Mahabang katahimikan na naman ang namagitan sa aming dalawa, habang siya ay pinaglalaruan ang kamay kong hawak niya. Ramdam naming dalawa ang hampas ng malamig na hangin sa balat namin. Ilang saglit pa, nagsalita na ulit siya.
“Si . . . Jasper.”
Bigla akong kinabahan nang marinig ko ang pangalan niya. Hindi ako sumagot. Hinintay ko ang susunod na sasabihin niya.
“Kalimutan mo na siya.” Natawa ako nang mahina pero nakaramdam ako ng matinding kalungkutan sa puso ko. “Bakit ka natawa?”
“Para naman kasing ang dali lang ng ipinapagawa mo, e.”
“Hindi naman mismo si Jasper ‘yung kakalimutan mo. Gusto ko lang . . . makalimutan mo na mahal mo siya para hindi ka na masaktan.”
“Kuya—”
“Please, huwag mo na akong i-kuya. Noon ko pa sinabi sa ‘yo ‘yan, e.”
Natawa ulit ako nang mahina.
“Okay
