Heartless Angel

Chapter #3: Surprise Visit

III: Surprise Visit

Wednesday 9:34 am

Bumaba na ng sasakyan si Jon simula nung huminto ito sa loob ng malawak na garahe ng Villa. Narating na niya ngayon ang tinutuluyang Villa ng kanyang kapatid na matatagpuan sa Tarlac. Isinukbit niya sa balikat ang bag na kanyang dinala, samantalang ang ilang bagahe niya'y naiwan sa loob ng sasakyan. Ipinaubaya na niya sa kanyang driver ang ilang gamit lalo na’t alam niyang mahina ang kanyang katawan.

After two days of preparations, he finally made up his mind to visit his brother immediately. Napag-alaman niyang nakuwi na ito kahapon sa sariling Villa, kaya't nagmadali siyang bumisita sa kapatid. Mabilis siyang bumaba ng sasakyan, kaagad niyang nilanghap ang sariwang hangin.

Sabik siyang makita na ang kanyang kuya, subalit di' niya malaman kung abala ba ito sapagkat hindi siya sinalubong sa kanyang pagdating. Sinubukan na niyang maglakad, pinagmasdan niya ang makulay na harding nasa harap lamang ng garahe.

Nag-ikot ikot siya sa harap ng malaking bahay. Malawak ito at talagang magandang pagmasdan. May mga maliliit ding sculptures na lalong nagpaganda sa estilo ng hardin. Ang mga bulaklak ay tila hindi nanggaling sa Pilipinas, marahil ay mamahaling halaman ito na nagmula pa sa ibang bansa. Kilala niya ang kanyang kapatid, mahilig sa pamimili lalo na kung mga mapapakinabangan ang gamit na ipapan-display sa bahay nito.

"Sa laki ng Villa na'to, wala man lang bang nagbabantay kahit sa harap lamang ng bahay?" Napag-isip isip niya.

Nakita niyang abala pa ang kanyang driver sa paglalabas ng kanyang mga pasalubong at bagahe na naiwan sa loob ng sasakyan. Nagpaalam muna siya sa sariling driver bago tumungo sa ibang direkyon. Sinimulan na niyang maglakad at tumungo sa loob ng bahay upang hanapin ang kapatid.

…

Napadaan na siya sa Sala at maging sa malinis na kusina ng bahay, pero ni' isang tao ay wala pa rin siyang nakita. Nakaramdan siya ng pagod sa haba ng kanyang inikot ikot sa hardin, hanggang sa makarating sa kusina.

Alam niya sa sarili na talagang mahina ang kanyang resistensya, lalo na't dumagdag pa ang biglaang pagkadiskobre sa kanyang walang lunas na karamdaman. Dahil sa paghahanap sa nakatatandang kapatid, hindi man niya napansin ang mga makukulay na antigong naka-display lamang sa malawak na sala ng bahay. Maging ang mga mamahaling painting na nakasabit sa itaas na pader nito, ang tanging napasok sa kanyang isipan ay ang di’ mahanap na kapatid.

Umupo siya nang makita ang silya sa tabi ng hapagkainan. Kinuha niya ang telepono sa kanyang bulsa at sinubukang tawagan ang kapatid. Hindi niya ma-contact nakakatandang kapatid, kaya't minabuti na lamang niyang hindi pilitin ang sarili na tawagan itong muli.

Huminga siya ng malalim at kaagad na ipinikit ang kanyang mga mata. Nang mga sandaling iyon, iniisip niyang baka abala ang kanyang kuya at tuluyang nakalimutan ang kanyang pagbisita.

…

Bang! Bang...

(O.O)?

Napadilat ang kanyang mga mata nang marinig ang mahinang pagputok na iyon. Nagtaka siya dahil hindi ganoon kalakas ang magkasunod na putok ng baril. Tumayo siya't sinubukang iproseso ang mga nangyayari. Totoo bang narinig niya iyon? Baka naman guni-guni niya lamang dahil sa pagod, napag- isip isip niya sa sarili. Subalit, di’ niya kayang hindi isipin ang narinig.

Kung sa labas nangyari ang putukan na 'yun, siguradong malakas at maririnig maging sa kalapit bahayan. Papaanong...

Napayuko siya, iniisip ang mga posibleng nangyayari sa lugar na kinatatayuan.

"What if— there is a basement in here? Si k-kuya..." Nakaramdam siya ng kaba.

Dali- dali siyang kumilos upang hanapin ang basement ng bahay. Alam niyang dito lamang sa loob ng Villa nangyari ang posibleng putukan. Kulob at mula sa tagong lugar ang tunog na narinig, kaya't sigurado siyang tama ang kanyang hinala. At sigurado din siyang totoo ang lahat na narinig.

"Is it possible that there's a basement in here? At, saan ba madalas matatagpuan ang mga basement?" Tanong niya sa sarili. Palingon lingon siya sa bawat sahig at gusali na kanyang nadadaanan.

