Behind the Tide

CHAPTER: 5

Walang kasintahimik ang gabi sa resort. Tanging hampas ng alon sa pampang at tunog ng kuliglig ang maririnig sa paligid. Nasa veranda si Serena, nakasuot ng oversized na white robe mula sa spa, may hawak na baso ng wine. Pahapyaw niyang tinapik ang cellphone na wala pa ring reply mula kay Elio.

"Kahit isang emoji man lang, wala," bulong niya, sabay higop ng wine.

"Text mo, 'Hi. I saw you topless again. May I be excused?'" si Gello, biglang sumulpot mula sa likod, dala ang dalawang bowl ng ice cream. "O kaya, 'Hi Elio. Kamusta abs mo ngayong gabi?'"

"Tigilan mo nga ako," ani Serena pero halatang kinikilig. Tinanggap niya ang isa sa mga bowl.

"Alam mo, Serena, kung hindi mo siya i-text, ako na lang. Sayang naman yung katawan."

"Gello, gay ka."

"Exactly. So I can appreciate art."

---

Kinabukasan, tila kasabwat ang tadhana. Nakaplano ang spa day para sa buong pamilya—pero sa isang twist of fate, naiwan sa hot springs si Serena at Elio. Dahil may "spa mix-up," sabay silang nai-assign sa isang couples massage slot.

"Ay, sorry po, akala namin couple kayo," ani ng receptionist. "Pero hindi na po ito refundable."

Bago pa makatanggi si Serena, bigla na lang siyang hinila ni Gello papasok. "Sige na, girl. Spa is spa. This is the universe giving your hormones a chance."

---

Sa loob ng massage room, parehong naka-bathrobe sina Serena at Elio. Tahimik lang ang lalaki habang tinatanggal ang robe at dumapa sa massage bed. Napalunok si Serena.

Bakit parang may sariling slow motion ang paghubad niya?

Sumunod siya, pilit kalma. Pero nang nagsimula ang masahe, ayan na nga.

"Miss, masyado pong mabigat sa left side," ani Serena.

"Ma’am, di po ako ‘yung nagmamasahe. Si Sir Elio po ‘yan."

Nagkatinginan sila. "Sorry," bulong niya, habang naka-ngisi si Elio, bahagyang nag-blush.

"Okay lang. Mabigat daw ako, noted," sagot ni Elio.

---

Pagtapos ng masahe, habang papalabas sila ng spa area, biglang umambon. Tumakbo sila papunta sa open-air jacuzzi, at dahil wala nang ibang tao, doon sila pansamantalang nagtago.

"Masarap siguro dito kapag gabi," ani Serena, habang unti-unting naglalakad palapit sa jacuzzi.

"Try mo na ngayon," sagot ni Elio.

"Ano, mag-swimsuit pa ako?"

"Bakit pa? May bathrobe ka naman."

Tinawanan niya ito, pero si Elio, diretso sa jacuzzi. Nang lumingon siya pabalik, nakita niyang inalis ng lalaki ang robe at sumisid.

Serena blinked. "Lord, test ba 'to?"

Nang lumitaw si Elio, basang-basa, tumalsik ang tubig. "Mainit ang tubig, pero mas mainit ka." Tumawa siya.

"Ang corny mo!"

"Pero effective. Tignan mo, naka-smile ka."

---

Sa loob ng jacuzzi, napalapit nang napalapit si Serena kay Elio habang tumatagal.

"Hindi mo ba naisip na weird 'to? Na tayo?"

"Araw-araw."

"Pero andito ka pa rin."

"Kasi may gusto akong alamin."

"Ano?"

Lumingon si Elio. Malapit na malapit ang mukha nila sa isa’t isa. "Kung bakit, sa dami ng pwede kong iwasan, ikaw pa ang laging gusto kong lapitan."

Sandaling katahimikan. Bumilis ang pintig ng puso ni Serena. Pero bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto ng spa.

"Hoy! Anong ginagawa n’yo?!"

Si Sabrina.

---

Ang katahimikan ng gabi ay mabilis na nabasag ng isang matinis na boses.

"ANO 'TO?!"

