Enslaved by the Island (Marahuyo Island 2) R-18

GINALAW KO ang tali upang mas pabilisin ang takbo ng kabayong sinasakyan ko ngayon. Hindi ko matanggap na matapos ang tapat kong pagsisilbi sa isla ay hindi ako ang mapipiling lider? I pour my soul into serving this island faithfully. Pero nakukulangan pa sila sa kakayahan ko? They think Gazpar obtained the qualities of a leader? Leading with no mercy? “Leoncio!” sigaw ni Cipriano habang nakasakay sa kanyang kabayo at hindi na ako maabutan. “Slow down! The prisoners are on their mandatory walk today.” Binagalan ko ang patakbo sa kabayo at hinila ang tali nung marinig ko na sa kalagitnaan ng gubat ang tunog ng mga kadena. Cipriano pulled the horse’s reins. “Lumampas na tayo ng boundaries, this is already the dungeon area.” I know. I am not dumb. Hindi naman ito ang unang beses na pumunta ako rito. “Who is currently in charge in this area?” baling ko kay Cipriano. “Don Pablo, pero si Bartolome ang nag-aalaga at nagbabantay sa mga priso. Kasama ang mga tauhan niya.” He paused and glanced at the area where the sound of the chains was attracting noise. “There are batches doing their mandatory walk. Dumadami na ang mga priso…” “Let’s go,” tamad kong aya ngayong mukhang nawalan na rin akong ganang mangabayo. I tugged the reins of the horse so it would move. Sumunod naman sa akin si Cipriano, ngunit mukhang nagkamali kami ng daan lalo pa nung makita ko ang pagsalubong sa amin ng mga bihag na may dalawang linya at mahaba. Their arms were cuffed, and the chains were entangled with each other. “Bartolome,” bati ni Cipriano kaya napahinto sila, pinahinto ang mga bihag habang kami naman ay bumagal ang takbo ng sinasakyang kabayo. “We were just wandering around. Is today the mandatory walk of the prisoners?” he obviously asked. “Magandang hapon sa inyo. Ngayong araw nga, Cipriano. Ito na ang huling batch, patapos na rin naman kami lalo pa at hindi na kami magtatagal dahil malapit ng gumabi.” While they were busy talking, my eyes went to check the prisoners. Hinahanap ng mga mata ko si Cyrus, kung nandito ba siya o maaaring tapos na. I moved my horse forward, but I guess he is not with this batch. A woman who is wearing a long white dress with her hands are cuffed in front of her caught my attention. Napatingala siya sa akin at sinalubong ang malamig kong titig ng inosenti niyang mga mata. Marahan na mukha na tila babasagin. Her hair is pitch black, cascading like a waterfall of silk. While her eyes are brown and look pleading. Her face is on right proportion. She looks like a lost goddess who was captivated. “Leon!” tawag ni Cipriano at agad lumapit ang kabayo niya sa tabi ko. I didn’t glance at him, because my eyes were fixed on the woman who didn’t let go of her deep stare at me. Kumunot ang nuo ko sa kanya, towering her a look as she lifted her eyes at me like a slave to her king. “Tara na, maabutan tayo ng dilim.” The prisoners moved, they walked forward. Nilingon ako ng babae na may maamong mukha hanggang sa tinulak siya ng nasa likod niya sa bagal ng lakad nito kaya napabaling siya sa harap. I felt Cipriano’s hand on my shoulder. “Mag-ingat ka sa mga bihag dito, they are masking their identity. Lahat ng bihag na nandito ay may malaking pagkakasala sa lipunan. Hindi ka pweding magpaloko sa kanila, lalo na sa itsura.” Kunot nuo akong bumaling kay Cipriano. “What do you mean?” I asked curiously, and the horse started to walk slowly too. Sinabayan ako ni Cipriano at nagpatuloy siya. “Lagi kaming napapadpad rito ni Enrique. May bagong bihag dito, pinag-iingat ang mga kalalakihan. Tuso at mapaglinlang ang babaeng bihag na laging nakasuot ng puting bestida.” My jaw clenched, and I looked away. Ganyan na ba kahina ang tingin sa akin ng mga nasa isla? Na maski babae ay maloloko ako? “You don’t need to say that to me, you think I care about the prisoners in the dungeon?” He chuckled to lighten up the mood. “I am just telling you ahead of time, muntikan ng maloko si Enrique at Marcello nung babaeng yun.” Napabaling ako sa kanya. “Paanong maloloko? Pumapasok sila sa selda? Anong karapatan nilang pumasok doon? Lalo pa at wala silang posisyon—” “The prisoners are serving the island during their mandatory activities. Tuwing nangyayari yun, naghahanap ng target ang babaeng yun na lalaki. She thought that Marcello was a Dela Estevez.” Tumawa ito at ngumisi. “Target niya ang Dela Estevez.” “Para saan?” malapit na kaming makalabas ng gubat, hindi ko alam na malilibang ako sa ganitong pag-uusap. “I guess the girl is cunning. May alam siya sa iilang batas ng isla, she knows that once a woman gets pregnant by a Dela Estevez… she will get the privilege and protection from the island and the people here.” Cipriano pointed his finger at his head. “Smart, right?” I licked my lower lip. She is f*****g smart. Pero paano niya nalaman ang ganung batas ng isla? Hindi iyun pinapaalam sa mga katulad nilang bihag na walang pribelihiyo sa islang ito. “Someone is feeding her information?” “I don’t know.” “How did that woman become a prisoner of the island? Anong krimen ang ginawa niya?” hindi ko maiwasan na magtaka. Her striking beauty and innocent face don’t suit in a dungeon. “Mabuti at hindi siya napatay.” Some people got killed, lalo pa at mabigat ang kasalanang nagawa. As long as there is a signal from