UNWANTED CHILD (TAGALOG)

Chapter 16

WARNING: This chapter contains sensitive scene and only for mature readers. Expect grammatical errors, Spelling and typos.

MATURE CONTENT!

READ AT YOUR OWN RISK!

Twin's POV

" Dada bakit hindi natin sabihin kay nanay ang nangyari sa iyo?" ani ni Alex.

" Alex, it's not the perfect time to tell your mom, ayaw kung masaktan siya sa dinami rami ng pinag dadaanan niya baka hindi na niya kakayanin ang lahat, ayaw kung nakikita siyang nasasaktan." wika ni dada Alfred.

" Tama si dada Alex, marami pang pinagdaanan si nanay, ayaw ko rin lage siya nakikitang umiiyak, kung kaya hayaan nalang muna natin na mag pagaling si dada, alam kung malalagpasan ni dada itong pag subok para sa kanya." wika ni Allen.

" Paanu kung hindi mo kakayanin dada?"paanu po kami?" saad namanni Alex.

" Alex will you please! shut your mouth,! hindi iyan mga salita na iyan ang kailangan ni dada,." galit na wika ni Allen

" Don't worry twins, whatever happens I will make sure na isecure ang future niyo, lalo na ang nanay niyo." saad ni dada Alfred.

" Dada don't say like that, para tuloy namamaalam ka na sa amin niyan." malungkot na wika ni Allen.

" Handa na ako kung anu man ang kahihinatnan ko mga anak, may edad na ako, at bata pa ang nanay niyo, she can find another man na mas bata at mag papaligaya sa kanya, baka hindi ko kakayanin ang sitwasyon mga anak stage 4 cancer at wala na kahit gamutin pa, kahit ubusin ko pa ang pera ko dito mamamatay at mamatay din ako, I only have two months twins gustohin ko man pero kailangan mawala ako ng mas malayo sa nanay niyo, ayaw kung makita siyang umiiyak dahil sa lungkot." saad ni dada hindi ko namalayan na lumandas na pala ang luha sa aking mga mata, ayaw ko pa mawala si dada ayaw kung magpatuloy ng aking buhay ng hindi ko siya kasama. Kahit sinabi ni nanay na hindi siya ang tunay naming ama, siya pa rin ang pipiliin ko kung sakaling lumantad ang tunay kung ama.

" No dada, hindi ko kakayanin, hindi namin kakayanin kung maaga kang mawala sa amin, kaya mag pakatatag po kayo dada lumaban ka, para sa

amin please!" saad ko.

" Allen tama na naiiyak na rin ako." saad ni Alex.

" Shhhh susubukan ko mga anak, tama na muna ang drama, nandito na tayo sa hospital." saad ni dada.

Dumating na kami sa hospital kung saan dito kami pinalipat ng doctor upang ituloy ang gamutan ni dada, si Alex ngayon ang umalalay kay dada, ako naman sa mga gamit namin, si dada ay may stage 4 cancer, hindi na masiyadong pinaliwanag ng doctor sa amin at masyado pa daw kaming bata, sinabi rin ni dada sa doctor na hindi na namin kailangan malaman, basta ang sabi ng doctor namana daw ito ni dada sa kanyang mga magulang, ito rin kasi ang family doctor nila dada, isa pa sila ang nag mamay ari ng hospital na iyon, isa si dada sa mga investors.

nasa silid na kami kung saan dito kami mananatili ng dalawang buwan, walang araw o gabi na hindi namin ipinag dasal ang kagalingan ni dada. Hindi alam ni nanay ang mga nangyari, ayaw rin ni dada na malaman ni nanay dahil ayaw niya itong makitang malungkot.

" Allen, sa susunod na linggo na maoperahan si dada." ani ni Alex.

Tumango na lamang ako, oras oras simula noong pag kadating namin dito, nasa loob lang ako ng chapel, kung lalabas man ako ng chapel diretso sa silid ni dada, salitan kami ni Alex, humihiling ng pangalawang buhay, na sana may miracle para kay dada.

Minsan napapahagulhol kami ni Alex ngunit patago, dahil naririnig namin namimilipit na sa sakit si dada, humihingi kami ng kapatawaran sa itaas sa lahat ng kasalanana namin, at humihiling na bigyan pa ng panibagong buhay si dada. Nasa chapel pa rin ako, ilang araw na rin kaming hindi kumakain ng maayos, wala kaming ganang kumain dahil sa mga nangyayari sa paligid namin.

