Nagtama ang mga paningin nila. Ang kanya puno ng pag-aalinlangan at takot. Ang dito naman ay salat sa anumang emosyon at sinlamig ng mga tubig sa North Pole. Maya-maya pa ay isang malapad na ngiti ang pumunit sa matiim na pagkakalapat ng mga labi nito.
“You’re so gullible, Charie,” iiling-iling na wika nito. “Let’s have dinner. Naririnig ko na ang mga yabag ni Aling Bebe. Malamang ay handa na ang pagkain.”
Ilang segundo siyang napatitig lang dito. Bahagya nang lumuwag ang paghinga niya ngayong batid na niyang hindi ito seryoso talaga sa banta nito. Gayunpaman, malinaw sa kanya na ni katiting man lang ay hindi ito kinakabahan sa maari niyang gawin sa sandaling natapos na ang dalawang buwang palugit na ibinigay ni Mother Violy na balak nitong samantalahin. Patunay na kahit katiting
