Twisted Affection

SIXTEEN

Zairon looked at me with disbelief. "What? But–”

I cut him off. "I lied, Zairon. I thought maybe you'd feel a slight sliver of responsibility, but it seems you're not interested. So, there's no baby, and there never was."

His expression shifted from confusion. "Why would you lie about something like that?"

I smirked, bitterness lacing my words. "Just returning the favor. You rejected the idea of being a father, so I rejected the idea of burdening you with it." I keep myself calm upang hindi niya alam na nagsisinungaling lang ako.

He took a step back. “No, let me check you. Malalaman ko kung meron o wala. Doctor ako, I can tell.”

Bigla akong napaatras at kinabahan. “Don't bother checking me dahil hindi ako buntis.. I’m not pregnant, Zairon.”Mariin kong saad. He remained silent, his eyes searching mine for the truth. I could see a mix of emotions crossing his face—confusion, frustration, and perhaps a hint of regret. Kusang umiwas ang tingin ko. Tiningnan na lamang ang mga bahay sa likod dahil nadi-distract na ako sa paraan ng pagtingin niya.

Hindi parin siya kumikibo at parang inobserbahan bawat parte ng katawan ko. He’s not convinced based on his expression. Ano pa ba ang gusto niyang mangyari? Pinagtabuyan na niya kahit hindi pa na fo-form ang baby ng maayos sa loob ng tiyan ko tapos ngayon ay hahanapin niya?

"So, are you satisfied now? You've said your piece. I hope you have a great life, Zairon," I added, turning away from him.

Hindi ko maiwasang makaramdam ng lungkot. I knew I had made the right choice. I couldn't trust someone who had shown such indifference and lack of empathy. It was time for me to face the challenges ahead on my own terms.

“Wait, Laurene!”

Hinila ko agad ang kamay ko nang hawakan niya ako. “Ano ba?! Don't touch me!”

“No, No..” Naiiling niyang sabi. “I'm not going to believe you. Buntis ka ‘di ba? Buntis ka.” Parang sigurado niya pang sambit. “I noticed the symptoms of your pregnancy when I was in your apartment. Alam ko, Laurene dahil doctor ako.”

Naglapat ang labi ko. Peste, paano ko siya matatakbuhan ngayon? Bakit ba kasi doctor ‘to?

Napapikit ako at nag consume ng idea kung paano ko siya malulusutan. Kailangan kong lumayo sa kaniya dahil baka kawawa lang rin ako. Baka kung diyan na ako dumedepende sa presensiya niya ay babalik na naman ang pinagsasabi niya. Hindi ko maatim na marinig pa iyon. Masyadong masakit at baka hindi ko na talaga kakayanin.

“Zairon,” bumukas ang mata ko at tiningnan siya. “You already rejected the baby two weeks ago kaya dahil sa stress ko ay nakunan ako. I told you na highly risk ang pagbubuntis ko pero wala kang pakialam,” Uminit ang sulok ng mata ko, hindi ko alam kung bakit ang bilis kong umiyak ngayon dahil siguro sa pagbubuntis ko pero nakakatulong ‘to para hindi na niya ako lalapitan uli.

“Ang lamig mo sa gabing iyon, sa tingin mo ba.. Makaka survive pa ako kung ganoon ka magsalita sa akin?” Tangina, bakit parang hindi na ‘to acting? Why is my heart aching? I'm hurting.

“S-so, the baby..” lumunok siya.“Our baby is gone?” Garalgal niyang tanong. Mabilis akong nakonsensiya nang makita kong naging malambot ang expresyon niya. Umiwas agad ako ng tingin dahil ayoko ng bawiin pa ang sinabi ko at pinunasan na lamang ang mga luhang sa tingin koy totoo na.

Napasapo siya sa mukha at napayuko nalang ako nang mabilis niyang pinunasan ang luhang kumawala sa mata niya. “I-Im sorry.. I'm sorry, Laurene. Hindi ko inaasahang ganito ang mangyayari. Hindi ko sana.. hindi ko alam.. wala akong alam sa sinabi–” Pinutol niya ang sinabi niya at nakita ko nalang na kumawala ang galit sa kaniyang mata. “I never expected that he would do this to me.”

Nagtataka na ako. Anong sinasabi niya?

He looked at me and his eyes red and puffy, and approached. “Are you okay now? Where do you live here? Ihahatid na kita.” Namumungay ang kaniyang mata at masyado na siyang emosyonal ngayon.

“I can take care of myself. Umuwi ka na.” I insisted, trying to hold back my emotions. I couldn't handle being with him now. What if I accidentally spilled the truth?

Umiling siya ng parang bata. “No, I will make sure na makakauwi ka. Hindi kita pababayaang bumyahe mag isa.”