Iniisip niyang baka may mga sekretong pinto sa gusali ng malaking bahay. He suddenly stopped, his eyes have widened when he realized the answer. He immediately runs towards the place between the living room and the kitchen. And he was flattered to see such a door attached to the floor, which is located near in the storage room of the kitchen.

He opened it, and then he suddenly entered the basement without thinking of something. He used the ladder, which is made of wood, to reach the inner room of that place. Totoong nagpadalos siya sa naging desisyon, kaya't ganun na lamang ang kanyang ikinagulat nang marating niya ang pinakalooban ng madilim na basement. Sinubukan niyang huminga ng malalim.

At that time, he wasn't sure if it is really a real basement. It's kinda big and dark, like a huge garage in the park. He stopped for a while, trying to figure out something. But...

“It was actually dark. I can't clearly see anything.”

He tried to calm himself but he started to can't breathe normally. Everything was hard for him to feel, even his feet was trembling. He can’t move his hands to touch his frozen feet, he was completely hopeless that time.

Bang!

That was a loud shut, he heard screams after that. His eyes could not stop blinking after that. He felt this tense inside him. In his whole life, he never felt such incredible fear, even in his mission during his job as a private investigator. He can’t stop thinking about his brother’s situation. For him, danger was everywhere during that time.

Brother...

He really wanted to yell that word, but he can't make any sounds from his weak throat. And then, he started to feel his sweats, running from head to neck. He knew he's not completely afraid. But— he's truly nervous to see something, and to discover such inhumane behavior.

"B-brother!" He managed to speak, but not enough to be heard. He stepped forward, trying to continue his wicked journey.

Nagawa na niyang mahanap ang posibleng kinaroroonan ng kanyang kapatid, aatras pa ba siya at susuko na lang kaagad? Paano kung may nangyayaring masama sa lugar na ‘to? Unti unti ay nararamdaman na niyang nanghihina ang kanyang buong katawan, lalong lalo na ang kanyang mga binti. At sigurado siyang anumang oras ay didilim na ang kanyang paningin.

Inaalala pa niya ang kapatid kahit nahihirapan na ang kanyang sariling katawan. Para siyang bulati na gumagapang kahit walang paa o binti, ganyan ang kanyang sitwasyon ng mga oras na iyon. Kahit ganun, hindi parin siya huminto sa pagalakad.

Hindi niya maaninaw ang buong paligid, iniisip nga niya kung basement ba ang lugar na napasukan niya. Nakakarinig siya ng ilang patak ng tubig sa kung saan, marahil nasa madilim na tunnel siya. Sa isang mahabang tunnel na walang liwanag sapagkat nasa underground ang lugar.

…

After few minutes of walking, his feet can still step on ground. But his breathing became unusual. Sinubukan niyang tingnan ng maigi ang harapan, at sa di' kalayuan ay may nakikita na siyang mga liwanag.

Mga ilaw subalit hindi ganoon kaliwanag sa kanyang paningin, at malayo pa rin ito sa kanyang kinaroroonan. Wala siyang ibang naiisip ng mga oras na iyon, kundi malampasan ang sakit na nagsisimula ng magparamdam sa kanyang dibdib. Ano mang sandali ay aatakitihin na siya ng kanyang sakit. At baka marahil ay iyon na ang magiging huling sandali kapag hindi na nagrespond at nakayanan ng kanyang katawan ang lahat...

He walked as fast as he could. And he felt his weight, his body became harder to carry on. Humawak siya sa malapit na pader nang unti unting nakakakita na siya mula sa dilim. Malapit na siya sa liwanag kaya't nagagawa na niyang makakita kahit papaano.

Napahinto siya sa paglalakad nung may tumutok ng nakakasilaw na liwanag sa kanyang mga mata. Napapikit siya, sigurado siyang may taong nakapansin sa kanya kaya't kaagad siyang inilawan. Nakaramdam siya ng pag-asa, pag asang marahil ay may magliligtas sa kanya.

Hindi naalis ang liwanag, nakatutuk pa rin ito sa kanya. At lalo siyang nanghina at nahilo ng mga oras na iyon. Kahit ganun ang kalagayan niya, narinig at naramdaman pa rin niya ang mga taong papalapit sa kanyang kinatatayuan. May naririnig din siyang mga tinig na mahirap maintindihan dahil sa sitwasyon niya.

And in that moment, he struggled to breathe normally. He wasn't sure what to do because nothing comes to his mind. He can't even think properly. Kinakabahan siya at totoo 'yun, ni’ hindi na niya maramdaman ang sariling binti.

And aside from that, he can't hold his own body any more.....

His body fell on the ground. His sight was slowly fading. But— before he lost his consciousness, he felt those hands are holding him to grab him immediately.

All was unclear, and truly difficult to feel...

Why? Why do I have to be weak at all the times? I can’t even help myself, how can I suppose to help others if I am hopeless? Somebody, anybody…

Help me!

“K-kuya…” Ito ang huling salita na lumabas sa kanyang bibig bago siya tuluyang nawalan ng malay.