“Amarah.” Tawag sa akin ni Mimi. Nasa isang milktea stall na kami. Kaming dalawa lang ang magkasama sa isang lamesa dahil gusto nya raw akong makausap muna ng masinsinan.
Muli kong tinapunan ng tingin ang kabilang table kung nasaan ang dalawa. Gusto ko sanang matawa nang makita ang kabadong ngiti ni Kuya pero agad ko rin yung pinigilan at binigyan sya ng blankong tingin.
Nang ibalik ko ang atensyon kay Mimi ay agad akong napaiwas ng tingin. Hindi ko maiwasang hindi mapangiti ng palihim dahil sa itsura na ngayon. Pakiramdam ko ay iiyak sya anumang oras.
“Amarah, please, don’t tell this to anyone.” Saad nya, magiyak-ngiyak pa. Nagpipigil sa tawa kong binawi ang aking kamay mula sa pagkakahawak nya.
“Akala ko ba nasasaktan ka pa?” Tanong ko sa kanya, pilit pinagtutunog seryoso ang aking
