Bottle of Death

Chapter 14

#BoDChapter14

Christle POV

My eyes got big the moment I saw what’s inside the cafeteria. All the cooks and things inside is in a mess. Ang g**o. Sobrang g**o, para bang may nagwala dito.

“The fvck?!”

Mabilis na pumasok sa loob si Ms. Alfer matapos makita ang loob. Nilapitan niya ang mga kusinera at waiter and waitress. Ganoon din ang ginawa ng iba ngunit isang bagay ang nakakuha ng aking atensyon.

It was Prince who were intently looking at me. I don’t know but I can feel something in his eyes. Para bang pinagmamasdan niya ako upang may makuha, hindi ko maintindihan. He look at me as if I have done something wrong.

“Guys! Check all the comfort room!” biglang sigaw ni Dave kaya wala sa sariling napatakbo na lamang din ako.

Ang una kong pinuntahan ay ang Comfort Room for disabilities. I checked every cubicle but I found and notice nothing. Pagkatapos noon ay akmang lalabas na sana ako nang matigilan ako dahil nakaharang si Prince sa pintuan. And I just noticed that the door was fully locked and all I could do is to wait him to unlock it so I can be able to go out.

But before I could even ask him to open the door, he suddenly grabbed my arm. I shriek because of shocked and I twisted my arm so it wouldn’t get hurt so much. I closed my eyes and waited for him to speak up.

What’s wrong with him? What is he doing? Did I do something for him to do this?

“Isang tanong isang sagot, Christle. Ikaw ba ang may kagagawa–“ I cut him off  already before he could even finish talking. My heart beat faster, tila nabibingi ako sa napakalakas na t***k ng aking dibdib. My breathing is heavy too and I feel like I’m lacking of air.

I gasped before I answered him. Masiyadong mahigpit ang kaniyang kapit na sa tingin ko ay magkakapasa ako nito.

“W-what are you saying? I couldn’t do s-such thing – ouch! I’m hurting, P-Prince!” I said honestly. How could he think that I am the person behind all of this? Wala naman akong ginagawa para paghinalaan niya ah?

Ilang sandali pa ay binitawan niya na rin ang aking braso at mabilis akong lumayo sa kaniya. Pabagsak akong napasandal sa nakalock na pintuan ng isang cubicle kung saan inaayos pa ito dahil not functioning ang flash. I clutch my chest and heave for breathes.

Honestly, I’m scared of him. Prince for me is an introverted person. He’s weird sometimes and I couldn’t read him, it is as if he put a lock so we couldn’t know what’s bothering or what he was thinking. Kahit ang kaniyang reaksyon at ekspresyon ng mukha ay lagging blangko. Ni hindi mo malalaman kung tumatawa na ba siya, nakangiti, galit o ayos lang.

Para siyang lagging galit sa mundo. Napakalayo niyang abutin.

“I-I’m so sorry. I’m just confused and frustrated. I’m sorry.” Saad niya bago mabilis na i-unlocked and pintuan at agad na lumabas. Sinundan ko pa siya ng tingin bago siya nawala sa aking paningin. I stoop my head and blew a sigh. Nagkakarera parin sa kaba at takot ang dibdib ko dahil sa nangyari.

Hindi ko alam kung bakit iniisip niya na ako ang nasa likod ng lahat. Meron ba akong nagawa para paghinalaan niya?

*

Grachell POV

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko at naglakas loob akong pasukin ang underground ng cafeteria. Yes, may underground ang cafeteria namin at tanging ang mga directors, teachers and the principals are the only persons allowed to be there. Pero kahit na ganun ang set up ay mas pinili ko paring bumaba doon dahil narin sa pagbabakasakaling isa sa mga comfort room sa baba ang kinalalagyan ng letter.

Isa lang ang nasa isip ko, ang magawa ang lahat para mailigtas ang napakainosenteng buhay ng isang bata.

Alam ko, aminado ako na darating ang araw na mababahidan ng dugo ang aking mga kamay. Ngunit sisiguraduhin ko na papatay ako dahil kailangan, para iyon sa tamang tao. I will kill a person if she or he deserves it.

Binigyan ko ng tingin ang aking mga kasama na dehadong mahanap ang sulat galing sa taong napakawalang puso na siyang tinutukoy sa code. Paniguradong gagawin nila ang lahat mahanap lang ang bagay na iyon at gaya nila, iyon din ang nais ko. Ngunit malakas ang kutob ko na hindi basta basta ang nais ng taong may kagagawan nito.

