TWENTY-THREE
Nakatulog ako nang hindi ko namalayan kanina. Siguro sa sobrang pagod ko kaiiyak. Nagising akong narito na sa silid namin ngunit wala akong naabutang kasama. Saglit pa akong nahiga at napatingin sa kisameng aking tinitingala.
Lahat ba talaga ng bagay ay may dahilan? Pero wala naman akong makitang rason sa mga dahilan ko bukod sa kailangan ng anak ko ng tulong. At si Lance lang ang taong malalapitan ko. Ginamit ko siya pero ginamit niya rin ako. Kumbaga patas lang kami. Mas nakikita nga lang ang ebidensiya ng kagagahan ko.
Pero ang dalawang taong importante sa akin ang alam kong masasaktan dahil sa kasinungalingan ko. Gustuhin ko mang maging masaya para sa bagong buhay na nabubuo sa loob ko, ginigising pa rin talaga ako ng konsiyensiya ko. Maganda man ang dahilan o hindi,