Sabrina. Nakataas ang kilay, nakatayo sa gilid ng jacuzzi na parang reyna ng mga tsismis. Naka-silken robe siya na parang sinadya talagang maglakad doon na mukhang artista sa teleserye—pero ang tunay niyang intensyon ay malinaw: manira.

Biglang umurong si Serena sa gilid ni Elio, pero huli na. Ang mga basa nilang katawan, ang pawis sa noo ni Elio, at ang hindi mapigilang titig ni Serena sa abs nitong literal na may sariling storyline—lahat 'yun ay nagsisigaw ng isang bagay:

May nangyayari.

"S-Sabrina... hindi mo naiintindihan—"

"Ah, 'di ko naiintindihan? Seryoso ka, Ate? Ang fiancé mo, nasa kabilang villa, nagpaplano ng engagement party. Tapos ikaw, nagja-jacuzzi party dito sa kawawang houseboy natin?"

"Hindi siya kawawa," sabat ni Serena. "At wala kang karapatang—"

"Ako? Walang karapatang ano? Magsabi ng totoo?" Sabrina crossed her arms. "Or baka selos lang 'to, kasi alam mong sa simula pa lang, ako ang unang nakapansin kay Elio."

Elio cleared his throat. "Kung gusto niyo po, aalis na lang ako."

Pareho silang napalingon kay Elio. Basa pa rin ang buhok nito, tumutulo ang tubig sa leeg niya pababa sa kanyang dibdib—at parang slow-mo ang lahat kay Serena. Napalunok siya. Tapos napansin niyang si Sabrina rin... napalunok.

Oh no.

"Hindi ka aalis," sabay nilang sabi.

Nagkatinginan silang magkapatid. The audacity.

"Girls, please," Elio said, trying to calm the brewing storm.

Pero hindi pa tapos si Sabrina. "So totoo nga, no? May gusto ka sa kanya."

Serena didn’t answer.

Sabrina smirked. "Well, ang bilis mo namang magpalit ng taste. From business-class fiancé to houseboy deluxe."

"At least totoo siya," mariing sabi ni Serena.

Tahimik. Tapos may sumingit na tunog—grrrrkkk.

SFX: Sabrina’s slipper, nadulas sa gilid ng jacuzzi.

"AY—!"

PLUUUSHHHH!

Biglang lumagpak si Sabrina sa tubig. Ang kanyang silken robe ay parang naging pang-sink drama. Tumalsik ang tubig papunta sa mukha ni Elio.

Nagkatinginan silang dalawa ni Serena—at sabay-sabay silang napatawa.

"HUWAG KAYONG TUMAWA!" sigaw ni Sabrina habang pilit inaangat ang sarili mula sa jacuzzi. "Nadulas lang ako!"

"Oo nga naman," ani Serena, nanginginig sa kakatawa. "Hindi ka naman talaga nag-e-effort sumali sa private bonding moment namin, 'di ba?"

"BONDING?!"

"Oo. As in, may chemistry."

Hindi na nakatiis si Elio. Tumalikod siya, sumubsob sa tuwalya sa bench at pinigilan ang sariling matawa. Pero kulang. Nadulas rin siya.

THUD!

Serena: "ELIO?!"

Sabrina: "KARMA!"

---

May kung anong mainit at mapanuksong katahimikan sa loob ng mansion kinabukasan. Ang mga kurtina ay bahagyang nakabukas, hinahayaang pumasok ang sinag ng araw, pero parang may nakatagong lihim sa bawat liwanag na bumabagsak sa sahig.

Serena, suot ang kanyang pinakapaboritong off-shoulder na blouse na palihim niyang itinabi para sa mga pagkakataong hindi niya maipaliwanag—tumambad sa kusina para kunwaring uminom lang ng kape. Pero sa totoo lang, inaabangan niyang lumitaw ang isang taong alam niyang magpapagulo sa kanyang umaga.

"Morning, Ma’am Serena," bati ni Gello, ang kanyang sarkastikong best friend na kararating lang galing jogging. Pawisan, pero mukhang fresh pa rin na parang hindi hinihingal.

"Good morning, Gell. May nakita ka bang multo sa hallway?"

