“HOW are you, Kashien?” tanong ko rito na ngayo'y kasalukuyang nakahiga sa kama nito.
Mabagal niyang ginagap ang kamay ko. Nanlalamig ito at kulang sa kulay pula. “I'm okay now, Dylux. Lalo na ngayong nandito ka at dinalaw ako. Sana naman ay, dalasan mo'ng puntahan ako rito para kaagad akong gumaling.”
“I'll try. Masiyado akong abala sa paghahanap sa pinsan ko. Hindi ko maipapangakong madalas kitang mapupuntahan," saad ko pagkatapos ay inilayo ang kamay ko sa hawak niya. Pinanatili ko'ng maayos ang pagkakasabi ko noon upang hindi ma-trigger ang sakit nito. Minsan ay inaatake rin ito ng temper tantrums.
I saw her facial expression turned dark. Sinasabi ko na nga ba. Maingat na ako sa lagay ko'ng ito pero palpak pa rin. “Dylux, because of you kaya ako nakaratay dito. I-priority mo naman
