Bottle of Death

Chapter 15

#BoDChapter15

Grachell POV

“Aren’t girls supposed to be always first?” tanong niya pabalik. Nasapo ko na lamang ang aking noo at nagpasyang ako na ang magbukas ng pintuan.

I heave a deep sigh before I held the knob of the door. I twisted it and when it did, I opened the door widely so I can see if it’s safe to enter inside of the cafeteria or if it’s really a cafeteria. First thing I’ve noticed is the huge vase with flowers and the tiled carpeted floor. Kulay brown ang mga malalaking banga at black na furry naman ang carpet under the table and chairs. Another thing that caught my attention was the big screen in front of the huge rectangle sized table.

The projector is in the left hang table just one meter away from the first seat in the rectangle table kung saan umuupo ang pinakahead. I also caught the remote there and other important things that can be easily seen.

Ang arrangement ng mga upuan at ang layo ng mga ito ay tila ba isang salo salong nagaganap sa mga palasyo. They are in the position of one meter away from each comfortable chair. My jaw literally dropped upon seeing the view. Para akong imbitado sa isang salo salong magaganap sa palasyo kasama ang mga hari at reyna.

“Chell, this is not the right time for you to entertain yourself by checking out the whole place. Get a grip of yourself and go find the letter.”

Nagbalik ulirat ako sa biglang paninira ni Matt sa katahimikan at sa pagkaamaze ko. Sobra akong naaliw sa paglilibot ng tingin sa buong paligid na hindi ko na naalala kung ano nga ba talaga ang pakay namin dito. Ilang sandali pa bago ako kumilos at tinulungan si Matt na hanapin ang sulat.

I was about to enter the door near me, something that made me wonder what’s inside of that door, when suddenly out of nowhere Matt appeared right in front of my face that I shrieked because of shocked.

“No need to look for the letter, I already found it! Let’s go!” He said almost shouting and I just found myself dragged by him.

*

Joyce POV

Kanina pa namin hinahanap si Grachell at Matt ngunit hindi talaga namin sila mahanap. All of us here are already in our worried state for them. Paano kung may nangyari na pala sa kanilang masama na hindi namin napansin dahil busy kami sa paghahanap sa isang bagay na malabong mahanap?

“Where the hell did they go!?” bulalas ni Ms. Alfer na ikinabigla naming lahat. But even if I got shocked cause I heard her cuss, I couldn’t blame her. Sobrang nai-stress na nga siya sa pagreresolba ng tungkol sa kung sino man ang gumagawa nito sa amin tapos biglang may mawawala nalang sa amin bigla. I understand Ms. Alfer, isa siyang guro at nagaalala pa sa isang napakainosenteng bata na nadamay sa gulong ito tapos may dadagdag nanaman sa alalahanin niya.

Nakaupo kaming lahat sa mga upuan dahil sa pagud na nararamdaman matapos naming halughugin ang buong cafeteria pero wala kaming nahanap. Ngunit hindi ko maiwasang mailto. Ang sabi sa code na nasolve ni Grachell sa Science Laboratory ay, CR/Cafeteria/Letter.

At first I thought walang connections ang mga iyon since s***h ang ginamit. That means if someone use s***h it is either between the two, but the words are three? Kaya nang biglang tumakbo palabas si Dave na mukhang nakuha ang sagot ay doon ko lang din narealized ang ibig sabihin.

It implies this sentence, “The letter is on one of the Comfort Room in the cafeteria”. But I’m completely confused at this moment, we already looked of all the comfort rooms here but we found nothing. There are no traces of piece of paper that contained letters.

Nasaan ang sulat na sinasabing makikita sa isa sa mga cr ng cafeteria.

Gulong g**o na ako sa mga pangyayari. Posible kayang may malalim pa na ibig sabihin ang nais na ipinahihiwatig ng code? But then I couldn’t find words na may connections sa mga salitang iyon. Ang hirap ng intindihin, baka naman pinaglalaruan na lang kami ng gagong yun?

“I’m calling a police!” biglang sigaw ni Daivy at kitang kita ko naman ang mabilis na pagkilos ni Ms. Alfer. Nang mailabas ni Daivy ang kaniyang cellphone galing sa bulsa ay pahablot iyong kinuha ni Ms. Alfer at mabilisang in-off ang phone ni Daivy.

I was agape of what I just saw.