"Wala. Pero baka mamaya, magmumulto na yung hormones mo kung hindi ka magpakawala kay Kuya Elio," sabay irap nito habang umiinom ng tubig diretso sa bote.

"Tumigil ka nga," bulong ni Serena habang pinipilit itago ang ngiting hindi mapigilan.

At parang eksaktong cue sa isang pelikula, bumukas ang likod na pinto. Doon, sa sinag ng araw, nakatayo si Elio—nakasuot ng hapit na puting sando at gray na jogging pants. Basa ang buhok, halatang bagong paligo, at may hawak na basang tuwalya sa balikat. Parang slow motion.

"Good morning po," casual niyang bati.

Tumikhim si Gello. "Well, well, well. Kung hindi ba naman ako pinaglalaruan ng tadhana."

Hindi kumibo si Serena. Nagkibit-balikat lang siya, pero pulang-pula ang pisngi. Pumunta siya sa ref para kunwari’y may hanapin, pero ang totoo’y para lang umiwas sa direktang titig ni Elio na parang alam ang lahat ng iniisip niya.

Paglingon niya, nakita niyang pinupunasan ni Elio ang pawis sa leeg gamit ang tuwalya. At habang ginagawa ito, tumaas ang sando niya… at, Diyos ko, bakat na bakat ang V-line.

"PUTA KA—este, Puto maya!" napasigaw si Serena, sabay hawak sa dibdib. "Naalala ko lang yung merienda."

"Hindi pa po tanghalian, Ma’am," sabi ni Elio, halatang nagpipigil ng ngiti.

"O baka naman ang gusto mong kainin ay... ibang puto," sabat ni Gello na parang hindi na kayang pigilan ang sarili.

Napahagikhik si Elio habang umiiling. "Magluluto lang po ako."

Tumalikod siya at nagtungo sa stove. Ngunit bago pa man siya makaalis nang tuluyan, dumaan siya kay Serena at bahagyang bumaba ang boses.

"May natirang lemon juice sa fridge. Masarap 'yun sa umaga."

Hindi maintindihan ni Serena kung bakit parang ang simpleng linyang iyon ay may doble-diin. Kasi ilang araw na ang nakalipas mula sa tinaguriang “gray pants at lemonade incident,” at hindi niya alam kung iniinsulto siya nito o… pinaaalala lang ang napakasenswal na araw na ‘yon.

Pagkalabas ni Elio ng kusina, napasandal si Serena sa counter.

"Sabi ko naman sa’yo, girl. That man is not just protein and bone. He is danger wrapped in thirst," bulong ni Gello habang nagsusubo ng grapes.

"Tumigil ka nga," sagot ni Serena. Pero sa totoo lang, hindi rin siya makatanggi.

Later That Day…

Pagkatapos ng tanghalian, habang lahat ay tahimik sa kani-kaniyang kwarto, lumabas si Serena para maglakad-lakad sa garden. Hindi niya alam kung anong hinahanap niya—hangin, kapayapaan, o baka si Elio lang talaga.

Napadaan siya sa lumang fountain. Ang tubig ay tila may sariling ritmo, at sa gilid nito, may nakaupo—si Elio. Nakapikit, parang may iniisip nang malalim.

Hindi siya nagsalita. Umupo siya sa kabilang bahagi ng fountain at tumitig din sa tubig.

"May mga lugar talaga na kahit tahimik, maingay pa rin," bulong niya.

Dumilat si Elio. Tumitig sa kanya. Hindi siya ngumiti, pero may lambing sa kanyang mga mata.

"Minsan 'yung pinakatahimik, sila ang may pinakamaraming gustong isigaw," sagot nito.

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Mabagal. Malalim. Walang salita, pero parang may sinisigaw ang puso nila.

Biglang umihip ang malakas na hangin. Napalapit si Serena nang bahagya dahil sa lamig. Napansin ito ni Elio. Hinubad niya ang suot na jacket at ipinatong sa balikat ni Serena. Hindi na siya tumanggi.

"Hindi mo na kailangang magpanggap sa akin," bulong niya. "Hindi kita huhusgahan."

"Eh paano kung ako ang huhusgahan mo?" balik niya. "Dahil babae ako, tapos ikaw… ikaw ay—"

"House boy lang?" putol ni Elio, ngumiting matalim. "Baka hindi mo alam, Ma’am Serena, mas maraming kayamanang hindi nakikita sa titulo."

