Third Person’s POV/narrator
May naramdamang tao si Natalie na lumuhod rin pero umiyak lang siya ng umiyak at hindi niya ito pinansin.
“Tahan na Natalie.”
Napatingin si Natalie sa nagsalita.
“Alexander..”
Niyakap ni Alexander si Natalie.
“Shh.. iiyak mo lang. Nasaksihan ko lahat ng nangyari at sa tingin ko, he doesn’t deserve those precious tears kung ganun ganun ka lang niyang iiwan.” Sabi ni Alexander.
Mas lalong napaiyak si Natalie at yumakap na rin pabalik kay Alexander dahil alam niyang kailangan niya talaga ng karamay.
“Ang sakit eh.. Hindi man lang siya nagpaliwanag ng maayos.. hindi ko alam kung anong mali eh okay naman kami nung mga nakaraang araw..”
“Alam ko..” sabi ni Alexander habang hinahaplos ang likod ni Natalie.
Sa mga sumunod na araw, patuloy na nagluksa ang puso
