Prologue
Tokyo's P.O.V:
“Oh Mr. Lee..”
“I'm coming Angela..”
I immediately cover Angela’s mouth as her moan gets louder while I continue to thrust behind her back. When we both finally explode ay pareho kaming hingal at nag tagal sa ganoong posisyon bago ko naisipang humiwalay sa kaniya. I could tell she’s really exhausted as her legs are shaking kaya nauna na akong mag hugas ng kamay at ng aking proud junior.
“Please secure your seatbelts. Within 30 minutes we're about to land Narita Airport.”
I should go back now but..
“Hey Angela, are you okay?”
“Yes Mr. Lee. Kahit less than 10 minutes lang 'yun ay napagod ako however I can manage so don't worry.” She smiles at me, giving me an assurance that she's okay.
“You should go ahead Mr. Lee. I'll tidy this place first.”
“Sure?”
“Yes bago pa tayo madakip.”
“Alright then. Thank you. You were great.”
Bago tuluyang lumabas ay binigyan ko ulit ng isang halik si Angela. Mabuti nalang at konti ang pasahero sa business class at halos tulog pa ang lahat. Pagkabalik sa upuan ay inayos ko kaagad ang seatbelt ko at uminom ng tubig. Hindi rin nag tagal ay lumabas si Angela, looking fresh as if nothing happened inside the toilet room. She glances then smiles at me showing her perfect set of teeth before heading back to her work. Narinig ko ring tinanong siya ng isa sa mga kasamahan niya kung saan siya nag punta which made me chuckle.
I didn't sleep during the flight ‘cause I had to work but Angela kept giving me signal that's why I had to renew my mile high club membership and at the same time to have a break from my busy schedule.
Within an hour ay narating namin ang airport. I wink at Angela before exiting the aircraft then after the temperature check, immigration, etc. ay nag madali na ako para kunin ang aking luggage ngunit may tumawag sa aking pangalan. At first hindi ko pa siya namukhaan dahil naka face mask siya pero nang makalapit ay nakilala ko na si Brian, ang head ng security/assistant namin dito sa Japan. Binigyan niya rin ako kaagad ng face mask at alcohol.
“Welcome back Sir Tokyo.”
“Ayan ka na naman sa Sir mo. Brian, we're the same age so just chill.”
“Okay Tokyo.”
“See. Hindi naman mahirap tawagin ako sa aking pangalan lang. Teka Brian, kukunin ko lang ang gamit ko.”
“No need. Pinakuha ko na sa mga tauhan ko. Utos sa'kin ng mama mo na ihatid ka kaagad sa hotel.”
“Hotel? Why?”
“14 Days Quarantine.”
“Really?”
“Yes.”
Gusto ko mang makita kaagad sila mama at papa ngunit kailangan kong sumunod sa protocol lalo na't galing ako sa labas ng Japan. Isa sa mga hotel nila papa ang ginawang quarantine facility kaya doon din nila ako dinala. Of course, I’m staying in a suite and to my surprise mas nauna pa pala ang gamit ko kesa sa akin.
“Parating na rin ang mag te-testing sa'yo. Tawagan mo nalang ako kung may kailangan ka pa.”
“Yeah, sure Brian. Hey, can I ask why my parents agreed with the government to make this branch a quarantine facility? May bayad ba 'to from the government?”
“Hindi ko alam Tokyo.”
“What about our employees here?”
“Nilipat muna sila sa iba't ibang branch ng hotel. Iilan lang ang natira ditong staff natin. Halos mga nasa medical field ang pansamantalang nandito.”
“I see.”
Bagama’t wala na kaming pag uusapan pa kung kaya’t nag paalam na si Brian at naiwan akong mag isa rito sa suite.
“Damn this virus. Panira ng mga plano.”
After an hour of rest, naligo muna ako’t kumain. Hindi rin nag tagal ay may nag do-doorbell na which I assume ang mag te-test sa akin if I have the virus or none. Sana wala. They ask few questions regarding my health, places I've visited for the past weeks, ailments, etc. Then after the Q&A they perform the test.
“We'll let you know the results by tomorrow, Mr. Lee. For now, you have to stay here for 14 days and let us know if you encounter any of these symptoms.”