Natahimik siya. Hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa kaba. Kasi may ibang tono ang sinabi nito. Parang may tinatago.

At bago pa niya makuhang itanong, narinig nila ang kaluskos mula sa likod ng halamanan.

Biglang may sumulpot na paparazzi! May hawak na camera. At mukhang may kinuhanan.

"Hoy! Sino ka?!" sigaw ni Serena.

Pero mabilis itong tumakbo. Si Elio, agad na tumayo at hinabol ito, maliksing parang sanay sa ganitong mga eksena. Naiwan si Serena, naguguluhan, nanginginig, at natatakot.

Bumalik si Elio makalipas ang ilang minuto. Wala na ang lalaki. Pero may nahulog na camera memory card.

"Anong ginagawa ng paparazzi sa private resort?" tanong ni Serena, ninenerbyos.

"Baka may gustong pasabugin na isyu," sagot ni Elio. "At baka hindi lang tayo ang target."

Tahimik silang dalawa.

"I need to find out who sent him," bulong ni Elio. "Baka... may mas malalim pa itong pinagmumulan."

At habang palayo si Elio, hawak ang memory card, naiwan si Serena na parang bumalik sa tanong na kinatatakutan niyang sagutin:

Sino ka ba talaga, Elio?

---

Sa kalagitnaan ng gabi, habang tulog ang buong resort at tanging alon lamang ang maririnig sa labas, dahan-dahang bumangon si Serena mula sa kanyang kama. Hindi siya mapakali. Hindi dahil sa kaba sa kasal, kundi sa isang matinding tanong na tumitibok sa kanyang utak: Sino talaga si Elio?

Naka-nightgown lang siya, ang manipis na tela'y halos dumikit sa kanyang balat habang naglakad siya palabas ng kwarto, patungo sa garden. Doon niya unang nakita si Elio, shirtless, pawisan, at tila isang eksena sa telenovela. Hindi na maalis sa isip niya ang itsura nitong pinagpapawisan habang nagtatahip ng kahoy. Hindi na rin maalis sa balat niya ang kiliting naiiwan ng tingin nito.

Sa may garden, naupo siya sa isang malapad na silya. Tiningala niya ang langit at pilit nilalabanan ang tensyon sa kanyang dibdib. Hanggang sa marinig niya ang mga yabag mula sa likod.

"Miss Serena?"

Agad siyang lumingon. Si Elio nga. Nakasuot ito ng simpleng puting sando at boxers. Medyo gulo ang buhok, halatang bagong gising.

"Hindi ka pa natutulog?" tanong nito, ang boses pa'y paos at mababa. Nakakakilabot sa gabi.

"Hindi rin ikaw, ah," sagot niya, bahagyang kinagat ang labi habang pinagmamasdan siya.

"May narinig akong kaluskos. Na-curious lang ako."

Nagkatitigan sila. Ilang segundo lang iyon, pero tila huminto ang oras. Saka siya tumingin palayo, kunwari'y malamig.

"Hindi ka pa ba natutulog kasi iniisip mo rin ako?" pabirong tanong ni Serena, sinabayan ng kindat.

Napakamot si Elio. "Baka po kayo ang iniisip ko."

BOOM. Parang sumabog ang puso ni Serena. Hindi niya alam kung seryoso ba ito o nagbibiro lang. Pero ang pagkakatingin nito sa kanya, diretso, tapat, at may konting... init?

"Naglalakad lang ako para makalanghap ng hangin," sabi niya, sabay tayo. Pero pagkabangon niya, nadulas siya nang bahagya sa damuhan. Nahulog ang isang tsinelas.

Agad siyang sinalo ni Elio.

Hindi siya agad nakatayo. Nasa bisig na siya nito. Magkadikit ang katawan nila. Nararamdaman niya ang init ng balat nito sa kanyang braso. Ang kanyang dibdib, halos dumidikit na sa dibdib nito. Ang mukha nila, iilang pulgada lang ang layo.

"Ingat ka naman, Miss Serena," bulong nito.

