“Bryan,” tawag ko sa kaniya sa kalagitnaan ng katahimikan.
“Hmm?”
“Paano mo nalaman ang pangalan ko?” tanong ko sa kaniya.
Paano ba naman kasi, palagi na lang sa tuwing nasa panganib kami, palagi na lang niya akong pinagsasalitaan. Tinawagan niya akong Athena.
Sa lahat ng tao, siya lang ang hindi ko sinita na tawagin akong ganoon. Ewan ko ba, ayokong tinatawag akong ganoon pero pag sa kaniya, ayos lang.
Napansin kong bahagya siyang gumalaw. Nakasandal ako sa kaniya. Nasa sahig pa rin kami hanggang ngayon.
“Mall,” maiksing sagot niya.
Napakunot na man ang aking noo nang marinig iyon.
“Tipid naman,” komento ko at umuling.
Inayos ko ang upo ko at isinandal sa gilid ng kama.
“Alam mo? Hindi ko alam kung bakit takot na takot sa dilim.” Aniya at napatikhim pa.
“Hindi ko rin