“The heck!? Ma’am, give me back my phone! I’m gonna report this bullshit! The police should know about this!” Daivy exclaimed and when she was about to move to get her phone back, Ms. Alfer shout and say something that left us all tongue-tied and can’t able to move.

“We’re all going to die if you did that! That fvcking idiot left grenades here in our campus that if he saw us use our phone to call cops!? Hinding hindi siya magdadalawang isip na pasabugin tayong lahat!” she shouted her throat out.

No one dares to move or to speak. Lahat kami nakatanga habang nakatingin sa kaniya. What she just said is enough to make our mouth shut. Sobrang tahimik na tanging ang pagikot ng ceiling fans sa taas na lamang ang naririnig namin. We are all drowning by our thoughts and emotions.

So that’s it? Kaya ba takot na takot siyang gumamit kami ng phone? Kaya ba ingat na ingat siya sa lahat ng kilos kasi alam niya ang posibilidad? Freaking asshole, that person is freakily smart! Well, that one is an insult. There’s no way I will honor that buffoon!

“So that explained….” I heard Christle whispered. It is as if she’s looking forward for this kind of things na may sasabihin si Ma’am tungkol sa isang bagay.

“Ma’am! I found the letter!” My eyes got big and I immediately stand up the moment I hear Grachell’s voice.

Nang lingunin ko ang likod ko ay kitang kita ko si Grachell na tumatakbo papalapit sa aming direksyon kaway kaway ang isang kulay pitch colored na envelop. And one thing I’m sure of, she have the letter! We can be able to know how we can save Daphne!

“For the fvcking sake of Potter! Where have you been for the couple of hours!? We’ve searched for you and Matt but then we have no idea where the two of you go!” Yuri exclaimed who look so worried and I must agree with him.

“Where did you get that?” biglang tanong ni Daivy. Her voice is so serious and when I laid my eyes at her, I saw her shrugged her shoulders. Her forehead creased while her right brow rose upon seeing the colored pitch envelope. Natigilan ang lahat at ramdam ko na iniintay nila ang pagsagot ni Grachell.

Chell on the other hand, she looks so confused. She even look back and when I followed her, I saw Matt approaching. Nakakibit balikat ito at ang magulong buhok na itim ay may ilan ilan pang sapot ng gagamba. I wonder where this two go dahilan kung bakit mukha silang naglinis ng isang bodega.

“We looked for it and found somewhere not so important to tell. Anyway, why don’t we open the envelope so we could save the kid immediately instead of knowing things that is not important to know?” saad niya sa napakakalmadong boses. Tila ba parang normal lang sa kaniya ang lahat, palibhasa easy-going person siya eh. Lahat ay nagagawan ng paraan, that’s Matt.

“Oo nga, bilisan na natin!” gatong ni Rodniel na mabilis namang sinangayunan ni Johan. Lumapit na rin si Christle kay Grachell na sinundan naman nina Yuri, Terrod, Prince at Gian.

“Open it.” Ms. Alfer commanded, Chell just rolled her eyes and opened the envelope, nakasealed pa ito kaya medyo natagalan pa ng konti. But when it was done…..I gasp and closed my eyes.

“s**t!!!” It was Grachell.

“Tangina!” si Gian.

“Oh God!” si Daivy.

I also heard Dave and Ms. Alfer gasp while Christle squealed of what they saw.

“The fvck!?” ani naman ni Prince.

 I also moved away so I wouldn’t be able to see the picture. Nang buksan kasi ni Chell ang envelope at inilabas ang isang picture ay bumungad sa amin ang isang halos naaagnas ng bangkay ng isang lalaki. Ang mas lalo pang nakapagpabaliktad ng aking sikmura ay ang malaking yupi sa mukha nito at wala ring saplot ang katawan.

Dahil napakalinaw ng kuha sa litrato ay kitang kita doon ang nagkalat na mga lamang loob at dugo sa sahig. Hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang isang asong gigil na gigil sa pagngabngab sa bahaging tiyanan ng lalaki.

“I-I’m going to p**e~” and right after Christle said that, she threw up. Hindi na niya napigilang masuka, Daivy followed her too while I focus myself not to throw up. Though kumukulo na talaga ang sikmura ko sa nasaksihan. Sobrang linaw ng camerang ginamit kaya napakalinaw ng litratong bumungad sa paningin namin!

Sinong tao ang makakayanang gawin ang ganoong klaseng bagay!? Mas masahol pa siya sa demonyo! People like him, kung lalaki man siya, deserve to die! Sila dapat ang namamatay ng maaga! I pity the man that was in the picture.

