My Online Sugar Daddy is My Boss

"Ahh! Daddy!! Ahh!" sunod sunod kong ungol habang mabilis kong nilalabad masok ang dalawang daliri ko sa p********e ko, na nakaharap sa harap ng camera. "s**t! Baby Girl! I want to lick that p***y of yours" paos naman niyang sabi mula sa phone at kita ko sa screen ng phone ko kung paano niya hinahagod hagod ang napakalakinat napakataba niyang alaga. Ka-Video call ko ngayon ang online sugar daddy ko. Palagi kaming ganito, hindi naman gabi gabi pero madalas naming ginagawa. Dinig ko ang malalakas na ungol niya sa kabilang linya at nakatitig lang ako kung paano niya Ja ku lin ang sarili niya ng mabilis kaya naman naging mabilis rin ang ginawa kong pagsasarili, hanggang sa maramdaman ko na ang pinakahihintay ko. Nagsunod sunod ang ungol ko at dahil alam kong hindi naman niya nakikita ang mukha ko ay hinayaan kong manirik ang mga mata ko, hanggang sa tuluyan na akong labasan at ganon rin siya. Hingal akong napasandal sa headboard ng kama ko, hinihingal at nanginginig ang buong kalamnan. Sa ganito pa lang ay ganito na ako kapagod, what more pa kapag ginawa namin sa personal? “Are you still there?” Mas inilapit ko ang phone sa tenga ko habang nakahiga sa kama, pilit na pinapakalma ang sarili ko kahit ramdam ko pa rin ang init ng mukha ko. Mahina at medyo paos ang boses ni Knox sa kabilang linya, at hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon ay may epekto pa rin sa akin ang simpleng boses niya. “I’m here,” mahina kong sagot habang hinihila ko ang kumot hanggang balikat ko. “Saan naman ako pupunta?” Napatawa siya nang mahina. “I don't know, baby girl. Baka nakatulog ka na.” “Huminga lang ako saglit, nakakapagod kaya" tawa ko. “I'm tired too, but the only thing I want to hear is your voice.” Napailing ako habang pinipigilan ang tawa. “Ang kulit mo talaga.” “For you only” sagot naman niya. Ganoon talaga si Knox. Palaging kalmado, palaging may sagot, at kahit hindi ko pa nakikita nang buo ang mukha niya kahit isang beses, parang kabisado ko na ang ilang ugali niya. Alam ko kung kailan siya pagod base sa tono ng boses niya, alam ko kung kailan siya bad mood dahil mas maikli ang mga sagot niya, at alam ko rin kung kailan niya gustong asarin ako dahil biglang nagiging malambing ang boses niya. Matagal na kaming nag-uusap. Nagsimula ang lahat bilang isang simpleng arrangement. Siya ang Sugar Daddy ko, ako naman ang baby girl niya. Walang totoong pangalan, walang personal na detalye, at higit sa lahat, walang pagkikita nang personal. Hindi ko kailangang malaman kung sino siya sa totoong buhay, at hindi rin niya kailangang malaman kung sino ako. Sa simula, madali iyon sundin. Habang tumatagal, hindi na ganoon kasimple. “Did you eat already?” Napatingin ako sa kisame bago napabuntong-hininga. “Mamaya na.” “Maddie.” Napangiti ako nang marinig ang warning sa boses niya. “Kakain ako, okay? Promise.” “Good.” “Grabe ka. para kang tatay ko.” “I’m nothing like your dad.” “Okay, tama ka doon.” Napatawa siya at hindi ko napigilang ngumiti rin. Kahit sa simpleng bagay, may kakaibang gaan sa pakiramdam kapag kausap ko siya. Hindi ko man alam kung ano ang mukha niya, naging parte na siya ng araw-araw kong buhay. Siya ang madalas kong kausap kapag gabi, siya ang unang nagme-message kapag umaga, at siya rin ang taong hindi ko kailangang piliting kausapin kapag mabigat ang pakiramdam ko. Maya-maya, naging mas tahimik kami. Pareho kaming hindi nagsasalita nang ilang sandali habang nakikinig lang sa paghinga ng isa't isa. Hindi na namin kailangang sabihin nang direkta ang lahat dahil pareho na naming alam kung saan patungo