Maaga akong umalis sa kwarto ni Arkin at bumalik sa aking kwarto nang magising sa tabi nito.
Naiiyak ako sa saya at lungkot na nararamdaman habang tinatahak ang daan pabalik sa aking kwarto.
“Aradelle, saan ka nanggaling?” tanong ni Sister Jasmine pagpasok ko sa kwarto.
“Naglakad-lakad,” walang gana kong sagot.
“Aradelle, yong totoo!”
Tumigil ako at tumingin rito, “Binabalak ko ang pagpatay kay Devon. Ayos na ba?”
“Aradelle, pakiusap, tama na,” iiling-iling na sabi nito.
“Pasensiya na pero wala akong ibang hangad kundi ang bagong Tibeto at ang tanging paraan ay mawala si Devon. Wag kang mag-alala, sasama naman ako rito para matapos na ang lahat,”
“Aradelle,”
“Pagod na ako, at ito ang ikabubuti ng lahat. Sige na, umalis ka na,” sabi ko.
Nagbihis ako ng damit pangmadre pagtapos na