Bukas na pala ang operasyon ni dada kung kaya nasa chapel kami ni Alex ngayon, nag babakasakali na pag bibigyan ng itaas ang aming hiling, ayaw namin mawala ang dada. Nag hahanda na ang mga nurses at doctors para sa operasyon, sad to say wala nang pamilya ang dada kami nalang ang tinuturing niyang pamilya,kaya ito kami ng kambal ko kahit subrang nahihirapan sa aming nasaksihan ngunit ayaw namin ipakita ito sa kanya sapagkat ayaw kung nakikita niyang nahihirapan kami at mararamdaman niya na kinakaawaan namin siya, baka lalong bibigay ang katawan ni dada.

" Alex naiisip mo ba ang naiisip ko?"tanong ko kay Alex.

" Allen baka magalit si dada." saad ni Alex.

" Hayaan mo na, kailangan malaman ni nanay ang sitwasyon ni dada, hindi pwedeng mawala si dada na hindi malalaman ni nanay. Kailangan ngayon ni dada ng karamay at kailangan niya si nanay Alex." saad ni Allen.

" S sige Allen." mangiyak ngiyak na wika ni Alex.

Agad namin tinawagan si nanay, at laking gulat namin may humahagulhol sa aming likuran.

" N nanay!" sabay naming nabanggit ni Alex.

" B bakit niyo itinago ito sa akin mga anak?" tanong ni nanay.

" P paanu niyo po nalaman nay." tanung ni Alex.

" Hindi na mahalaga kung paanu ko nalaman, gusto ko rin malaman kung bakit niyo inilihim ito sa akin." galit na sambit ni nanay.

" N nay, s si dada po ang nag sabi na wag sabihin sa inyo, dahil ayaw po niya kayong makikitang malungkot kapag makita niyo po siyang ganoon ang kalagayan niya." malungkot lung saad ko kay nanay.

" Nay patawad po, hindi namin ginusto na ilihim sa inyo ang lahat." saad ni Alex.

" Bukas na po siya ooperahan nay.'"saad ko.

Palingo lingo lang si nanay, lumapit kami sa kanya at niyakap namin siya, hindi maiwasan na mapahagulhol si nanay, halos nilakad na niya ang altar ng chapel na nakaluhod sa pag mamakaawa sa itaas na bigyan ng pangalawang buhay si dada Alfred, naaawa kami kay nanay, si dada lang ang taong minahal niya, kahit madalas niya kaming mapagtaasan ng boses mahal na mahal pa rin namin si nanay. Nasa silid kami ngayon kung saan nakaratay ang dada, si nanay naman tumigil sa pag iyak pag pasok nanin sa silid, dumeritso siya sa kama kung saan nakahiga ang dada, tulog ito kung kaya nayakap ito ni nanay, kanina lang narinig namin namilipit sa sakit ang dada ngunit ilang saglit pa ay nakatulog na ito, dahil siguro sa gamot na itinurok sa kanya ng mga doctor.

Si nanay inaasikaso si dada, alagang alaga niya ito, pinapalitan ng damit pinipunasan nililutuan at kung anu ano pa.

"Mga anak?" tawag ng nanay sa aming mag kakapatid, agad naman namin dinaluhan ang kanyang pag tawag sa amin.

"Hindi ko alam kung paanu ko sasabihin sa inyo, ngunit kailangan nating mag pakatatag, dahil sa ganitong sitwasyon hindi natin alam ang kahihinatnan nito mga anak." saad ni nanay na walang tigil ang pag dausdos ng luha sa kanyang mga mata.

" Nay! bakit kailangan mangyayari ito, kung sino pa ang mabait, mapag mahal at maalaga siya pa ang kailangan mawala," maluha luhang Saad ng kambal kung si Alex.

Niyakap kami ng nanay ng mahigpit, ilang saglit pang pumasok na ang mga doctor para ilipat na si dada sa operating room. Kami naman dumiretso sa chapel ng ospital upang ipagdasal ang kaligtasan ng aming ama. Nakikita ko at naririnig ang humahagulhol na boses ni nanay. Ganoon din po ang kakambal kung si Alex. nilapitan ko si nanay at niyakap siya ng mahigpit.

Allen's realization

" Ang buhay ay hiram lamang natin sa itaas, galing tayo sa putik at babalik sa putik. Kung kaya maging mabuting tao tayo habang tayo ay nabubuhay sa mundong ito. Maikli lamang po ang buhay, ika nga ng karamihan kahit anong ingat ang gagawin natin kung oras na natin hanggang doon nalang talaga ang kapalaran natin"