Nagtitimpi akong hindi siya masigawan. Hindi ko talaga siya kayang makasama ngayon. Dahil baka, masabi ko pa ang totoo. I made up my mind, I won't tell him that I'm still pregnant.

“Zairon, please. Ayokong makasama ka. Naiintindihan mo ba ‘yon? Makinig ka naman!” Tumaas na boses ko dahil sa frustration. Why is he so forceful? I don't need him, I don't need his care.

“Hindi mo ba ako kayang patawarin o gusto mo lang talagang makasama si Zaiden? Ano bang meron siya na wala ako? Magkamukha naman kami, Laurene.” Sabi niya sabay hawak sa dalawang balikat ko.

Kumirot ang puso ko sa sinabi niya. "Hindi mo ako mahal, kagaya ng nararamdaman mo kay Zaiden?" Tinanong niya, at ramdam ko ang pait ng kanyang salita sa aking puso.

"Iba ang nararamdaman ko para sa'yo kaysa sa kapatid mo." Sagot ko.

“Tell me, paanong iba? Magkamukha naman kami ‘ah, hindi mo parin ba ako kayang mahalin? You can just pretend that I'm him.” Nasasaktan niyang wika. “I can do whatever he can. Lahat ng kilos niya, lahat ng paborito niya, expresyon at ugali ay alam ko dahil minsan rin akong pumalit sa kaniya. I can be Zaiden if you ask me to, Laurene.. just please, let me stay with you.” Naluluha niyang dagdag at kinuha ang dalawang kamay upang halikan niya iyon ng paulit-ulit.

Napaiwas ako ng tingin dahil nanlalabo ang mata ko. Hindi ko siya kayang makasama at makita dahil pinipigilan ko ang damdamin ko. Nararamdaman ko kasing ibang-iba na ang nararamdaman ko sa kaniya at ayokong mas lumalim pa ‘to. Hindi ko pa siya kilala at natatakot akong baka magkamali na naman ako.

“Hindi ganoon iyon.. hindi pwede.. hindi mo pwedeng gawin iyon dahil kahit anong gawin mo ay may kaibahan kayo. You can impersonate him but you can't be like him.” tugon ko at kinuha ang aking kamay mula sa pagkakahawak niya.

Naglapat ang kaniyang labi at inangat niya ang kaniyang mukha sabay hinga ng napakalalim.

“Yes, of course I can’t,” He faced me with his emotional eyes. “Lahat ng mga bagay ay nasa kaniya na. Magkamukha nga kami pero mas nangingibabaw parin siya. Hindi ko siya kayang tapatan at kahit kailan ay siya parin ang sa puso mo. Akala ko, ako na. Nagkakamali pala ako.”

"Hindi ganoon ang punto ko!"

“Tsk, it’s the same! You can't love me because you are still stuck with him." Bigla niyang sinabi nang may galit sa kanyang mga mata.

"Ano bang hindi mo maintindihan?Hindi ba't sinasabi ko sa'yo na iba ang nararamdaman ko kay Zaiden? Hindi mo siya pwedeng palitan kahit na anong gawin mo. Hindi mo siya kayang maging kapalit kahit gaano mo subukan maging katulad niya." Kasi iba naman ang gusto sa mahal eh, Zaiden is my ideal man, I'm obsessed with him because he helped me back then but my heart now is racing because of you. Ibang-iba sa nararamdaman ko sa kaniya ngayon at sa'yo.

"Can't you see that I'm just taking a chance? Hindi mo ba naiintindihan na ginagawa ko ito para lang mapansin mo ako? Para lang makita mo ako at hindi si Zaiden?" Tila nanghihina niyang sambit at kumakabog sa sakit ang puso ko nang nagiging mapungay ulit ang kaniyang abong mata.

“Z-zairon..” wala akong maisagot.

“Oo, nagkamali ako! Inagaw ko ang atensiyon mo sa kaniya. Pero, Laurene.. wala ba talaga? Kahit man lang kunti?” Nawala na ang lamig na bumabalot palagi sa buong pagkatao niya at ibang Zairon na naman ang nakita ko. Hindi naman siya ganito noon pero dahil sa pag iwas ko ay nagbabago siya at mas nagiging vulnerable na hindi ko inaasahang ipakita niya sa’kin.

I swallowed and just looked at his shoulder. I couldn't even look at him properly.

“Wala,” Nanlambot ang balikat niya. “Wala akong nararamdaman para sa'yo, Zairon kahit kunti.. pabayaan mo na ako.” sabay tingin ko sa kaniyang mata.

