totoo but we no longer have time. But I do Manski, I love you." He said, placing his forehead on hers.

Julie smiled sadly. "Ows?"

And Elmo chuckled. "Naman." Before they kissed yet again.

Maybe someday they'd be together again right?

Maybe...

=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=•=

AN: Hirap ng buhay guyth hahaha! Wala na finish na. Ay? Hindi pa ba? Hahahaha. At dahil 30 bukas... Wala lang 30 lang bukas hahahaha!

Thanks for reading! Baka gusto niyo mag iwan ng vote at comment hwuheueueue

Mwahugz!

-BundokPuno