Paano kung may pamilya pa iyong tao na naghihintay sa kaniya na sobrang alalang alala na dahil hindi pa ito umuuwi.

Sa halip na makaramdam ng ibang emosyon, nanaig sa akin ang pandidiri, poot at matinding galit. Pumasok na rin sa isip ko ang isang bagay. What if that person and the person who killed Mary is only one person? Posible naman iyon di’ba? Ngunit ang ipinagtataka ko lang, bakit?

What have or we did for him to do such things? Ano ang nagtulak sa kaniyang gawin ang mga ganoong klaseng bagay na hindi makatao at labag sa batas moral? Kung ano man ang rason niya ay hindi iyon sapat na rason para basta niya iyong gawin na lamang.

“What the fvck is the meaning of this!” biglang bulalas ni Carlo na nakakuha ng atensyon naming lahat. Nahagip ng mata ko na nasa sahig na ang larawan at punit punit na ito. Someone shred it into pieces and I thank her or him for doing that.

“A-Ano yun, brad?” medyo kinakabahang tanong ni Terrod. Carlo give us all a look before handing us the black paper. Okay, kulay itim na itim siya na makintab. Kung titingnan ay mahahalata mo itong matigas na uri ng papel at ang ginamit na panulat ay kulay puti.

Kung hindi lamang pino at manipis ang pagkakasulat sa black paper malamang na napagkamalan ko na itong chalk. But I don’t mind about what was used to write the words written on the charcoal paper.

It says, Solve the letter below to save the squeaky mouse.

Address:

Sorry-to. Elf’s-like-entrails-notice-again Save-the-rat’s-entire-entrails-timorous.

nodnabA house raen at eht old tekramrepus site

Or better yet,

QWQFRGF IGXLT FTQK QZ ZIT GSE LXHTDQKTZ LOZT

Remember, the clock is moving so better to solve it quickly.

–The Reaper

“Putangina mo kung sino ka mang hayop ka!” hindi na napigilan pang magwala ni Johan. I remained looking at the letter. In this state, apaw apaw na ang pagkagulo ko. Hindi ko maintindihan ang mga pinapasolve niya. Ano bang tingin niya sa amin matatalino? Manghuhula?

“Who the hell can solve that piece of junk!?” Grachell exclaimed. I was drown by my deep thoughts, thinking of ways on how to solve this bullshit. But then, kahit na anong pilit kong magisip ng mga paraan para masolve o makuha ang ibig sabihin ng sulat ay hindi ko kaya. Walang pumapasok sa isip ko.

I look at them, but just like me, mukhang nalunod din sila sa kani-kanilang mga iniisip kung ano at paano makukuha ang ibig sabihin. Sa totoo lang, nakakatanga itong mga ginagawa namin. Kung hindi lang buhay ang kapalit nito ay una palang sumuko na ako. This is not that easy as what it sounds, kung titingnan palang hindi ko na makuha ang ibig sabihin ano pa kaya kung gagawin mo na?

Saka bakit wala man lang siyang binigay na clue kung paano isolve iyon? Bakit ba kasi hindi niya na lang basta sabihin kung nasaan si Daphne para mabilis nalang ang lahat? But then I know that I’ll be only fooling myself. Malamang na talagang hihirapan niya para hindi namin makaya at sumuko na lang.

Minsan talaga nakakatakot kung paano tumakbo ang utak ng ibang tao. Mamamalayan mo na lamang na nangyari na ang isang bagay na hindi mo inaasahan. Hindi inaasahang pagkakataon, hindi inaasahang pangyayari at higit sa lahat, hindi mo inaasahan ang taong gumawa nito.

Minsan, kung sino pa yung akala mo mapapagkatiwalaan, sila pa pala yung tatraydor sayo sa dulo. At sa tingin ko? Isa lang sa amin ang may kagagawan nito. I just look at the possible scenarios, like who done this? Kasi kung talagang wala sa amin ang gumagawa nito, paano niya nalalaman ang mga ginagawa namin?

Ms. Alfer mentioned that he can see us. Hindi niya sasabihin na nilabag namin dahil kusa nalang mangayayari ang hindi inaasahan. One thing I’m sure of, one of us is just playing around. At ang masakit dahil isa ang nagpapanggap at hindi nagpapakatotoo.

“Christle–“

[End of Chapter 15 – Thank You