SINABI ko noon sa sarili ko, na hindi na ako magpapatalo sa aking emosyon. Na hindi na ako padadaig at mamasterin na ang pag-kontrol nito. Ramdam na ramdam ko ang mataman niyang titig sa akin. Mapusok, mainit at tila ako'y inuusig.
Lumipas ang ilang taon pero parang ang lahat ay kahapon lamang naganap. Ganoon pa rin ang epekto ng mga tingin niya sa akin. Animo'y tumatagos sa aking kaibuturan.
Parang gusto ko atang mahimatay sa kinatatayuan at mawalan ng ulirat kahit saglit lang. Matakasan ko lamang ang mga sandaling ito. Matakasan ko lamang ang presensya niya. Makaalis lamang sa kanyang harapan.
I couldn't imagine na maghaharap kami sa pagkakataong ito. I wasn't yet ready. Hindi pa ako tuluyang magaling. Sariwa pa ang sakit na idinulot niya sa buong buhay ko. And I don't think na madal