Miss Serena. Pero iba ang tunog ngayon. Parang mas... pribado. Mas personal.

Hindi niya namalayang napapikit siya ng bahagya. At si Elio... tila lalapit pa.

"Ahem!"

Nagulat sila pareho. Si Gello, nakatayo sa may veranda, naka-robe at may dalang cup ng hot choco.

"Talagang may midnight rendezvous kayo, ha? Grabe kayo, parang teleserye sa GMA," sabi ni Gello sabay irap.

Agad na kumalas si Serena mula sa yakap ni Elio. "Wala 'to, Gell! Nadulas lang ako."

"Ay oo naman. Nadulas. Tapos sinalo ka. Tapos nagkatitigan. Tapos—"

"Gello!"

"Okay na! Naintindihan ko na. Ako na lang pala ang out of place dito. Baka gusto niyong dalhan ko na rin kayo ng kama?"

Napahagikhik si Elio, pero hindi na siya nagsalita. Tumango lang at naglakad palayo.

Si Serena naman ay napatingin kay Gello. "Hindi mo talaga ako papabayaan, no?"

"Girl, ako ang guardian angel mo. But also, I ship you. Hard."

Napailing si Serena pero hindi mapigilan ang ngiti. Sa loob-loob niya, kahit saglit lang, kahit di pa niya maintindihan ang lahat—may kakaiba talagang hatak si Elio sa kanya. At alam niyang hindi siya lang ang nakakapansin noon.

Pagbalik niya sa kwarto, humiga siya at tinakpan ang mukha ng unan. Napapikit siya—at ang huling imahe sa kanyang isipan ay ang mga mata ni Elio. Mga matang puno ng sikreto. At pagnanasa.

---

Pagkabukas ng pinto ng veranda, sinalubong agad si Serena ng ihip ng malamig na hangin mula sa dagat—sapat para paalalahanan siyang manipis ang suot niyang silk robe.

At oo, naroon si Elio.

Walang saplot na pang-itaas.

Muling may hawak na kutsilyo, nagtatadtad ng mangga at sumisinghot ng hangin na para bang may hinahanap sa paligid. Kung isang pelikula ang buhay niya, ito ‘yong eksenang slow motion habang tinatamaan ng buwan ang katawan ng bidang lalaki.

"Okay. That’s it. Universe, bakit ganyan ka?" bulong ni Serena sa sarili, pinilit panatilihin ang dignidad habang dahan-dahang lumapit.

“Hindi mo naman kailangan magtago,” ani Elio nang hindi man lang lumilingon. “Nakikita kita sa salamin ng baso.”

Oh? Ganoon na ba ka-clear ang baso ngayon?

“Hindi ako nagtatago,” sagot niya, kunwaring kalmado. “I just… felt like walking. Ikaw? Nagmamangga ka ba sa dis-oras ng gabi?”

“Hindi ba’t ikaw ang may gusto nito kagabi? Mangga na may bagoong. Nilista ko sa grocery.”

Napakagat labi si Serena. Bakit ba ang attentive nito?

Sumandal siya sa poste ng veranda at nag-obserba.

Elio, sa puting linen pants lang, ay parang painting. Hindi lang dahil gwapo ito—kundi dahil may lalim ang bawat galaw. Tahimik. Tumpak. Parang may sarili itong mundo, at tuwing nasa paligid siya, sinasadyang ni Elio na huwag siyang lubusang pansinin. At doon siya mas lalong nababaliw.

"Alam mo," ani Serena, sinubukang gawing casual ang tono, "ikaw lang ang house boy na nakakaalala ng cravings ng amo."

"Hindi ako house boy mo."

Napalunok siya. Diretso ang titig ni Elio sa kanya ngayon.

"Technically," aniya, pilit ngumiti, "kasama ka sa staff."

“Technically, hindi ako dapat nakatingin sa'yo nang ganyan.”

Muling bumagal ang mundo.

“Ganoon mo ba ako tinitingnan?”

Hindi sumagot si Elio, pero ang mga mata nito, dumako sa kanyang mga hita. Mabilis. Mapanganib. Matalim.

At napagtanto ni Serena—nalimutan niyang may slit pala ang kanyang silk robe.