ang mga ganoong gabi. Pagkalipas ng ilang sandali, siya rin ang unang nagsalita. “Did you get the money I sent earlier?” Napadilat ako. “Yes,” sagot ko habang inaabot ang phone na nakapatong sa tabi ng unan. “Nakuha ko.” “How much?” Sinabi ko sa kaniya ang halaga at gaya ng nakasanayan, hindi man lang siya nagtanong kung saan ko gagamitin. “Keep it.” “I will.” “Bumili ka naman ng para sa sarili mo this time.” Napatawa ako. “Ginagawa ko naman.” “Liar.” Napatingin ako sa maliit na envelope na nasa ibabaw ng bedside table ko. Nandoon ang karamihan sa perang ibinigay niya sa akin nitong mga nakaraang buwan. Hindi ko iyon ginagalaw maliban na lang kapag talagang kailangan. “Iniipon ko lang,” sabi ko. “For what?” Natigilan ako. Iyon ang tanong na lagi kong iniiwasan. Hindi ko kailanman sinabi kay Knox kung gaano kalaki ang problema ko sa pera. Alam niyang kailangan ko ng pera, pero hindi niya alam kung bakit. Ayokong maramdaman niyang ginagamit ko siya, lalo na dahil kahit kailan ay hindi naman niya ako pinilit humingi. Ang totoo, halos lahat ng ibinibigay niya sa akin ay diretso sa ipon ko. May iniinda ang mama ko at kailangan niya ng tuloy-tuloy na pagpapagamot at pangangalaga sa isang care center. Bawat gamot, check-up, at bayarin ay parang walang katapusang gastos, kaya kahit maliit na halaga, hindi ko kayang sayangin. “May sasabihin sana ako sa'yo,” sabi ko matapos ang ilang segundo. “What is it?” “May nahanap akong trabaho.” Biglang natahimik ang kabilang linya. “A job?” “Oo.” Umupo ako sa kama at inayos ang buhok kong nakaharang sa mukha ko kahit wala naman siyang nakikita. “Internship muna, pero mataas ang sahod kumpara sa ibang nakita ko. Kapag okay ang performance ko, may chance daw na ma-hire ako pagkatapos.” “You don't need to work.” Napabuntong-hininga ako. “Alam ko.” “Then why are you looking for one?” Napatingin ako sa mga resibo na nakakalat sa maliit na mesa sa tabi ng kama. “Because I don't want to keep asking you for money.” Matagal siyang hindi sumagot. Kinabahan ako at pinaglaruan ang gilid ng kumot habang hinihintay ang sasabihin niya. Hindi ko alam kung maiinis ba siya o matutuwa, pero ayokong masanay na lagi siyang nandiyan para saluhin ang lahat ng problema ko. “Baby girl,” mahina niyang sabi, “you've never asked for more than what I was willing to give.” “But you already give me enough.” “And?” “I'm embarrassed to keep asking.” Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya bago siya natawa. “You're unbelievable.” “I know.” Parang may kakaiba sa tono niya pero hindi ko na pinansin. “First day ko bukas.” “Then get some sleep.” “Yes, sir.” “Good girl.” Napangiti ako sa dalawang salitang iyon kahit ilang beses ko na silang narinig mula sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit may kakaibang epekto pa rin sa akin ang boses niya kapag ganoon ang pagkakasabi niya. “Good night, Daddy Knox.” “Good night, baby girl.” Nang tuluyang matapos ang tawag, ilang segundo pa akong nakatitig sa screen ng phone ko bago ko iyon ibinaba sa tabi ng unan. Kinuha ko ang envelope na naglalaman ng ipon ko at muling tiningnan ang laman nito. Hindi ko na kinailangang bilangin dahil kabisado ko na ang halaga, pero ginagawa ko pa rin iyon minsan dahil gusto kong makita kung gaano na ako kalapit sa halagang kailangan para sa mama ko. Kailangan kong magtrabaho. Kailangan kong kumita. At kailangan kong matutong hindi umasa habambuhay sa isang lalaking nakilala ko lang online. Kaya bukas, pupunta ako sa Salvatore Holdings bilang isang intern at sisimulan ko ang unang hakbang para tulungan ang sarili ko at ang pamilya ko.