Inabot sa akin ng doctor ang isang pamphlet at binigyan niya rin ako ng contact numbers mag mula sa hospital hanggang sa mangongolekta ng aking basura. Marami din siyang bilin bago tuluyang umalis.
“s**t!”
Hindi ko maiwasang mapamura. Bukod sa pag tatrabaho, anong gagawin ko rito within 2 weeks? Naisipan ko sanang tawagan si Amber para kumustahin pero baka galit na galit sa akin ang babaeng 'yun dahil pinakuha ko siya sa kaniyang ex. So, instead of calling Amber, I call Jonah.
“Hello Jonah, si Tokyo 'to.”
“O, Tokyo. What's up?”
“I'm fine. Good mood ka ata.”
Instead of answering me, I hear him chuckling from the other line. This bastard, malamang lagpas pa sa cloud nine ang kaniyang kasiyahan.
“Nagkabalikan na ba kayo?”
“No. Not yet.”
“Not yet huh? Well, you better treat her right this time. I'm serious. I don't want her hurting again.”
“Same here. I don't want to hurt her again and this time I won't go away.”
“Good. Good luck then.”
“Thanks Tokyo.”
Pagkababa ng tawag ay nag simula na rin akong mag trabaho. At least I know Amber's okay. Bigla rin akong napangiti ng may sumagi sa aking isipan.
“Well Amber might get hurt again though this time with pleasure.”
Jonah changed according to Amber so it's not impossible that something might really happen between the two. My dirty thoughts got cut off when the phone suddenly rings.
“Hello?”
“Anak!” Umiiyak na tawag sa akin ni mama sa kabilang linya kaya naman hindi ko maiwasang mag alala.
“Ma, why are you crying? May nangyari ba kay Papa?”
“No no. Okay lang ang Papa mo. Nalulungkot lang ako kasi wala ka rito.”
Muling iyak ni mama. Phew! I thought something happened to Papa. Pinatahan ko si Mama sa kaniyang pag iyak at nang okay na siya ay saka kami nag patuloy sa pag uusap.
“Kumusta ang test mo, anak?”
“Bukas ko pa po malalaman. I'll let you know as soon as possible.”
“Okay ka naman ba? May masakit ba sa'yo? Oh my god, I can't bear na pati ikaw ay magkasakit.”
“Ma, easy. Stop crying. I'm perfectly fine.”
“Huwag mong pababayaan ang sarili mo, anak. Hindi mo pa nga kami nabibigyan ng apo.”
“Huh? Anong connection?”
“Anak, may sakit na sa puso ang Papa mo. Hindi ka na rin bumabata. Kailan mo ba kami bibigyan ng apo?”
“Ma, kung apo lang naman ang gusto ninyo I can give you one or even dozens.”
“No no no Tokyo, not only that. Aside sa apo, gusto rin namin ng manugang. Kailan ka ba mag aasawa na anak? Gusto namin bago man kami mawala ng Papa mo sa mundong ito ay may maipakilala ka sa’min. Ayaw din naming iwan ka na mag isa. Do you understand me, Tokyo?”
What the hell?
“Ma, you must be tired. You should sleep. It's past 11:00 PM.”
“Hindi ako pagod..”
“Bye. Love you.”
“Tokyo Lee! Hindi..”
Ibinaba ko kaagad ang telepono kahit nag sasalita pa si Mama sabay tanggal ng chord para hindi na siya makatawag pa ulit. Ini-off ko rin ang cellphone ko dahil tatawag 'yun sa cellpone ko panigurado saka ako bumalik ng kama at ipinag patuloy ang pag tatrabaho. Tambak man ng emails at files ang binabasa ko ngunit walang nag si-sink sa aking utak.
“Ako? Mag papakasal? No way.”
I shake my head as I can't imagine myself getting married. I understand the point of my parents but it's just that marriage is not my thing and marriage will just ruin my happy life. I have everything I need and want. Kung meron man kulang sa buhay ko ngayon ‘yun ay ang kasama rito sa suite. Nasanay na kasi akong may kasama simula ng lumipat si Amber sa aking condo unit.
As I look at the clock, it’s already past 12 midnight. I force myself to work because some needs urgent reply and action. I guess my whole quarantine days will be a Work-from-Hotel scenario. After an hour and a half of replying and reviewing, that's the time I decided to stop and call it a night.