Ngayon, wala na siyang ibang pananggalang kundi ang maliit na short-shorts at camisole na halos transparent kapag tinamaan ng liwanag mula sa moonlight.

“Ay—” tinakpan niya agad ang slit ng robe at napailing. “Okay. That’s it. Magbibihis ako.”

"‘Wag," aniya.

Natigilan si Serena. Hindi niya in-expect 'yon. Diretso. Walang pasakalye. Para bang... hiniling ni Elio, hindi bilang tauhan—kundi bilang lalaki.

“Bakit?” mahinang tanong niya.

“Sayang ang bagoong.”

Napahalakhak si Serena. “That was… the worst pickup line I’ve ever heard.”

Tumalikod si Elio, ngumiti, at naglakad papasok ng kitchen. “Hindi naman ako nanliligaw.”

“Hindi mo kailangan.” she muttered.

“Anong sabi mo?”

“Wala!” sigaw niya, agad sumunod sa kusina.

---

Sa loob ng maliit na open kitchen ng resort villa, inilatag ni Elio ang platito ng hiniwang mangga, may katabing maliit na bowl ng homemade bagoong, na mukhang sineryoso niyang niluto mismo.

"Nilagyan ko ng sili. Gusto mong maanghang, ‘di ba?" aniya.

Tumingin si Serena, kunwa’y neutral pa rin.

“Sinusubaybayan mo rin pala ang spice tolerance ko?”

"Narinig ko lang noong isang araw na galit ka sa walang lasa.”

Nagkibit-balikat siya. “Impressive. Pero hindi ibig sabihin ay—”

Kinain ni Elio ang unang piraso ng mangga, kinagat ito nang may bagoong at lahat, sabay titig sa kanya.

At doon na siya nabuwag.

Diyos ko, paano naging sexy ang pagkain ng mangga?

Naglakad siya palapit. “Baka ako naman ang tikim.”

Inabot ni Elio ang kutsara, pero bago pa niya ito abutin, may pilyong ngiti ang umusbong sa mga labi ng lalaki.

“Inaabot ko lang kung kaya mong kainin gamit ang kamay.”

"Excuse me?" Napataas ang kilay niya.

"Try mo. Kagat lang." Kumuha si Elio ng isang piraso ng mangga at inilapit sa kanyang bibig.

Ngunit hindi lang basta pag-abot.

Hinawakan ni Elio ang platito, dumiretso sa kanya, at halos magkadikit na ang mukha nila.

Mabango ang hininga nito. Mainit ang balat. At ‘yong kamay nitong may hawak ng mangga—tumatapat sa mismong labi ni Serena.

Napakagat siya ng labi. “You’re enjoying this too much.”

“Hindi mo pa nga natitikman.”

Tumikhim si Serena, at sa isang iglap, kinagat niya ang mangga mula sa kamay ni Elio—kasabay ng pagkadulas ng sauce sa gilid ng kanyang bibig.

“Oh,” aniya. “Maasim.”

“Mainit.”

“Huh?”

Ngunit ang tinutukoy pala ni Elio ay ang pagdampi ng hinlalaki nito sa gilid ng kanyang labi—hinahaplos ang natirang bagoong, at dahan-dahang inaalis iyon.

Hindi ito bastos. Hindi rin siya bastos.

Pero may gumapang na kiliti mula sa kanyang batok pababa sa tiyan.

At dahil hindi na siya makahinga nang maayos…

"Okay!" sigaw ni Serena, sabay atras. “Enough. I need… I need water. Or ice. Or a bucket of self-control.”

Tumawa si Elio, mahina, pero genuine. “Sorry. Baka kasi hindi ka na makatulog.”

"You're right," aniya. "Kasi baka mamaya, 'pag pinikit ko ang mata ko… mangga ang makita ko. Pero ikaw ang may hawak."

"At ano ang gagawin mo?"

"Baka magising ako na may cravings na hindi na kayang bilhin ng pera."

---

Hindi niya alam kung paano niya natapos ang gabi.

Pero isa lang ang malinaw.

Elio wasn't just dangerous because of what he was hiding.

He was dangerous because of what he made her feel.

And if this kept going...

Hindi na niya kakayaning lumayo.