I have this hunch that the person behind of this is just playing a game to us. Ang mga clue na binigay niya sa code na siyang naresolba ko ay hindi simple. Oo nga’t malinaw ang pinapahiwatig ngunit alam ko sa sarili kong hindi iyon magiging madali.

And I’m sure of one thing; the devil won’t play nice to us. One thing I’ve learned, walang madali sa lahat ng bagay lalo na kung napakahalaga ang kapalit nito.

Nang masigurado kong hindi nila ako mapapansin ay pasimple akong lumapit sa isang pintuan kung saan ang storage room. Nagpalinga linga muna ako sa paligid bago maingat na inikot ang doorknob ng pinto. And when I opened it, I was about to squeal upon seeing someone inside but then he immediately covered my mouth and dragged me inside.

I was panting and my heart is like carrying a big stone that makes me heaves for breathes. Sa sobrang bilis ng t***k ng dibdib ko sa gulat at kaba ay halos hindi na ako makakilos at ang tanging kaya ko lamang gawin ay ang suminghap ng suminghap ng hangin dahil para akong nauubusan ng hangin.

I couldn’t see because there’s no light at dahil nasa loob kami ng storage room ay halos bumangga na ako sa mga bagay na nakakalat sa paligid. I even step on a hard thing that almost makes me slip. Thank God he immediately grabbed my arm so I wouldn’t fall.

“Sshh, it’s me Matt. Do you know where the switch is?” bigla niyang sinabi na halos makiliti pa ako dahil nasa bandang likudan ko siya. Right in that moment, my wild heart beat got back to its normal beat. Gusto ko nalang magpasalamat sa Diyos dahil si Matt lang pala.

“Damn it, Matt! You scared the hell out of my s**t!” I exclaimed but I’m trying to look for the switch.

The reason why I’m here in the storage room? Because the way to the underground cafeteria is here. Yeah, nandito ang hagdan pababa. All we have to do is to look for the switch of this storage room to open this damn fvcking bulb so that we can be able to remove all old bending machines that was covering the hidden door to underground cafeteria.

Napakatalino lang kasi ng dating principal ng school na’to, since maraming sekreto ang nakatago sa eskwelahan, napagpasyahan ng principal na magpagawa ng isang lugar kung saan walang ibang makakaalam at makakapunta maliban sa mga kasosyo niya. But sad to say, I knew about this hidden secret.

Someone had to tell me about this secret.

“Found it!” I said and immediately turn the lights on. And when it did, napakagulong storage room ang bumungad sa akin. Nagkalat ang mga mop, daspan, walis, basahan, mga sirang upuan at lamesa, bending machines, trash bins, and other old stuffs and tools.

Ilang sandali pa muna akong naglibot ng mata sa kabuuang itsura ng storage bago sinimulang itulak ang mga naglalakihang bending machines na basag na ang frame at yupi yupi na ang iba.

“You also know?” biglang tanong ni Matt. Natigilan ako at taas noong hinarap siya. Nakalimutan ko ng may kasama nga pala ako dito at hindi ao nagiisa. But his question, does that mean he also knew about the hidden cafeteria? Halos ngayon kasi ay wala ng estudyante ang nakakaalam nito.

I am lucky na may isang graduated student na nagsabi sa akin ng tungkol dito. I just don’t know who she is and where is she right now. Hindi ko kasi siya kilala, basta bigla na lamang niya akong nilapitan at sinabi ang tungkol dito.

Sa una hindi ako naniwala kasi hello? Kahit naman sino siguro kapag sinabihan nalang bigla ng isang hindi kakilalang tao tungkol sa ganung bagay parang ang hirap paniwalaan. But then I got curious so I checked it myself. Though hindi ko napuntahan kasi saktong may meeting pala ang mga directors kasama si Mrs. Medez that time. The moment she mentioned about the underground cafeteria, doon ko nakumpirma na tama ang sinabi nung babae.

Bakit sa likod ng bending machine? I also heard it when Mrs. Medez explained about how to get there. So I eavesdropped intentionally and by that very moment, I am lucky to know a secret my school has. At least sa apat na taon kong pananatili dito ay may sekreto na akong nalaman na hindi alam ng lahat.