the government, then we are ready to kill. “I don’t know, the one in charge of the prisoners’ file is Sue.” He sighed heavily. “Marami na ang nabago sa isla matapos maupo ni Gazpar. Bagong mga posisyon para sa henerasyon nating Dela Estevez.” I licked my lower lip before dismounting the horse. Marahan kong hinaplos ang ulo ng kabago bago hinila iyun sa kuwadra. Sinundan naman ni Cipriano ang ginawa ko pero agad ko na siyang iniwan doon para makaligo na. TAMA SI CIPRIANO, may mga pagbabago na rin sa isla matapos maupo ni Gazpar bilang bagong lider nito. Kung noon ay hindi nakikialam si Don Amadeo sa mga bihag, ngayon ay mas pinaparusahan sila ni Gazpar. Nais niyang magdusa ang mga ito at manilbihan. Pagbayaran ang mga kasalanan. “What is happening here?” taka kong tanong dahil sa panibagong pagtitipon muli. It was already night, but the island was alive with radiant light and active music. “May maikling pagtitipon lang.” Ngumiti si Cipriano at umupo sa tabi ko. “Para ito sa mga empleyado ng isla, sila ngayon ang pagsisilbihan sa gabing ito. Para pasalamatan din sa kanilang ginagawang trabaho.” “And who will serve them?” I crossed my arms, but Cipriano just looked at the entrance where some people went inside. Still wearing the chains and the familiar sound of it each time they moved and walked. “Nagpresinta si Bartolome na gamitin ang mga bihag para mapakinabangan naman. Sinang-ayunan ni Gazpar, lalo at at pinapahirapan niya ang mga ito. Para masigurong hindi lamang sila namamahinga sa selda.” He chuckled and sipped on his wine. “Mas mabuti rin ang ganun. May silbi sila sa atin.” I took my glass and checked the people who were here tonight. I saw Aeliana, Sue, and China. I do not see Gazpar, but some of my cousins are here. Napahilig ako sa kinauupuan at umangat ang tingin sa pamilyar na mukha ng babae. When my eyes went to her dress almost reaching the floor, I already knew who this girl was. She was scanning the area, each people thoroughly. Nagpatuloy siya sa paglakad at paglapag ng mga alak sa lamesa. Some boys were checking her out, walang kolorete ang mukha at hindi rin ganun kalinis ang damit na suot. But her porcelain complexion overpowers her situation, giving enough glow on her despite of the dirt and chain on her foot. “I will go to Sue’s table. Babalikan kita rito.” Cipriano stood up. Sumimsi mako ng alak at tamad na binalik ang tingin sa babae. This time, she is staring at me. She walked towards my table, kaya bumagsak ang tingin ko sa lamesa at nilapag ang baso na hindi pa nakakalahati ang alak. My lips twisted when she stopped in front of me, nakita ko ang paa niya na medyo may karumihan. Pati na rin ang tsinelas. Namumula rin ang paa niya dahil sa suot na posas. “Magandang gabi,” bati niya sa marahan na boses kaya tinignan ko siya. She smiled at me and politely put the drink on my table. Pinanuod ko siya sa kanyang ginagawa. Hanggang sa aksidenti niyang nasagi ang baso ko na may lamang alak at natapon sa gitna ng pantalon ko. She gasped and immediately knelt in front of my parted thighs. I was not shocked by her intended actions. “Pasensya na ho, hindi ko ho sinasadya.” She started wiping her hand between my thighs. Napaawang ako ng labi at ngumisi. Kung hindi lang nabanggit ni Cipriano ang tungkol sa babae ay madadala ako sa pag-aarte nito. “You are not wiping it properly.” I took her hand and put it on my bulging manhood. She was shocked, but she didn’t flinch. “Anong ginagawa mo?!” Bartolome’s voice boomed behind her. Napatayo agad ang babae at napayuko. Panay ang hingi ng tawad habang ang iilan naman ay lumapit na at nakuha na namin ang atensyon nila. Some handed me tissues. “Hindi ba at sinabi kong mag-iingat lalo pa at narito ang mga Dela Estevez? Humingi ka ng tawad.” I wiped my pants and stood up. “It’s fine, Bartolome, ililigo ko na lang ‘to.” I smiled a bit and glanced at the girl. I saw her peeking at me and immediately bowed her head. “Hindi naman sinasadya. She tried to help me out too. So it’s fine.” Tinago ko ang ngisi pero kulang na lang ay mapailing ako at matawa. WHOEVER THAT girl is, simula nung gabi na yun ay paulit ulit kong naaalala ang ginawa niya. I can still feel her hand on my d**k. Sa islang ito, wala akong nagustuhan. Wala akong makitang maganda kahit sinasabi nilang labis itong nakakaakit. There is no beauty in this island, only violence and mercilessness. Walang pinagkaiba ito sa priso, nagsisilbing lugar para parusahan ang mga may malaking pagkakasala sa lipunan. Not until the woman who always wear white dress appear in this island. Which served the islands well with cunning beauty. The most beautiful slave that I have ever seen in my life. Pero alam kong dapat mag-ingat sa kanya, lalo pa at ang babaeng ito ay talagang may planong magpabuntis sa isang Dela Estevez makatakas lang sa isla. “Nakawala ang bihag! Tumakbo siya sa gitna ng gubat!” sigaw ng iilang tauhan ni Bartolome. “Hanapin ninyo at baka makalayo iyun.” Ang gubat ay mapanganib, lalo pa sa katulad niyang babae. I rode my horse and also searched the area. “Find the slave! Hindi maaaring makatakas ang bihag!” I moved the horse’s reins, and it ran faster. Napalunok ako at umigting ang panga habang tinatahak ang madilim na gubat. “I will find you, you cannot escape the island. You are enslaved by the island.”