His shoulders slumped, defeated. "I thought... I thought there was a chance. I was willing to try and make things right. I wanted to be there for you," he confessed and his voice strained with emotion.

I remained firm, though my heart ached at his sincerity. "You made your choice, and I made mine. I can't go back now."

He looked at me with pleading eyes and a desperation evident in his voice. “Please. I know I messed up, but I can change. I can be the person you need. Give me another chance. Laurene.” Kinuha niya ang kamay ko at kulang nalang ay lumuhod siya.

I took a deep breath at nilalabanan ang sariling emosyon."Zairon, trust is easily broken and not easily repaired. You've hurt me deeply. I can't just forget everything and trust you again."

Napasapo siya sa kaniyang mukha at bumulong. “Ngayon ko lang naranasang magmakaawa sa isang babae, ngayon ko lang ako gumawa ng katangahan dahil nagustuhan na kita. At akala ko na kapag mabubuntis ka, may chance na akong lumapit sa'yo palagi. Hindi pala..”

Yumuko siya at nilalaro ang cap na hawak niya kanina pa bago niya ako tiningnan. “Gumagawa ako ng paraan para mapasa akin kana pero palpak rin pala dahil sinira niya. Siya palagi ang sumisira..”

Hindi ako sumagot at iniisip ang mga binabanggit niya at doon ko pa napagtanto ang gusto niyang ibig sabihin.

“Anong gusto mong sabihin ngayon? Na sinadya mo akong buntisin?”

Ngumiti siya ng mapait at wala man lang akong nakitang pagsisisi roon. “Oo, sinadya ko. Baka kasi.. mahalin rin mo rin ako kung may anak na tayo.”

My lips parted in shock. “You manipulate me again?”

“If that's the only way–” sinampal ko siya.

“Sumusubra ka na! You wanted me to be pregnant but you rejected it? What's wrong with your brain asshole?!” Galit kong mura sa kaniyang mukha. Tinulak ko siya dahil mas ayokong hawakan niya ako. Mas lumalaki ang galit ko.

Hindi niya pinansin ang sampal ko at tinitigan lang ako ng mariin. “I will never say anything like that, Laurene. I planned this all along and you accused me that I rejected the baby? Sabi mo kilala mo na ang kambal ko ‘di ba? Bakit hindi mo man lang masabi ang kaibahan?!” Natuod ako sa kinatatayuan ko. Umigting ang panga niya. “You love the wrong man, Laurene. I'm his twin but I know him more than you do. Hindi mo pa kilala si Zaiden.”

I was taken aback but I tried to take courage na ipaglaban si Zaiden dahil alam kong hindi siya gano’n. He can't say something like that. “Do you think I will believe that? Mas maniniwala pa akong ikaw ang nagsabi nun kaysa sa kaniya.”

Inis niyang ginulo ang buhok niya at namumulang bumaling sa akin. “Of course, you knew him.. You knew him already. Bakit pa ba ako magsasabi kung hindi mo naman pala ako paniwalaan?”

“Dahil minsan mo na akong niloloko, Zairon,” Napatigil siya at napaiwas ng tingin. “Kaya huwag mo akong sisihin kung hindi kita paniwalaan ngayon!”

Tumalikod ako at tumakbo palayo sa kaniya. Hindi ko kayang paniwalaan na masasabi ni Zaiden iyon sa akin. Hindi ganoon ang pagkakilala ko sa kaniya. Hindi ko siya kayang paniwalaan. Pero paano nga kung siya ‘yon? Paano kung nagsasabi siya ng totoo?

Huminto ako nang makapasok ako sa may kanto at lumingon kung saan ako nanggaling. Guminhawa ang dibdib ko nang hindi siya sumunod.

Nag dadalawang isip na ako sa mga desisyon ko. Bakit ba kasi ang gulo ng dinanas ko? Wala bang mas madali pa rito?

I swallowed hard, glancing at the unknown number on my ringing phone. Curiosity got the better of me, and I answered.

“Hello?”

“It's Zaiden.”

“Prof, bakit ka napatawag?”

“Nandiyan ba si Zairon?” Lumunok ako at hindi agad makasagot. “You better leave him alone.”

“P-prof?”

“Laurenestine, leave him alone and please, don't inform him about your pregnancy.”

“Bakit po?”

“Just follow what I say, Laurenestine. Mas makakabuti ito sa'yo. Para sa pamilya at anak mo.”

“Kung ganoon, ikaw ang kausap ko sa cafe?” Nag iisip nalang ako na sasabihin niyang hindi dahil kampante akong hindi siya sa iyon pero bumabagabag ang mga naririnig ko kay Zairon at sinasabi ni Professor ngayon.

“Yes, I'm the one who talked to you and I want you to leave him alone.”