“Yes! Eh ikaw? How did you know?” I asked him with my questioning look. My right brow rose while looking at him intently. Paano nga ba niya nalaman? But wait, kung sakaling nasa isa sa mga comfort room sa underground ang letter, does that mean that the person behind all of this also knew about some secrets this school has?

Pero ang tanong? Sino siya at bakit niya ito ginagawa?

“Someone told me about it and I just think na baka wala sa caf ang sulat at nasa baba. Kaya pumunta ako rito at magbabakasakaling makita ang sulat.” He explained. Tinitigan ko ang reaksyon ng kaniyang mukha na tila ba inaalam kung nagsasabi siya ng totoo o pawing kasinungalingan lamang.

But, I found nothing so I just nodded my head. Malay ko ba na baka mamaya siya pala ang culprit. But then, Matt belongs to my section so I guess hindi niya hahayaang may masaktan sa amin. Si Matt pa, he is our night and shining armor.

We are lucky to have him in our family.

“But I don’t know where it is, do you?”

I just point my finger at the direction of bending machines and spoke. “Diyan siguro.”

Tinignan niya ako at pinanliitan ng mata. I rolled my eyes and continued to push the first bending machine kaya ilang sandali pa ay tumulong na siya. Siguro ngayon hinahanap na kami sa labas, but we don’t care, as long as walang nangyayaring masama. Ang kailangan nalang namin ngayong gawin ay maalis ang mga vending machine na ito at makababa upang hanapin ang sulat na magtuturo sa amin kung nasaan si Daphne.

And I couldn’t wait that to happen.

*

Pawis na pawis kung binuksan ang halos kalawangin ng pintuan. Ilang sandali pa ay nagulat nalamang ako ng biglang nagbukasan ang mga ilaw. Napaatras pa ako sa takot na baka may tao sa loob at nang mapansin na may parating ay binuksan ang ilaw para patayin kami. But then when we started to take the stairs pababa, wala kaming nakita na kahit anino man lang.

Maliban na lamang sa mga sapot sa bawat gilid ng kisame. Ang style ng dinadaanan namin ay napakakipot na pati ang kisame ay abutin na ng aming ulo. Kailangan pa naming yumuko at sumiksik sa pinakagilid upang hindi masabitan ng ibang nakalawit na makakapal na sapot ng gagamba.

Akala ko ba dito nagmemeeting ang mga directors at principals? Bakit parang ang dumi naman ata dito? Hindi ba ito nalilinisan?

“Do you think this is the–“ before I could even finish talking, sumabad na agad siya.

“May nakita ka pa bang iba?” sarkastiko niyang saad. I fight the urge to roll my eyes, kahit na siya ang tagapagtanggol namin ay hindi parin mawawala ang katotohanang hindi siya anghel. Minsan talaga kahit pinapagtanggol namin ang isa’t isa ay hindi rin namin naiiwasang magaway.

Just like they said, ‘No one is perfect’. Nagkakaasaran at pikunin din kami minsan. But we never hurt each other.

“I just want to be sure, okay? Kalma!” I said but he just ignored it, I pouted. Sungit.

Maya maya pa ay narating na namin ay huling palapag ng hagdan kung saan panibagong pintuan na naman ang bumungad sa amin. But this time, maayos at malinis na ito, habang pababa kami ay pansin ko na palinis ng palinis ang paligid. Mamamalayan mo rin na unti unti nang lumuluwag hindi katulad kanina na talagang nauuntog na kami sa kisame.

Nagkatinginan kami ni Matt, tinanguan ko siya at inginuso ang pintuan. Umangat lamang ang kaniyang kilay at kumunot ang noo. Mukhang hindi niya ata naintindihan ang ibig kong sabihin.

“Aren’t boys supposed to be gentleman? Go, open the door for me, kanina pa ako ang nagbubukas ng mga pinto.” Utos ko sa kaniya saka muling itinuro ang pintuan. Hindi naman sa naduduwag akong buksan iyon dahil iniisip ko na baka mamaya may sumulpot na taong mananaksak nalang bigla, it’s just that I noticed na parang lagging ako ang nauuna sa lahat ng bagay.

“Aren’t girls supposed to be always first?” tanong niya pabalik. Nasapo ko na lamang ang aking noo at–

[End of Chapter 14 – Thank You